Διαμαντένια_Προβλήτα

Το αύριο μέσα από τα δικά μου μάτια...

2011-09-13T11:48:00.000+03:00

Και εκεί που έλεγα ότι την γλίτωσα τελικά έρχεται μια μέρα η μαμά και μου είπε αυτό που δεν ήθελα να ακούσω... Έκλεινα ερμητικά τα μάτια μου, δεν ήθελα να δώ τί μου λέει... Τελικά όμως τις λέξεις που περισσότερο φοβόμουν να δώ, τις είδα... Νοσοκομείο, γιατροί, χειρουργείο...

Αύριο πάλι εκεί θα είμαι... Σε εκείνο το Νοσοκομείο που είναι πάρα πολύ όμορφο, γεμάτο χρώματα και παιχνίδια, άνετα κρεβάτια.... αλλά έχει και εκείνο το μεγάλο δωμάτιο που μπαίνω μόνη μου, μου βάζουν ένα μπαλόνι στο πρόσωπο, νιώθω τα μάτια μου να κλείνουν και όταν ξυπνάω πονάω παντού...

Και αυτή την φορά όπως και την προηγούμενη, κάτι θα μου κάνουν στο στόμα... Μα πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι ασχολούνται με αυτό.. Αφού είναι μια χαρά... Και όσοι με έχουν δει μπορούν να σας το επιβεβαιώσουν... Θα γίνει λέει πιο ίσιο.. Μα ίσιο είναι... Θα μπορώ είπε η μαμά να τρώω καλύτερα... Αφού και τώρα μια χαρά τρώω... Και μην ακούτε τις αηδίες που λένε, ότι δεν τρώω επειδή δεν μπορώ να μασήσω σωστά.. Απλώς διατηρώ την σιλουέτα μου...

Δεν έχω όρεξη για αστεία αυτή την φορά... Ξέρω πολύ καλά τί θα μου κάνουν και γιατί μου το κάνουν.. Και ξέρω πολύ καλά τί με περιμένει μόλις βγω απο εκεί.. Μπορεί η μαμά να μην μου το λέει... Αλλά το βλέπω στα μάτια της... Το νιώθω στην αγκαλιά της κάθε φορά που με σφίγγει και είναι έτοιμη να με πνίξει... Το βλέπω στο πρόσωπο της όταν μιλάει στο τηλέφωνο και όταν καταλαβαίνει ότι την κοιτάζω στρίβει το κεφάλι της... Και όλα αυτά με τρομάζουν ακόμα περισσότερο....

Φοβάμαι όπως δεν έχω ξαναφοβηθεί στην ζωή μου... Δεν μου αρέσει να μπαίνω σε εκείνο το δωμάτιο και να τους βλέπω όλους πίσω μου να μου χαμογελάνε και να με αφήνουν μόνη μου... Και ξέρω ότι δεν χαμογελάνε στα αλήθεια.. Ξέρω πόση αγωνία έχουν... Αλλά ξεχνάνε την δική μου αγωνία... Ξεχνάνε ότι εγώ είμαι αυτή που θα κοιμηθώ και θα είμαι σε χέρια ξένων... Ξεχνάνε ότι μετά εγώ θα πονάω και δεν θα μπορώ να κοιμηθώ απο τους εφιάλτες τα βράδια... Και όλο αυτό αυτή την φορά θα κρατήσει πολύ καιρό... 8 μήνες λέει η μαμά... Πείτε μου είναι πολύ? Αυτό είναι το για πάντα? Πείτε μου εσείς γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω....

Και θέλω να πώ κάτι σε όλους εκείνους που θα είναι απ'έξω και θα περιμένουν...

Στην μαμά, στον μπαμπά, στην θεία, στον παππού, στην γιαγιά, στην νονά, στους φίλους τους... Μην μου χαμογελάτε ψεύτικα.. Το νιώθω... Έχω ανάγκη να βλέπω και την δική σας αγωνία... Θέλω να βλέπω ειδικά εκείνες τις στιγμές ότι με αγαπάτε... Και ότι με νοιάζεστε...

Μην μου γεμίσετε το δωμάτιο δώρα, μπαλόνια και παιχνίδια.. Γεμίστε το με αγάπη... Και στοργή... Αυτό είναι που έχω ανάγκη.... Ποτέ δεν μου έλειψαν τα δώρα.. Ούτε και η στοργή.. Αλλά όπως νιώθετε εσείς, νιώθω κι εγώ... Αγάπη και αγκαλιές και χάδια θέλω...

Μην μου κάνετε όλα τα χατίρια μετά.. Το ξέρω καλά ότι η ζωή δεν είναι εύκολη... Το ξέρω από την ημέρα που γεννήθηκα... Και όταν μου κάνετε όλες τις χάρες επειδή πονάω, δεν με βοηθάτε... Θέλω να μου δίνετε μόνο ότι αξίζω.. Και όταν το αξίζω... όχι επειδή είμαι ευάλωτη.. Αλλά επειδή μπορώ και στέκομαι δυνατή..

Το μόνο που θέλω να κάνετε είναι υπομονή... Και να μου συγχωρείτε τα νεύρα μου... Μπείτε στην θέση μου για λίγο και σκεφτείτε πώς νιώθω.. Το ξέρω ότι κι εσείς θα είστε αγχωμένοι και θα ανησυχείτε... Μην ξεχνάτε όμως ότι εγώ το περνάω... Πονάτε μαζί μου.... Στην ψυχή σας.. Εγώ θα πονάω στο σώμα...

Αύριο μπαίνω.. Το πρωί... Και λένε ότι μόνο ένα βράδυ θα κάτσω εκεί μέσα... Μου λένε ότι είμαι δυνατή και θα τα καταφέρω... Αλλά εγώ φοβάμαι... Μην ξεχνάτε ότι είμαι παιδί....

Και σας το λέω και πάλι...

Γεμίστε το δωμάτιο με αγάπη και στοργή...

Αθηνά

Στάσου Δυνατή!

2011-09-12T13:54:00.000+03:00

Ήταν 26 Μαρτίου 2007... Τί καιρό είχε δεν θυμάμαι... Πώς το έμαθα δεν θυμάμαι.. Βλέπεις τότε δεν είχα την σχέση που έχω τώρα με τους γονείς σου.. Τότε ήταν απλά η ξαδέρφη του μπαμπά μου και ο άντρας της... Και εσύ ήρθες στην ζωή και δεν ξέρω ποιες ήταν οι πρώτες σου στιγμές... Δεν ξέρω πότε χαμογέλασες πρώτη φορά... Έχασα πολλά από τα πρώτα σου...

Κάθε φορά που σε έβλεπα μαγευόμουν... Ήσουν ένα ξεχωριστό παιδί... Όχι γιατί τους λόγους που ίσως κάποιοι σε νομίζουν ξεχωριστή... Αλλά γιατί στα μάτια σου έβλεπα τέτοια δύναμη που δεν είχα συναντήσει σε άνθρωπο και πόσο μάλλον σε ένα τόσο μικρό ανθρωπάκι όσο εσύ... Το χαμόγελο σου ήταν τόσο φωτεινό... Τα χεράκια σου.. Χόρευαν με έναν υπέροχο τρόπο... Απαλά μα ταυτόχρονα δυναμικά... Προσπαθούσαν να μας πουν όσα δεν μπορούσαν να μας πουν τα χείλη σου... Τα μάτια σου λαμπερά... Μεγάλα και φωτεινά.. Προσπαθούσαν να γίνουν τα αυτιά σου... Η θέληση σου για ζωή, να σταθείς στα πόδια σου με ξεπερνούσε... Μου έδειχνε όσα έκανα εγώ λάθος, όσα δεν μπορούσα να δώ και εσύ τα είχες ήδη καταφέρει... Κι έτσι αποφάσισα.. Να σε βαφτίσω εγώ... Ήθελα να μάθω από εσένα... Είχες και έχεις τόσα πολλά να μου δείξεις... Αλλά ήθελα και να έχω έναν λόγο για να σε φροντίζω όλη μου την ζωή..

Τότε σου υποσχέθηκα κρυφά, ότι θα είμαι πάντα δίπλα σου...

Μόνο που δεν τα έχω καταφέρει όλες τις φορές... Και είναι εκείνες οι φορές που πρέπει να το αντιμετωπίσεις μόνη σου γιατί δεν γίνεται αλλιώς.. Είναι εκείνες οι φορές που μπαίνεις μοναχούλα σου σε αυτά τα τεράστια δωμάτια με τα φώτα και τα διάφορα μηχανήματα γύρω γύρω και ένα κρεββάτι στην μέση... Είναι όλες εκείνες οι φορές που σε ανάγκασαν να μάθεις από τόσο μικρή τί σημαίνει χειρουργείο, τί σημαίνει εντατική... Είναι όλες αυτές οι φορές που δεν μπόρεσα να σε ακολουθήσω... Μια τεράστια πόρτα έκλεινε και μας χώριζε... Εσύ μέσα και εγώ έξω.. Να παλεύεις εσύ για την ζωή σου, να παλεύω κι εγώ απ'έξω...

Και να που έρχεται πάλι αυτή η πόρτα να μας χωρίσει... Και με πονάει τόσο πολύ όλο αυτό... Αντί να αγχώνεσαι και να ανησυχείς για τις πρώτες σου ημέρες στο σχολείο, έχεις να σκέφτεσαι το πώς θα το περάσεις το νέο αυτό χειρουργείο... Και αυτή την φορά δεν θα είναι όπως τα προηγούμενα.. Μήνες ολόκληρους θα πρέπει να παλεύεις μικρή μου... Και εγώ είμαι ανήμπορη να σε βοηθήσω...

Το μόνο που έχω να σου προσφέρω είναι η αγκαλιά μου.. Αλλά είναι αρκετή να πάρει τον πόνο μακριά;;...

Ανησυχώ... Τρέμω... Μα όταν έρθει η μέρα θα είμαι εκεί... Έξω από την πόρτα που θα μας χωρίσει για μερικές ώρες... Μόλις ξυπνήσεις θα σε περιμένω με μια τεράστια αγκαλιά και χάδια πολλά... Και τα χατίρια που ίσως δεν σου κάνουν οι γονείς σου θα στα κάνω όλα εγώ μικρή μου.. Βλέπεις, εγώ είμαι η νονά σου και έχω κάθε δικαίωμα να σε κακομάθω...

Μα για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει να παλέψεις δυστυχώς μόνη σου ψυχή μου... Να δώσεις την μάχη σου και να βγεις έξω δυνατότερη από ποτέ! Και τότε να χαλαρώσεις... Τότε θα βρίσκεσαι στα δικά μου χέρια και κανείς δεν θα μπορέσει να σε πειράξει... Τότε θα μπορείς να γίνεις πάλι παιδάκι... Και όση δύναμη χρειάζεσαι θα στην δίνω εγώ....

Μόνο στάσου δυνατή κοριτσάκι μου... Όπως κάνεις μέχρι τώρα...

Και απόδειξε το και σε εμένα για ακόμα μια φορά... Γιατί τώρα που σου γράφω, βουρκώνω, φοβάμαι... Έχω γίνει εγώ παιδάκι και ζητάω η τρελή δύναμη από εσένα....

Ετοιμάσου μικρή μου για την ημέρα που έρχεται... Σήκωσε το κεφαλάκι σου ψηλά και πάμε να τους δείξουμε ότι είσαι δυνατή...

Καλή σου επιτυχία ψυχή μου!

Θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω! Στο υπόσχομαι!

Κόρη κουκουβάγια!

2011-08-10T13:15:00.000+03:00

Η δική μου μαμά είναι ο ορισμός της "Μαμάς Κουκουβάγιας!

Το δικό της παιδί, είναι το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το πιο πολύ σε όλα! Και εγώ την πειράζω! Αλλά πάντα έχει την απάντηση έτοιμη, αποστομωτική και χιομουριστική!

Θα ήθελα πολλά να πώ για την μαμά... για την δική μου μαμά!

Εκείνη (με Ε κεφαλαίο όχι γιατί είναι στην αρχή της πρότασης, αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά!).....

Που με στήριξε όταν νόμιζα ότι όλος ο κόσμος χανόταν!

Που η αγκαλιά της σε κάθε μου ανάγκη ήταν διάπλατα ανοιχτή! Ζεστή και ταυτόχρονα δροσιστική!

Που τα φιλιά της απαλά και πάντα έπαιρναν έστω και λίγο τον πόνο μακριά!

Οι τσακωμοί μας άπειροι... αλλά όσο μουτρωμένη κι αν έλεγα εγώ καληνύχτα, εκείνη πάντα μου έλεγε "Καληνύχτα κοριτσάκι μου" κι έσκαγα κρυφό χαμόγελο εγώ!

Οι συζητήσεις μας ακόμα περισσότερες.... Ευχάριστες, δυσάρεστες, φιλοσοφημένες!

Ναι, θα μπορούσα να πώ πολλά..... Κρατώ φυλακτό στην καρδιά μου τα πάντα της!

Και αυτό που θέλω να μείνει εδώ γραμμένο είναι τρία πολύ πολύ ξεχωριστά και ιδιαίτερα μηνύματα της! Μηνύματα που έφεραν δάκρυα στα μάτια, από συγκίνηση, από θλίψη, από χαρά! Το καθένα για τους δικούς του λόγους!

Όταν έβλεπε πόσο φοβόμουν για την μέρα που θα ξημέρωνε... Πού έβλεπε πόσο πολύ έτρεμα για τα νέα δεδομένα που είχαν εμφανιστεί τόσο βίαια στην ζωή μου... Που δεν μπορούσα να δώ πίσω απο τις άσχημες καταστάσεις και δεν άφηνα τον χρόνο να μαλακώσει την πληγή.. Τότε μου έστειλε......

"Τίποτα δεν μένει ίδιο.. Κάθε λεπτό, κάθε μέρα είναι διαφορετικό και νέο για όλους! Ζήσε την κάθε καινούρια μέρα.. Αξίζει και το αξίζεις"

... και έφυγε για λίγο ο πόνος! Φώτισε ο δρόμος που έπρεπε να περπατήσω!

Όταν ο καιρός περνούσε, και τα αισθήματα θυμού και οργής δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν μέσα μου.. Όταν έφτασα να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλον τον ψυχικό εξευτελισμό που δέχτηκα... όταν άρχισα να παραμελώ στο έπακρο τον εαυτό μου... όταν μαύροι κύκλοι έκαναν την εμφάνιση τους... όταν το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να φύγουν όλοι απο το σπίτι και να μείνω μόνη μου.... και όταν τελικά το έκανε μου έστειλε....

"Κοριτσάκι μου, δεν στεναχωριέμαι που έφυγα.. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι.. Να μου προσέχεις την Μάρθα και να την αγαπάς! Το αξίζει!"

.... και πλημμύρισα απο τύψεις... που της είχα μιλήσει άσχημα το προηγούμενο βράδυ.. που ότι κι αν έγραφε ήξερα ότι έφευγε στεναχωρημένη... και αναθάρρησα ταυτόχρονα! Μου έδινε μια ευθύνη.. να προσέχω την Μάρθα της και να την αγαπάω! Δεν θα μπορούσα να την απογοητεύσω λοιπόν και θα έκανα ότι μπορούσα για αυτό που μου ζητούσε!

Και όταν όλα αυτά περάσαν... Και μπορούσα και χαμογελούσα πάλι... Και μπορούσα να της πώ ότι είμαι καλά και να το εννοώ.... Τότε της έστειλα ένα πρωινό..

"αν και δευτέρα, αν και πρώτη μέρα στην δουλειά χαμογελώωωω"

Και η απάντηση για ακόμα μια φορά μου έφερε δάκρυα στα μάτια! Αυτή την φορά όμως ήταν δάκρυα χαράς! Δάκρυα ευτυχίας! Γιατί είχα καταφέρει και είχα προσέξει την Μάρθα της, το παιδί της! Και δεν το είχα κάνει μόνο για εκείνη τελικά! Το είχα κάνει για μένα! Γιατί όπως είπε και στην απάντηση της

" Χαίρομαι πολύ γιατί αυτή είναι η Μάρθα που αγαπώ!"!!!

Μανούλα, δεν είσαι μόνο εσύ Μαμά Κουκουβάγια! Έχεις και κόρη κουκουβάγια για την μαμά της!!!!

Να το θυμάσαι!!!

It's me again!

2011-08-08T09:43:00.000+03:00

Photo from here

Οι αναρτήσεις στο πρόχειρο έχουν αρχίσει και γίνονται πάρα πολλές! Όλο και μαζεύονται, αλλά καμιά από όλες τις φορές που αποφασίζω και κάνω σύνδεση στο αραχνιασμένο μου πλέον σπιτάκι δεν βρίσκω κάποια για να πώ, είμαι εδώ και είμαι καλά! Μου θυμίζω λίγο τους ανώνυμους αλκοολικούς! Είμαι η Μάρθα και είμαι καλά!

Τέλοσπαντων, επειδή και πάλι δεν θα βρω τις κατάλληλες λέξεις, είπα να έρθω από εδώ να σας στείλω την καλημέρα μου και να σας ενημερώσω ότι θα περάσω απο τα δικά σας σπιτικά! Να μάθω τα νέα σας, να δώ ποιοι διακοπάρουν, να δώ τί γίνεται τέλοσπαντων σε αυτόν εδώ τον κόσμο, γιατί με όσα είδα στον έξω κόσμο κάπου έχασα την μπάλα!

Τα βρήκα όμως όλα! Και τα έβαλα σε μια σειρά και μπορώ πλέον και χαμογελώ! Θα τα πούμε όλα σιγά σιγά!

Αφήνω λοιπόν την καλημέρα μου, πολλά διαμαντένια φιλιά και ένα τεράστιο ευχαριστώ για την υποστήριξη όλων σας στα ζόρια που πέρασα!!!!

Έρχομαιαιαιαιαιαιαι!! Ετοιμαστείτε!

Οι αλήθειες μου...

2011-06-27T12:45:00.000+03:00

Είναι πάρα πολλές οι φορές που έχω ξεκινήσει να γράφω για τις μέρες που περνάω και τελικά τα σβήνω και δεν γράφω τίποτα!

Είναι πάρα πολλές οι φορές που κρύβομαι ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό!

Είναι πάρα πολλές οι φορές που δηλώνω ότι δεν θα το ξανακάνω!

Είναι ακόμα περισσότερες οι φορές που το κάνω τελικά!

Πονάω... Πονάω πολύ! Βιώνω έναν δύσκολο χωρισμό! Όχι γιατί έχασα εκείνον! Αλλά γιατί έχασα μέσα από εκείνον εμένα! Κλαίω, κλαίω σιωπηλά, κλαίω με λυγμούς.. Σκουπίζω τα δάκρυα και χαμογελάω.. Και τα χείλη μου πονάνε...

Πονάω και λέω μαλακίες.. Πονάω και για αυτόν! Όχι όμως για αυτόν ακριβώς! Αλλά για αυτόν όπως τον είχα φτιάξει εγώ στο μυαλό μου!!! Και φταίω εγώ γι'αυτό.. Όμως να, τώρα με βολεύει να λέω ότι φταίει εκείνος! Να μια αλήθεια, να μια φορά που δεν κρύβομαι από τον εαυτό μου!

Τα βράδια κοιμάμαι μόνη μου! Δεν με φοβίζει αυτό! Το πρωί τρώω τις φρίκες μου! Και πώς το αντιμετωπίζω? αδύναμα και δειλά! Φεύγοντας από το σπίτι και γυρνώντας το βράδυ πτώμα! Δεν βοηθάει, μην γελιόμαστε! Απλώς καλύπτει όσα κάποια στιγμή θα έρθουν και θα σκάσουν!

Ξέρω ότι είμαι καλύτερα τώρα! Το νιώθω κάθε μέρα, κάθε λεπτό! Και είναι κάτι που τελικά με βοηθάει να αντιμετωπίζω τον πόνο!

Βγαίνω έξω, ξενυχτάω, πίνω, ψάχνω φτηνά χέρια να με αγκαλιάσουν, ανούσιο σεξ και σκληρά φιλιά στα χείλη.....τίποτα από αυτά δεν με γεμίζει! Γαμώτο! και δεν το δοκιμάζω καν! Όχι γιατί δεν μπορώ... όχι γιατί δεν θέλω! Αλλά γιατί κάθε φορά που γιατρεύω την πληγή, πάντα την αφήνω λίγο ανοιχτή για να μπορώ να επιστρέψω! Μαζοχιστικό, παρανοϊκό! Έτσι είμαι τώρα και δεν θα το αρνηθώ!

Θέλω να διώξω τον κόσμου από δίπλα μου! Θέλω να μείνω μόνη μου! Εντελώς μόνη μου! Όπως δεν έμεινα ποτέ!

Μα ποιόν κοροϊδεύω? Τους θέλω όλους κοντά μου! Δίπλα μου! Μόνο για μένα! Εγωιστικό το ξέρω! Όμως έχω ανάγκη, να νιώσω για μια φορά, για ένα λεπτό, ότι είμαι το κέντρο του κόσμου τους!

Θέλω να νιώσω για λίγο καλά.... Θέλω να πάρω δύναμη!

Για ένα λεπτό...

Για όσο κρατάει ένα τσιγάρο...

Κερνάω το τσιγάρο... Ποιος κερνάει την φωτιά???

Εξεταζόμαστε!

2011-06-10T17:34:00.001+03:00

Το Σ'αγαπώ στην Αμερικάνικη Νοηματική Γλώσσα

Η φετινή χρονιά με βρήκε και πάλι στα θρανία, να μαθαίνω την Νοηματική Γλώσσα!

Και πώς τελειώνει η κάθε σχολική χρονιά???

Μα φυσικά με εξετάσεις!

Και φυσικά όπως κάθε μαθητής που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να κάτσει να στρωθεί στο διάβασμα.. Έτσι κι εγώ... Θα στρωθώ στο διάβασμα! Για να επιτύχω βέβαια αυτόν τον σκοπό, πρέπει να πάρω άδεια από την δουλειά την παραμονή και ανήμερα των εξετάσεων.. Την παραμονή για να κάνω τις αναγκαίες επαναλήψεις και ανήμερα για να κοιμηθώ καλά, να φάω καλό πρωινό, καλό μεσημεριανό, και μετά να κοιμηθώ κανά 2ωρο για να καθαρίσει ακόμα καλύτερα το μυαλό μια και δίνουμε την Τετάρτη στις 7 το απόγευμα!

Επειδή όμως όσο να πεις οι εξετάσεις, ένα άγχος στο φέρνουν και όσο κι αν έχω κάνει όλα τα παραπάνω, θα είμαι λίγο πιεσμένη, μια ώρα πριν θα πάω για καφέ με τους συμμαθητές και θα φάμε και γλυκό όχι γιατί γουρουνιάζουμε όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, αλλά γιατί όπως λέγανε και οι γονείς μας, ένα γλυκάκι πριν τις εξετάσεις σε χαλαρώνει! Εξάλλου το ίδιο μας είπε και ο δάσκαλος μας! Βέβαια κάτι που ακόμα σε χαλαρώνει είναι και ένα ποτήρι ρακί και μια και έχουμε και δύο Κρητικοπούλες θα είναι καλής ποιότητος!

Τώρα βέβαια, το γεγονός ότι πέφτει και 3ήμερο, άρα με την άδεια μου γίνεται 5ήμερο για εμένα, σας παρακαλώ να το θεωρήσετε τυχαίο και να το προσπεράσετε σφυρίζοντας διακριτικά!

Θα απέχω λοιπόν αυτές τις ημέρες από τις γειτονιές σας, γιατί πάνω από όλα η μάθηση και η σκληρή επανάληψη! Εξάλλου όπως είπε και η Marina Murillo Arcila (δεν έχω ιδέα ποιά είναι.. την έμαθα από τον αγαπητό Dimo El Grec) : "Όποιος λέει ότι βγάζει καλούς βαθμούς χωρίς να διαβάζει λέει ψέμματα! Η δουλειά και ο κόπος που βάζει ο καθένας είναι πιο σημαντικά από την ευφυΐα"!! Θα ακολουθήσω λοιπόν κατά πόδας τα λόγια της και με δουλειά και κόπο θα σκίσω στις εξετάσεις!

Και όχι βρε κουτά δεν είναι ανάγκη να είσαστε απ'έξω με πανό, πλακάτ, ανθοδέσμες και να χειροκροτάτε! Έχω τον φονικό συνδυασμό δουλειάς, κόπου και ευφυΐας.. Τώρα βέβαια αν επιμένετε δεν μπορώ εγώ να σας πώ όχι!

Μόνο να... δείτε πώς χειροκροτάτε στην Νοηματική...

Κάπως έτσι κι εσείς, μόνο που φυσικά δεν θα κρατάτε τα χεράκια απλά όρθια! Θα κουνάτε τους καρπούς σας!

Καλό 3ήμερο σε όλους σας! Να περάσετε καταπληκτικά, να ξεκουραστείτε και να γεμίσετε μπαταρίες! Και όποιος πάει για μπάνιο ας κάνει και μια βουτιά για μένα, που θα είμαι 5 μέρες κλεισμένη μέσα στο σπίτι να διαβάζω (δεν πιστεύω να μην πιστεύει κανείς, έτσι???).

Και θυμηθείτε...

Τώρα με τις εξορμήσεις να βρείτε μικρά μυστικά!

Και να μας τα στείλετε!

Φιλί Διαμαντένιο σε όλους!

Μέσα από τα Μάτια της #7

2011-06-07T15:28:00.001+03:00

Ξεχασμένη από καιρό στην γωνία, φωτίζει τον δρόμο, φωτίζει τους περαστικούς, αλλά δεν έχει κάτι να καινούριο να πει.. Ίσως γιατί τους βλέπει όλους να περπατάνε σκυφτοί, αμίλητοι, με χείλη σφιγμένα.. Ακόμα και τα χαμόγελα που εμφανίζονται κάποιες φορές είναι τόσο μοναδικά ξένα πάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων... Καθένας χαμένος στις σκέψεις του, στα βάσανα του, στην καθημερινότητα του...

Έτσι έχει σωπάσει τον τελευταίο καιρό...

Μόνο κάπου κάπου από το απέναντι σπίτι, ακούει χαρούμενες φωνές και γέλια... Και κρυφοκοιτάζει μέσα από τα παράθυρα... Αυτά τα παράθυρα που μένουν πολλές ώρες ανοιχτά... Και μπαίνει το φως του ήλιου την μέρα και το βράδυ μπαίνει το φως από το φεγγάρι και τα αστέρια και οι μυρωδιές της νύχτας...

Και ένα Σάββατο βράδυ, κόσμος μαζεύτηκε! Και άνοιγε η πόρτα του σπιτιού για να υποδεχτεί τους καλεσμένους! Ημέρα γιορτής ήταν και είχαν αφήσει πίσω τα προβλήματα, χαμογελούσαν, οι ευχές έδιναν και έπαιρναν, τα μπουκάλια άνοιγαν και τελείωναν σε πολύ γοργούς ρυθμούς και η μουσική συνόδευε την κάθε κουβέντα, το κάθε γέλιο, την κάθε ματιά!

Και κάπου εκεί καθισμένη στο τζάκι, η οικοδέσποινα, η εορτάζουσα! Συμμετείχε σε όλα με άγχος αρκετό ώστε να περάσουν όλοι καλά, να μην νιώσει κανείς αποξενωμένος, να τους ευχαριστήσει όλους! Μόνο στιγμές στιγμές το βλέμμα της χανόταν.... Και χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλη.... Η μόνο σκέψη που περνούσε απο το μυαλό της, απλή μα συνάμα σημαντική... Δύο λέξεις... Δύο τόσο μικρές λέξεις...

Είμαι ευτυχισμένη....

Και προσπαθούσε να χωρέσει σε μια ματιά όλους τους ανθρώπους που είχε γύρω της εκείνο το βράδυ! Να χορτάσει να τους βλέπει! Να χορτάσει ευτυχία!
Ήταν όλοι εκεί εκείνο το βράδυ! Όλοι οι δικοί της άνθρωποι, όλοι οι αγαπημένοι της! Ακόμα και οι απόντες ήταν παρόντες! Τους ένιωθε όλους!

Και φώτιζε ακόμα περισσότερο η λάμπα εκείνο το βράδυ... Να φανεί η χαρά, η ξεγνοιασιά, η ευτυχία.... Και χαράχτηκε στην μνήμη εκείνο το βράδυ! Και όταν οι τελευταίοι έφυγαν, έσβησε και η λάμπα.... Είχε έρθει το ξημέρωμα! Ξεκινούσε νέα μέρα! Πολλά υποσχόμενη, αφού το προηγούμενο βράδυ την βρήκε με όλους όσους θα μπορούσε ποτέ να είχε ονειρευτεί!

Μια ανάρτηση για το Σάββατο που πέρασε!

Που είχα την γιορτή μου..

Που ήρθαν όλοι....

Που τους χόρτασα όλους!

Και που μου θύμισαν τί σημαίνει ευτυχία!

Τα Μικρά μας Μυστικά!

2011-06-02T13:23:00.000+03:00

Είναι ωραίος ο κόσμος των blogs!

Το ήξερα, αλλά αυτές τις ημέρες το έχω καταλάβει ακόμα καλύτερα!

Είναι ζεστός, φιλικός, μαγικός!

Είναι μαγικός γιατί απο μια ανάρτηση, μπορεί να υπάρξει επικοινωνία, να ανακαλύψεις κοινά, να δημιουργήσεις...

Τί να δημιουργήσεις? Μα φυσικά ένα νέο blog!

Ένα blog που ξεκίνησε από μια σπίθα!

Όλα ξεκίνησαν από την πλέον blogοφίλη DaisyCrazy... Από μια ανάρτηση που έκανε αποκαλύπτοντας μας Κρυμμένους Θησαυρούς στα Νησιά! Εκεί πετάχτηκε η ιδέα, για ένα νέο blog.... Ένα blog στο οποίο όπως η ίδια έγραψε στην σελίδα Εμείς, του νέου μας blog.....

"Εγώ η DaisyCrazy και εγώ η next_day, αποφασίσαμε να φτιάξουμε αυτό το blog για να μοιραστούμε τα μυστικά μας, τα μέρη που αγαπάμε, που μας ενθουσίασαν"!

Το blog ανέβηκε την 1η Ιουνίου, έτσι για να καλωσορίσουμε το καλοκαιράκι (που ακόμα να έρθει βέβαια, αλλά τέλοσπαντων)!

Είστε λοιπόν οι επίσημοι προσκεκλημένοι!

Να διαβάσετε τα μυστικά μας.... Να μας πείτε την γνώμη σας....

Ακόμα καλύτερα θα θέλαμε να μοιραστείτε κι εσείς τα δικά σας μαζί μας!

Ελάτε στην πρώτη μας ανάρτηση, να δείτε πώς ξεκινήσαμε......

Ελάτε να μοιραστούμε πράγματα, μέρη, οτιδήποτε μας άγγιξε, μας ενθουσίασε, μας έκανε να θέλουμε να ξαναπάμε!

Σας καλωσορίζουμε στα Μικρά μας Μυστικά!

Τα δικά μας! Τα δικά σας!

Υπάρχει Ελπίδα!

2011-05-31T13:02:00.000+03:00

Με αφορμή το υπέροχο απόγευμα Σαββάτου που μου χάρισε η μικρή μου, αλλά και την ανάρτηση της Μαρίνας Π. που δημοσίευσαν και οι μαμά...δες Μπαμπά....δες! οι σκέψεις ήρθαν η μια μετά την άλλη!

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Το τριήμερο 27.05.2011 - 29.05.2011 έλαβε χώρα το 34ο Φεστιβάλ Παιδιού του Δήμου Πεύκης. Ένα φεστιβάλ γεμάτο πιτσιρίκια από όλες τις ηλικίες, με μουσικοχορευτικά δρώμενα, δραστηριότητες, θεατρικές παραστάσεις, κοινωνικά μηνύματα δοσμένα μέσα από τα μάτια των παιδιών! Σε αυτό το φεστιβάλ λοιπόν συμμετείχε και το Σχολείο Κωφών και Βαρήκοων Πεύκης, το σχολείο της μικρής μου! Παρουσίασαν μια θεατρική παράσταση με τίτλο "Το σχολείο μας υποδέχεται τις καλοκαιρινές διακοπές"!

Στην σκηνή ήταν στημένη μια σχολική τάξη..... Το τελευταίο μάθημα της χρονιάς... Μας συνεπήρε... Η δασκάλα ρωτούσε και τα παιδιά απαντούσαν.. Όλα στην Νοηματική, με παράλληλη μετάφραση στην Ελληνική!

Το μάθημα τελείωσε και μεταφερόμαστε στο σαλόνι ενός σπιτιού, ο μπαμπάς διαβάζει εφημερίδα, τα παιδιά παίζουν και η μαμά τρέχει να ετοιμάσει τα πράγματα για τις καλοκαιρινές διακοπές! Φωνάζει, γκρινιάζει και προσπαθεί να τους βάλει όλους σε μια σειρά, γιατί.... το πλοίο φεύγει σε λίγες ώρες και εμείς είμαστε ακόμα έτσι.....

Η ώρα περνά, τελικά η οικογένεια καταφέρνει και ετοιμάζεται, προλαβαίνει το πλοίο και μεταφερόμαστε στην παραλία όπου μαζί με άλλες οικογένειες επικρατεί πανικός! Πιτσιρίκια με ρούχα παραλίας, μπρατσάκια, σωσίβια, κουβαδάκια, να τρέχουν γύρω γύρω, οι μαμάδες να τα πασαλείβουν αντηλιακό και από τα μεγάφωνα να ακούγεται στην διαπασών το "Καλοκαιρινές Διακοπές για πάντα" και τα παιδιά όλα να τραγουδάνε!!!

Και τραγουδούσαν και όλοι από κάτω! Τραγουδούσαμε ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί! Εμείς με την φωνή μας και τα παιδιά μας με τα χέρια τους! Και οι φωνές οι δικές μας με τις φωνές της ψυχής τους ενώθηκαν και έγιναν δυνατές! Και γίναμε όλοι ένα!

Και αυτό που ήταν υπέροχο ήταν ότι κανείς δεν λυπήθηκε για αυτά τα παιδιά, κανείς δεν είπε "α, τα καημένα", κανείς δεν φοβήθηκε να τους μιλήσει... Κωφά, βαρήκοα και ακούοντα παιδάκια παίζανε όλα μαζί, χωρίς διακρίσεις, χωρίς προκαταλήψεις... Έβλεπες στα μάτια τους μόνο όρεξη για παιχνίδι και τίποτα παρά πέρα....

Και αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον μας! Που μεγαλώνουν ήδη σε ένα περιβάλλον βλέποντας την διαφορετικότητα, αλλά παίζοντας μαζί της!
Δεν έχει σημασία που κάποια δεν ακούγανε... Την ίδια μπάλα μπορούσαν να παίξουνε... Στις ίδιες κούνιες μπορούσαν να ανέβουν... Στις ίδιες τσουλήθρες μπορούσαν να παίξουν...
Αυτά τα παιδιά θα βγουν αύριο στην κοινωνία και θα μάθουν κι εκεί να συνυπάρχουν με την διαφορετικότητα.... Και θα είναι εύκολο, αφού θα είναι τα ίδια παιδιά με τα οποία έπαιζαν το Σάββατο στο Φεστιβάλ!

Για αυτό θυμηθείτε όλοι εσείς εκεί έξω που έχετε γύρω σας παιδιά... Μαμάδες, μπαμπάδες, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες, όλοι......

Κανένα παιδί δεν είναι διαφορετικό...
Ακόμα και όταν....
...το δερματάκι τους έχει διαφορετικό χρώμα...
...τα αυτάκια τους, τα ματάκια τους, τα χεράκια τους ή τα ποδαράκια τους δεν είναι τόσο δυνατά...
...κάποιες φορές οι συμπεριφορές τους δεν θυμίζουν αυτές των δικών σας παιδιών...

Θυμηθείτε....
...ότι προσπαθούν το ίδιο και ίσως και κάποιες φορές παραπάνω...
...τα σχολεία τους μπορεί να λέγονται "ειδικά", αλλά είναι δίπλα σε αυτά που πάνε και τα δικά σας παιδιά...
...παίζουν στις ίδιες παιδικές χαρές..

Βλέπετε δεν υπάρχουν "ειδικές" παιδικές χαρές.... αυτό να θυμάστε... αυτό να θυμόμαστε....

Bad Mood...

2011-05-16T12:33:00.000+03:00

Είναι καιρός τώρα που το μέσα μου δεν είναι καλά... Οι λόγοι πολύ... Ο βασικότερος σχετίζεται με την δουλειά.. Δεν ξέρω αν θέλω να το αναλύσω εδώ... Εδώ είναι ένας χώρος που με κάνει να ξεφεύγω απο την καθημερινότητα μου, αλλά και ένας χώρος που μιλάω για αυτήν.. Ίσως σε κάποια άλλη ανάρτηση.. Δεν θέλω να βασανίσω με κάτι ακόμα το μυαλό μου, αρκετά έχω....

Διαβάζοντας όμως και τόσα άλλα blog βλέπω ότι σε πολλές αναρτήσεις βρίσκω κομμάτια μου, σκέψεις μου, αγωνίες μου... Μοιραζόμαστε πολλά περισσότερα πράγματα -ίσως άθελα μας- από όσα πιστεύουμε, από όσα γράφουμε..

Και είναι φορές που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου... Περνάω πολλές ώρες της ημέρας κατσουφιασμένη και με έναν μόνιμο κόμπο στο στομάχι.. Αυτές οι ώρες είναι οι ώρες που είμαι στην δουλειά... Και δεν το θέλω, μου την σπάει, με πληγώνει.. Χάνω τον εαυτό μου... Παρηγοριέμαι με την άποψη, ότι όταν ξέρεις το πρόβλημα, έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα... Μέχρι να βρώ την δύναμη αλλά και τον τρόπο να το αντιμετωπίσω...

Από την άλλη, ψάχνω κάθε μέρα αφορμές για να χαμογελάσω... Ακριβώς επειδή ξέρω, ότι η σχεδόν μόνιμα κατσουφιασμένη Μάρθα, δεν είμαι εγώ.. Είναι κάποια άλλη που έχει έρθει και έχει κάτσει πάνω στο στέρνο μου και με πιέζει... Και χαίρομαι γιατί γράφοντας αυτές τις λέξεις, συνειδητοποιώ ότι δεν πρέπει να στύψω και ιδιαίτερα το μυαλό μου για να θυμηθώ εικόνες, πρόσωπα, στιγμές που με κάνουν να χαμογελώ..

Όμως με όσο καλή διάθεση κι αν ξεκινήσω το πρωί, κάτι μέσα στην μέρα θα με χαλάσει.. Δεν ξέρω πλέον αν προκαλώ εγώ το οτιδήποτε για να δικαιολογήσω την αδυναμία μου... Πάντα προσπαθούσα να χαμογελώ, να είμαι αισιόδοξη, όμως τώρα έχω πέσει σε ένα τέλμα... Μου φταίνε τα πάντα και όλοι.. Θυμώνω με πράγματα που άλλες φορές τα θεωρούσα ασήμαντα... Και όσο κι αν ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που νιώθω έτσι, στην συγκεκριμένη φάση δεν με βοηθάει...

Θα περάσει το ξέρω, απλά θέλει τον χρόνο του....

Κίνηση για τον υποτιτλισμό των ελληνικών προγραμμάτων στην τηλεόραση

2011-05-06T13:08:00.000+03:00

"Κινητικότητα διακρίνεται τις τελευταίες ημέρες σε μια ομάδα κωφών, βαρήκοων αλλά και ατόμων που έχουν στο συγγενικό τους ή στο φιλικό τους περιβάλλον κωφούς ή βαρήκοους!"

Μου θυμίζει λίγο τίτλο δελτίου ειδήσεων, αλλά ας επιστήσουμε λίγο την προσοχή μας σε ένα και μοναδικό γεγονός! Αν υποθέσουμε ότι όντως ήταν τίτλος ειδήσεων και παρακολουθούσαμε τον παρουσιαστή να μας το ανακοινώνει και να μας περιγράφει τί ακριβώς συμβαίνει και τί κινηση είναι αυτή!

Εμείς θα ακούγαμε! σωστά? Σωστά!

Όλοι! Σωστά? Λάθος!!!!!

Η ομάδα που κυρίως θα αφορούσε αυτή η είδηση θα ήταν αποκλεισμένη και δεν θα μπορούσε να πληροφορηθεί για αυτήν την κίνηση πάρα μόνο μέσω του διαδικτύου! Για έναν και μοναδικό λόγο... Δεν υπάρχουν υπότιτλοι! Σε κάποια κανάλια βέβαια υπάρχει διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα. Όχι σε όλα τα προγράμματα, αλλά τουλάχιστον έχει ξεκίνησει αν γίνεται! Ξεχνάμε όμως ότι υπάρχουν και οι μεταγλωσσικοί κωφοί.

(Μια μικρή παρένθεση για να εξηγήσουμε την διαφορά σε μεταγλωσσικούς και προγλωσσικούς κωφούς : Κωφός είναι αυτός που δεν μπορεί να ακούσει, ώστε να εξυπηρετήσει τον εαυτό του με βάση τα ηχητικά ερεθίσματα. Οι κωφοί μπορεί να είναι προγλωσσικοί ή μεταγλωσσικοί. Οι προγλωσσικοί Κωφοί έχουν χάσει την ακοή τους πριν την ανάπτυξη της γλώσσας, ενώ οι μεταγλωσσικοί έχασαν την αίσθηση της ακοής σε μεγαλύτερη ηλικία και αφού ήδη είχαν ακούσει και αναπτύξει τον προφορικό λόγο. Οι δύο αυτοί τύποι κωφών είναι επόμενο να χαρακτηρίζονται και από εντελώς διαφορετικές επικοινωνιακές ανάγκες. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ.)

Οι μεταγλωσσικοί κωφοί λοιπόν "εξ ορισμού", μπορούν και επικοινωνούν όπως και οι ακούοντες. Μιλάνε, διαβάζουν χείλη και δεν γνωρίζουν την Νοηματική (οι περισσότεροι τουλάχιστον) εφόσων ήδη ξέρουν τον τρόπο να επικοινωνούν!

Η κοινωνία των κωφών έχει αναπτυχθεί αρκετά, αλλά περισσότερο με πρωτοβουλία των ίδιων των κωφών. Μέσα σε πολλές ομάδες που έχουν δημιουργηθεί, υπάρχει και μια στο facebook με τίτλο "Κουφός είσαι ρε?" η οποία έχει δημιουργηθεί από την γνωστή σε αρκετούς Σοφία Κολοτούρου μέσα από ομώνυμο το blog της Κουφός είσαι, ρε? Δεν ακούς?.!

Διάφορες συζητήσεις έχουν λάβει κατά καιρούς χώρα με τελευταία την συζήτηση περί υποτιτλισμού των Ελληνικών ταινιών, σειρών και προγραμμάτων. Ήση όπως ίσως γνωρίζετε οι περισσότεροι το Mega έχει κάνει την αρχή με τον υποτιτλισμό της σειράς "Το Νησί", την οποία παρακολουθούν φανατικά οι κωφοί! Μέσα απο την συζήτηση διάφορα μέλη της ομάδας μας ενημερώνουν ότι και σε άλλες σειρές έχει γίνει υποτιτλισμός οι οποίες όμως παίζονται τις πρώτες πρωινές ώρες, ώρες που οι περισσότεροι απο εμάς κοιμόμαστε και ως αποτέλεσμα δεν μπορούμε να τις παρακολουθήσουμε!

Μέσα απο μακροσκελείς συζητήσεις αποφασίσαμε να κινητοποιηθούμε και να στείλουμε ο καθένας προσωπικά (είτε με αντιπρόσωπο την κα. Σοφία Κολοτούρου) μια επιστολή προς όλα τα Ελληνικά Τηλεοπτικά Κανάλια, στην οποία ζητούμε τον υποτιτλισμό, αλλά εξηγούμε και τους λόγους για τους οποίους το ζητάμε!

Σας παραθέτω την επιστολή :

"...
Καλησπέρα σας. Είμαστε μια διαδικτυακή ομάδα 107 μέχρι στιγμής ατόμων που έχουμε προβλήματα ακοής είτε εμείς είτε οι άμεσοι συγγενείς μας (κυρίως παιδιά).
Πολλοί από μας (ή τα παιδιά μας) δεν γνωρίζουμε τη νοηματική γλώσσα. Αντιθέτως, διαβάζουμε με ευχέρεια τους υποτίτλους στα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα.

Αποφασίσαμε να σας στείλουμε αυτή την ομαδική επιστολή για να σας πούμε ότι
γνωρίζουμε πως στο εξωτερικό είναι υποτιτλισμένο το σύνολο των ταινιών που
προβάλλονται στην τηλεόραση και αναρωτιόμαστε πότε θα προχωρήσετε κι εσείς σε
αυτό το βήμα. Γνωρίζουμε πως σήμερα η τεχνολογία είναι άμεσα διαθέσιμη και σχετικά φτηνή. Όπως γνωρίζουμε επίσης και την πρωτοβουλία του καναλιού MEGA
να υποτιτλίσει τη σειρά «Το Νησί», την οποία παρακολουθούμε οι περισσότεροι από μας φανατικά.

Έχουμε μάθει ότι το ίδιο κανάλι έχει δεσμευτεί ως προς τον μελλοντικό υποτιτλισμό όλων των προγραμμάτων του. Ελπίζουμε αυτό να γίνει σύντομα και να ακολουθήσουν και τα άλλα κανάλια.

Θα θέλαμε επίσης να εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας για τη μετάδοση υποτιτλισμένων σειρών στις 4 το πρωί ή σε άλλες ακατάλληλες ώρες, όπως μάθαμε ότι είχε συμβεί με τη σειρά «Το Καφέ της Χαράς» από τον ΑΝΤ1. Αφού η τεχνολογία υπάρχει, και αφού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί, δεν είναι κρίμα τέτοιες σειρές να περνούν απαρατήρητες μέσα στη νύχτα;

Γνωρίζουμε ότι εμείς είμαστε μόνο 107 άτομα, ωστόσο οι κωφοί και βαρήκοοι της χώρας μας αντιστοιχούν συνολικά σε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό, ίσως και πάνω από 20.000 άτομα. Όλοι αυτοί θα μπορούσαν να ωφεληθούν από τους υποτίτλους. Το ίδιο θα μπορούσαν να ωφεληθούν και πολλοί από τους μετανάστες, που προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα μας. Εάν λοιπόν συνυπολογίσετε όλο αυτό το πλήθος ατόμων, θα δείτε ότι ανέρχονται συνολικά σε μια σημαντική τηλεοπτική μερίδα κοινού, που είναι σήμερα αποκλεισμένη από τα τηλεοπτικά προγράμματα και κυριολεκτικά διψάει για να τα δει υποτιτλισμένα.

Ειδικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου, που επίσης γνωρίζουμε ότι έχουν υποτιτλιστεί ήδη σε μεγάλο αριθμό και μάλιστα είχαν διανεμηθεί πριν από 3-4 χρόνια με το περιοδικό «Τηλεθεατής».

Τέλος, υπάρχει και μεγάλο ενδιαφέρον για την παρακολούθηση ειδήσεων με υποτίτλους, μια και οι σημερινές ειδήσεις «για άτομα με πρόβλημα ακοής» είναι ειδήσεις που οι περισσότεροι από μας (αλλά και από πολλούς βαρήκοους και μεταγλωσσικούς κωφούς) δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε καθώς δεν γνωρίζουμε τη νοηματική γλώσσα. Αντιθέτως, ένα δελτίο ειδήσεων και με υποτίτλους (ας έχει και νοηματική ταυτόχρονα, δεν μας πειράζει) θα μπορούσε να καλύπτει τις ανάγκες τις δικές μας αλλά και όλων των άλλων προαναφερθέντων ομάδων τηλεθεατών.

Κλείνουμε την επιστολή πιστεύοντας ότι θα έχουμε την προσοχή και την ανταπόκρισή σας.

Με εκτίμηση

Εκ μέρους της ομάδας «Κουφός είσαι ρε;» (θα μας βρείτε στο facebook με αυτή την ονομασία)

Σοφία Κολοτούρου, συγγραφέας του βιβλίου «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;» , εκδόσεις ΚΨΜ,www.sofiakolotourou.gr"

(Για λόγους προσωπικών δεδομένων τα ονόματα των υπόλοιπων προσυπογραφόντων έχουν σβηστεί και έχει μείνει μόνο της Σοφίας, η οποία και έχει συντάξει την επιστολή )

Η επιστολή θα ξεκίνησει να αποστέλλεται απο σήμερα απο όσους είμαστε μέλη της ομάδας και αναμένουμε να δούμε αν θα έχουμε κάποια ανταπόκριση!

Ελπίζω να μην σας κούρασα με την σχετικά μεγάλη ανάρτηση, αλλά δεν μπορούσε να λείπει μια τέτοια ενημέρωση απο το βλογάκι μου, μιας και μεγάλο μέρος τους αναφέρεται και στην αγαπημένη μου Αθηνά!

Θα χαρώ ιδιαίτερα αν κάποιος απο εσάς μας βοηθήσει σε αυτή μας την κίνηση, είτε με αναδημοσίευση της επιστολής στο blog του, είτε στέλνοντας την επιστολή στα Ελληνικά Τηλεοπτικά Κανάλια (να τονίσω ότι υπάρχει λίστα με τις διευθύνσεις για διευκόλυνση και μπορώ να την στείλω σε όποιον θέλει), είτε να ενημερώσει φίλους και γνωστούς μέσω των διαφόρων κοινωνικών δικτύων που είμαστε ο καθένας!

Φιλιά Διαμαντένια σε όλους και ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε κάποιο αποτέλεσμα!

Το Σκόρπιο Εγώ μου.....

2011-05-01T20:09:00.001+03:00

Γυρίζοντας στο άδειο σπίτι κάτι με πιάνει.....

Δεν είναι που λείπεις εσύ.. Ξέρω ότι σε λίγες ώρες θα είσαι πάλι εδώ... θα είμαι πάλι στην αγκαλιά σου....

Δεν είναι που λείπεις εσύ.... αγαπημένη μου... που πάντα είσαι στην καρδιά μου....Δεν είναι η συζήτηση που έκανα... και μου ήρθαν στο μυαλό θύμησες...

Δεν είναι που λείπουν τόσοι άλλοι.... νεκροί ή ζωντανοί λείπουν από την ζωή μου... κάποιοι μου λείπουν, κάποιοι άλλοι όχι... με κάποιους έπρεπε να γίνει, με κάποιους το αφήσαμε να γίνει....

Είναι μια μελαγχολία και ένας κόμπος στον λαιμό...

Είναι ένας ανεξήγητος φόβος που ξαφνικά ήρθε και φώλιασε στο μέσα μου... Φόβος χωρίς αιτία, χωρίς αφορμή... Απλά φόβος...

Είναι τα τραγούδια που ακούω...

Είναι όλα αυτά που για κάποιον λόγο ήρθαν και έσκασαν χωρίς να ρωτήσουν μπροστά στα μάτια μου...

Είναι όλα όσα απέφευγα μέρες, μήνες, χρόνια να αντιμετωπίσω και τώρα στέκονται προκλητικά μπροστά μου...

Είναι τα όνειρα που έχω κάνει.. όνειρα που πιστεύω ότι θα γίνουν... απλά τώρα, αυτή την δεδομένη στιγμή πατάω το γκάζι στο τέρμα και πέφτω πάνω τους... απλά για να δώ αν θα αντέξουν...

Είναι που φλερτάρω πολύ έντονα με την καταστροφή.... Θέλω να δοκιμάσω.. να γκρεμίσω όσα έχω χτίσει... να διώξω όσους έχω κοντά μου.. δεν θέλω να δώ αν θα γυρίσουν.... δεν έχει νόημα αν φύγουν και μετά το μετανιώσουν.. θέλω να δώ αν θα κάτσουν και να το παλέψουν...

Είναι που θέλω κι εγώ η ίδια να καταστραφώ για λίγο.... για πολύ λίγο.. να δώ την ψυχή μου γυμνή... να δώ τί είναι στ'αλήθεια... να δώ τί κρύβει μέσα της.... Να δώ τα κομμάτια μου αφημένα στο πάτωμα... και να τα μαζέψω... να τα συναρμολογήσω... να με ξαναφτιάξω.... χωρίς να αλλάξω το παραμικρό.... απλά να νιώσω το απόλυτο τίποτα και σιγά σιγά να χτίσω το είναι μου....

Γράφω και δεν μπορώ να σταματήσω... Σκόρπιες σκέψεις για τους άλλους.... Για μένα όμως όλη μου η ζωή κρύβεται πίσω απο αυτά τα λόγια.... Είμαι εγώ...

Εγώ που πηγαίνω το μυαλό μου επίτηδες σε όσα πονάνε...

Εγώ που αύριο θα είμαι και πάλι καλά...

Είμαι εγώ που βάζω το δάχτυλο στην πληγή και την ξύνει για να ματώσει...

Με απόλυτη συνείδηση της πράξης...

Με απόλυτη και καθηλωτική επιρροή στις συνέπειες...

Μια Μέρα στο Νοσοκομείο

2011-04-15T12:00:00.000+03:00

Λόγω έλλειψης χρόνου αλλά κυρίως έμπνευσης, αντιγράφω την περιγραφή της ημέρας μας στο νοσοκομείο απο την Αθηνούλα!

Την πρωτότυπη ανάρτηση μπορείτε να φυσικά την βρείτε στο σπιτάκι της!

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση! Μου δίνατε κουράγιο και χαμογελούσα! Σας ευχαριστώ όλους ειλικρινά!

Επίσης να ευχαριστήσω και απο εδώ την αγαπημένη φίλη ΕΚΦΡΑΣΟΥ η οποία χάρισε ένα πανέμορφο παραμύθι στην Αθηνούλα μου! Το παραμύθι της Μωβ Πεταλούδας μπορείτε να την διαβάσετε εδώ!

Πάμε λοιπόν να δούμε, πώς αντιμετώπισε η μικρή μου το χειρουργείο της και τις εντυπώσεις της! Να πώ ότι όλα πήγαν καλά, με εξαίρεση τους πόνους που έχει ακόμα και βγήκαμε για ακόμα μια φορά πιο δυνατοί όλοι μας!

"Επιτέλους είμαι σπίτι μου! Στο ζεστό μου σπιτάκι, στο μαλακό μου κρεββάτι και δεν έχω αυτούς τους ανθρώπους που γυρνάνε γύρω μου με τα άσπρα ρούχα! Ξέρω ότι τους λένε γιατρούς όμως αν μπορούσατε να δείτε το νόημα που έχουν δεν θα σας άρεσε καθόλου... Απλώστε το δεξί σας χέρι και με τον δείκτη του αριστερού ζουλήξτε στην μέσα πλευρά του αγκώνα σας του δεξιού σας και το γυρνάτε γύρω γύρω σαν τρυπάνι! Το κάνατε? Μπράβο! Μάθατε πώς είναι ο γιατρός στην Νοηματική! Και αφού μάθατε, σκεφτείτε.... Δεν είναι σαν να σου λέει ότι κάθε φορά που θα σε βλέπει γιατρό θα σε τρυπάει για να σου πάρει αίμα?? Πώς να μου αρέσουν λοιπόν όλοι αυτοί! Το σημαντικό όμως είναι ότι γύρισα στο σπιτάκι μου επιτέλους.. Μερικές ώρες μου λένε ότι κάτσαμε εκεί, αλλά εμένα μου φάνηκε πολύ παραπάνω... Πέρασα τόσα πολλά εκείνες τις ώρες και κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει... Γι’ αυτό ήρθα να σας τα πώς εγώ, για να δείτε τί τραβάμε και πώς νιώθουμε κάθε φορά που μας πηγαίνετε στα νοσοκομεία.

Για αρχή να σας πω ότι μπήκαμε λίγο την Κυριακή! Εγώ πίστευα και επέμενα ότι το μόνο που θα μου κάνανε ήταν να δούνε το αυτί μου. Η μαμά έλεγε ότι θα μου πάρουν και αίμα! Εγώ συνέχιζα να της λέω ότι κάνει λάθος και μόνο το αυτί μου θα δούνε! Τελικά, για ακόμα μια φορά αποδείχτηκε ότι η μαμά τα ξέρει όλα και τελικά μου πήρανε αίμα, αλλά το χειρότερο είναι ότι το αυτί μου δεν το είδανε καθόλου! Μετά φύγαμε, πήγαμε σε ένα άλλο σχολείο που πουλούσε διάφορα ωραία πράγματα και ψωνίσαμε. Είχαμε αρχίσει να ξεχνιέμαι και πίστευα ότι δεν θα ξαναπάμε στο νοσοκομείο. Όμως κάποια στιγμή είδα την μαμά να μιλάει σε μια δασκάλα μου. Κανονικά δεν θα καταλάβαινε τί έλεγε αφού δεν ακούω... Όμως η δασκάλα μου στην οποία μίλαγε δεν ακούει ούτε εκείνη και ενώ είχε γυρισμένη πλάτη η μαμά κατάφερα και είδα τις λέξεις “πάλι” και “νοσοκομείο”... Βέβαια δεν μπορούσα να καταλάβω πότε είναι αυτό το πάλι οπότε χαλάρωσα και συνέχισα το παιχνίδι μου! Το μεσημέρι κοιμήθηκα σπίτι μου και το απόγευμα που σηκώθηκα είδα την νονά να κάθεται με την Καδ μου και να κάνουμε μάθημα ορθογραφίας. Παραξενεύτηκα που την είδα, γιατί η μαμά δεν μου είχε πει ότι θα έρθει και έτσι κάθισα και έπαιξα μαζί της και της έλεγα πώς πέρασα την μέρα μου!

Με τα πολλά την Δευτέρα πρωί πρωί ήρθε η μαμά και με ξύπνησε και πήγαμε στο νοσοκομείο πάλι! Στο δωμάτιο ήταν άλλα 4 αγοράκια και στο ταβάνι είχε μπαλόνια μηχανές και αυτοκίνητα. Φυσικά ζήτησα κι εγώ ένα κόκκινο αυτοκίνητο! Δεν μπορούσα να διαφέρω εγώ! Για αρκετή ώρα με πηγαίνανε πάνω κάτω, μπαίναμε σε δωμάτια με γιατρούς, μου κολλούσαν διάφορα πράγματα πάνω μου και βγαίναν από ένα μηχάνημα χαρτιά με γραμμές και φωτογραφίες. Δεν ξέρω καθόλου τί ήταν όλα αυτά, μάλλον όμως ήταν καλά γιατί κάθε φορά η μαμά και ο μπαμπάς χαμογελούσαν. Μετά από αρκετή ώρα ανεβήκαμε στο δωμάτιο. Εκεί βρήκα και την νονά να με περιμένει και είχα τρομερή διάθεση για παιχνίδια! Έκατσα στο κρεβάτι μου, έπαιζα με τα αυτοκινητάκια μου και πείραζα το διπλανό αγοράκι!

Κάποια στιγμή ήρθε ένας κύριος κοντά μου και έδωσε στον μπαμπά ένα άσπρο φορεματάκι. Με γδύσανε, μου το φόρεσαν και ξεκινήσαμε για να πάμε τελικά σε ένα άλλο δωμάτιο με παιχνίδια. Εκεί πρέπει να σας πω ότι μου πέρασε κάθε κέφι και κάθε διάθεση για παιχνίδι γιατί άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά! Ήταν και μια χοντρή εκεί μέσα, η οποία πρέπει να είχε πολλά νεύρα γιατί το πρόσωπο της ήταν χάλια και τα φρύδια της πολύ κοντά το ένα στο άλλο! Καθόμουν αγκαλιά στην μαμά και παρατηρούσα. Κάποια στιγμή λοιπόν μπαίνει μια κυρία με ένα μωρό στην αγκαλιά της που το σκασμένο έκλαιγε συνέχεια! Ευτυχώς που δεν ακούω, αλλιώς θα μου είχε πάρει τα αυτιά! Κάποια στιγμή λοιπόν αυτό το μωρό, έκλεισε τα μάτια μου και κοιμήθηκε. Μα είναι δυνατόν να κοιμήθηκε τόσο εύκολα? Την μία κλαίς και την άλλη έτσι απλά κοιμάσαι? Τέλοσπαντων, άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλά, γιατί αφού κοιμήθηκε η μαμά του το έδωσε στους γιατρούς και έφυγε από το δωμάτιο. Κάτι πήγα να πω στην μαμά, αλλά καθώς γύρισα να την κοιτάξω ένιωσα τα χέρια μου πολύ βαριά και δεν μπόρεσα να της πω ότι δεν θέλω να με αφήσει μόνη μου! Από εκεί και πέρα έχασα κάθε επαφή και ξαφνινά βρέθηκα σε ένα κρεββάτι με ρόδες και την μαμά απο πάνω να μου χαμογελάει. Αυτό που με τρόμαξε είναι ότι ένιωθα πόνο στην κοιλιά μου χαμηλά και τότε κατάλαβα τί μου κάνανε. Με κόψανε στην μέση (αλήθεια σας λέω! έχω το σημάδι!), βάλανε τα πόδια μου στην άκρη και φτιάξανε την κοιλιά μου. Μετά με ξανακολλήσανε και με δώσανε πίσω στην μαμά.

Την υπόλοιπη μέρα πέρασα άσχημα. Πονούσα συνέχεια, ήθελα την μαμά δίπλα μου στο κρεβάτι μου να μου κρατάει το χέρι και ότι και να μου λέγανε δεν με ένοιαζε! Με αναγκάζανε να πίνω νερό χωρίς να διψάω, να φάω κάτι μπισκότα που καθόλου δεν μου αρέσανε και ενώ τους έλεγα να με πάνε σπίτι μου λέγανε συνέχεια σε λίγο! Δεν ξέρω πόσο είναι το λίγο, ξέρω όμως ότι κάναμε πολλά χρόνια να γυρίσουμε.

Τώρα πια όμως είμαι επιτέλους στο σπίτι μου, πονάω βέβαια και δεν μπορώ να πάω σχολείο, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκουραστώ λιγάκι! Σε λίγες μέρες μου είπε η μαμά ότι θα πάμε με την νονά να πάρουμε παπούτσια. Αυτό δεν με νοιάζει ιδιαίτερα, χάρηκα όμως όταν μου είπε ότι η λαμπάδα που μου αγόρασε έχει πάνω τον mickey!

Πρέπει να σας αφήσω τώρα, γιατί είμαι πολλές ώρες στο γραφείο και πονάει πάλι η κοιλιά μου! Και μια παράκληση προς όλες τις μαμάδες και όλους τους μπαμπάδες! Μην μας αφήνετε μόνα μας όταν μας κόβουν στην μέση! Σκεφτείτε ότι μπορεί κάποια φορά να γίνει λάθος και να μην μας κολλήσουν και να σας δώσουν πίσω μόνο τα πόδια μας! Ή ακόμα χειρότερα να μας κολλήσουν από πάνω λάθος σώμα!

Με πονεμένους χαιρετισμούς,

Αθηνά"

Και πάλι σας ευχαριστώ όλους απο καρδιάς, που δείχνετε τόσο ενδιαφέρον για την μικρούλα μου και για την θετική σας ενέργεια!

Πολλά Διαμαντένια Φιλιά σε όλους!

Καλή σου Επιτυχία και πάλι μικρή μου!

2011-04-08T18:04:00.004+03:00

Λίγους μήνες μετά το τελευταίο μας χειρουργείο, μπαίνουμε και πάλι στο νοσοκομείο για ένα ακόμα! Άσχετο με το σύνδρομο της, αλλά αναγκαίο!

Εμφάνισε βουβωνοκήλη και ενώ συνήθως εμφανίζεται σε ηλικίες των πρώτων μηνών μέχρι τον 1ο χρόνο ζωής, στην μικρή μου εμφανίστηκε πριν από περίπου 2 μήνες!

Και ενώ σαν χειρουργείο δεν είναι κάτι το τρομερό, ίσως θα μπορούσαμε να το πούμε και ρουτίνας, για την Αθηνούλα είναι κάπως πιο πολύπλοκα τα πράγματα. Αρχικά γιατί το σύνδρομο της, επειδή δεν είναι ευρέως γνωστό φοβίζει τους γιατρούς κι έτσι απαιτούνται πολλές περισσότερες εξετάσεις, καθώς και η ανάρρωση της συνήθως καθυστερεί λίγο περισσότερο από το κανονικό! Επίσης, το γλυκό μου κοριτσάκι έχει κάνει ήδη αρκετά χειρουργεία στην ζωούλα της, είναι και οι αξονικές που πρέπει να μένει ακίνητη, άρα έχει πάρει και αρκετές ολικές ναρκώσεις! Άρα ακόμα μια, είναι ένα ακόμα βάσανο για τον οργανισμό της! Μπαίνουμε λοιπόν την Κυριακή στο Παίδων, να κάνουμε τις διαγνωστικές μας εξετάσεις, να ετοιμαστούμε ψυχολογικά και την Δευτέρα να δείξουμε την κορμάρα μας στο γιατρό που θα μας χειρουργήσει!

Κάποιος γνώστης του θέματος της βουβωνοκήλης, ίσως και να μου έλεγε ότι είμαι υπερβολική! Όμως εγώ αγχώνομαι! Ανησυχώ! Και στεναχωριέμαι για το σκατούλι μου! Μας το είχε δηλώσει ξεκάθαρα την προηγούμενη φορά εξάλλου... "Δεν θέλω μπαλόνι"!!! Πάλι μπαλόνι λοιπόν για την Αθηνούλα μου... πάλι δάκρυα μου έρχονται στα μάτια! Και γράφω εδώ, γιατί όταν θα πάω να την δώ θέλωνα είμαι ήρεμη.. Να της δώσω ένα τεράστιο φιλί και να την σφίξω στην αγκαλιά μου! Να της ψιθυρίσω στο αυτάκι της, ότι είμαι εγώ εδώ.. και ο μπαμπάς της και η μαμά της.. Και εκείνος ο ψηλός τύπος που στα γενέθλια της την γυρνούσε γύρω γύρω... Είμαστε όλοι δίπλα της.. και αν κάποιος την πειράξει, αν κάποιος την κάνει κακό, τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε! Όλοι θα πέσουμε πάνω! Θα της ψιθυρίσω κι άλλα.. κι ας μην με ακούσει με το ορισμό του "ακούω" όπως εμείς τον ξέρουμε... Έχουμε τον τρόπο μας εμείς... Ξέρω ότι θα με ακούσει! Και πρέπει να είμαι δυνατή για εκείνη!

Δευτέρα λοιπόν πρωί πρωί θα ετοιμαστούμε! Και θα ξεγυμνωθούμε και θα κοιμηθούμε όμορφα και ωραία! Και όταν τελειώσουμε (δεν ξέρω πόση ώρα θα κρατήσει) θα τους αφήσουμε να μας τσεκάρουνε ότι είμαστε καλά και λογικά θτο απογευματάκι που θα έχει και ωραία χρώματα ο ουρανός θα πάμε σπίτι μας να ξεκουραστούμε!

Θέλω λοιπόν και απο εδώ, να ευχηθώ Καλή Επιτυχία στην μικρούλα μου! Είναι δυνατή, το ξέρω! Και θα τα καταφέρει και πάλι! Και μετά θα της πάρω ένα κανονικό μπαλόνι! Με τον mickey που τόσο αγαπάει! Και θα της πώ και το μυστικό! Η λαμπάδα της mickey θα έχει! Και να ξέρεις μικρή μου, θα είμαι απ'έξω και θα σε περιμένω! Να μου χαμογελάσεις ψυχή μου όμορφη! Να ηρεμήσω! Να σε αγκαλιάσω και να νιώσω για ακόμα μια φόρα τόσο μα τόσο περήφανη που είσαι βαφτιστήρα μου!

Καλή Επιτυχία αγαπημένη μου Αθηνούλα!!!!!!!!!

Όταν ένα κουμπάκι γυρνάει!

2011-04-04T15:57:00.001+03:00

Είναι κάτι Δευτέρες που σου φαίνονται διαφορετικές απο τις υπόλοιπες! Φαίνονται πιο φωτεινές, πιο χαμογελαστές, πιο γεμάτες κι ας έχεις κάποιες σκέψεις που ίσως και να φέρνουν σύννεφα στις όμορφες εικόνες που έχεις απο το Σαββατοκύριακο που πέρασε! Και ενώ ξέρεις ότι τα σύννεφα υπάρχουν εκεί... ενώ τα έβλεπες χθες βράδυ να σκιάζουν δύο αγαπημένα μάτια... ενώ υποψιάζεσαι ποιές σκέψεις μπορεί να έφεραν αυτά τα σύννεφα... δεν θέλεις να πείς κάτι... δεν θέλεις να ρωτήσεις... αφήνεις τον χρόνο να φέρει μόνος του ό,τι είναι να φέρει!

Μόνο κάποια στιγμή σκέφτεσαι να στείλεις ένα μήνυμα, να πείς απλά μια καλησπέρα, να δείξεις ότι καταλαβαίνεις, ότι ξέρεις, ότι νοιάζεσαι... και τελικά για ακόμα μια φορά τα γεγονότα σε προλαβαίνουν... και βλέπεις ότι έχεις ένα καινούριο μειλ! Και το διαβάζεις... ρουφάς την κάθε λέξη.. βουρκώνεις.. γιατί νιώθεις πολλά μέσα σε αυτές τις λέξεις... και ενω γράφει πολλά, κολλάς σε κάποιες συγκεκριμένες! Σκέφτηκα να παραθέσω κάποια κομμάτια του, αλλά τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν σε άλλον.. Αυτό που θα μπορούσα να κάνω απο εδώ, είναι κατάθεση ψυχής, όπως ακριβώς περιέγραψε και η ίδια το μήνυμα της!

Όμως να.. γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω και δεν ξέρω τί να γράψω.. δεν ξέρω πώς να περιγράψω, όσα σκέφτηκα χθές, όσα είδα σήμερα πίσω απο τα λόγια σου... Δεν ξέρω τί να γράψω γιατί εχθές το βράδυ ανάμεσα σε άλλους δύο, υπήρχαν βλέμματα, υπήρχαν σκέψεις, υπήρχαν φόβοι... Υπήρχε η χαρά της αντάμωσης μετά απο πολλά χρόνια... και η αγωνία ότι σε δύο μήνες φεύγεις... πάλι?? πάλι.. όμως αυτή την φορά χαίρομαι τόσο πολύ για σένα.. όσο κι αν λυπάμαι ταυτόχρονα... ένα καινούριο κομμάτι της ζωής σου ξεκινάει... ίσως αρκετά μακριά απο εμένα! Αλλά έστω κι έτσι θα είμαστε μαζί, σωστά?

Δεν μπορώ να πώ ότι δεν λυπάμαι... Στεναχωριέμαι και μάλιστα πολύ... όμως προσπαθώ να μην στο δείχνω, άσχετα που στο λέω μέσα απο εδώ! Βλέπεις, αν στο πώ απο κοντά, θα αρχίσεις να κλαίς και σου έχω ξαναπεί ανοίγω σπίτι και πρέπει να κάνω οικονομία ακόμα και στα μαντηλάκια για την μύτη! Ίσως και να ντρέπομαι να στο πώ απο κοντά.. ίσως και να φοβάμαι λίγο... αυτό που φοβάμαι τόσο καιρό.. ότι θα ανοιχτώ και θα μου φύγεις... όμως όσο και να προσπαθώ να μην το κάνω, μέσα μου ξέρω καλά, ότι είναι ψέμα! Έχω αφεθεί.. έχω ανοιχτεί! Κι ας μου φεύγεις τελικά!

Και ξέρεις κάτι... ένιωσα πολλά χθές.. είδα πολλά στα μάτια σου... και ήθελα τόσα να σου πώ, αλλα υπήρχαν άλλοι ανάμεσα μας... Εσύ όμως ξέρεις τί μπορεί εγώ να σκεφτόμουν, ξέρεις όλα όσα θα ήθελα να σου πώ... και ξέρουμε και οι δύο, ότι είναι κάτι που δεν χάθηκε παρά τα χρόνια που πέρασαν! Και ξέρουμε καλά, ότι όσο μακριά κι αν πάς, αυτό που είχαμε, αυτό που έχουμε δεν αλλάζει! Δεν άλλαξε τόσα χρόνια, μερικά χιλιόμετρα δεν θα το αλλάξουν!

Και ίσως να έρθουν μέρες που θα μου λείπεις πολύ! Που θα θέλω να είσαι εδώ, να πάμε για ένα καφέ, να έρθω σπίτι σου να πιούμε την σοκολάτα μας που σου έχω αφήσει, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να θυμηθούμε! Ξέρω όμως ότι όσο μακριά κι αν είμαστε, θα είμαστε κοντά!

Ο τίτλος είναι κλεμμένος, απο ένα πολύ πολύ αγαπημένο πρόσωπο!
Αν αναρωτιέστε κι εσείς πώς ενα κουμπάκι γυρνάει και δεν πατιέται,
απάντηση δεν έχω να σας δώσω!
Το μήνυμα της ήταν αφορμή για την ανάρτηση αυτή.
Είναι το ίδιο πρόσωπο που με έκανε ένα βράδυ να πώ Καληνύχτα Μοναξιά!

Ευτυχία και Αγάπη

2011-04-01T11:21:00.000+03:00

Φώτο απο εδώ

Μου ζήτησε ένα καινούριος-αγαπημένος φίλος, να γράψω τί σκέφτομαι για την αγάπη και την ευτυχία! Προσπάθησα αρκετές φορές να γράψω κάποιο κείμενο! Αλλά πάντα, όταν τα ξαναδιάβαζα και προτού πατήσω το κουμπάκι της Δημοσίευσης, ένιωθα ότι κάτι έλειπε! Οι λέξεις δεν ήταν ποτέ αρκετές, τα λόγια φτωχά, το σύνολο του κειμένου δεν ήταν αρκετό για να περιγράψει, αυτό που πραγματικά πιστεύω ότι είναι ευτυχία ή αγάπη! Έτσι άφησα κάμποσες αναρτήσεις στο Πρόχειρο, με σκοπό όταν θα έχω κάποιο ερέθισμα να συνεχίσω, να ξαναγράψω απο την αρχή, ή να συμπληρώσω τα κομμάτια που ένιωθα να λείπουν!

Το ερέθισμα τελικά ήρθε, όταν ένα βράδυ που δεν με έπαιρνε ο ύπνος και διάθεση για διάβασμα βιβλίου δεν είχα, άνοιξα την ατζέντα-ημερολόγιο που έχω! Εκεί που κάθε μέρα γράφω.. όχι κάτι τρομερό.. απλά μικρά πραγματάκια που με εντυπωσιάζουν, που με προβληματίζουν, που μου δίνουν τροφή για σκέψη στην καθημερινότητα μου! Μέσα σε όλα λοιπόν, θυμήθηκα στιγμές μου.. Στιγμές με αγαπημένους μου ανθρώπους!

Καφεδάκια στην αγαπημένη μας χειμωνιάτικη καφετέρια! Κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο! Με ατέλειωτες συζητήσεις για τα πάντα! Καφεδάκια που δεν ήταν πάντα κανονισμένα...που ήρθαν απο την ανάγκη να δείς το χαμογελαστό φατσάκι της αγαπημένης σου φίλης!... που ήρθαν επειδή κάτι σε εκνεύρισε, κάτι σε στεναχώρησε και ήθελες να το μοιραστείς απο κοντά!... Καφεδάκια που τα κανονίζεις μέρες πρίν, απλά για να έχεις κάτι να περιμένεις! Και αν και κανονισμένο, πάντα σου φέρνει την ίδια ευτυχία, πάντα περνάς υπέροχα!

Βραδινά ποτάκια! Τα περισσότερα απο αυτά ξαφνικά! Απλά και μόνο γιατί βαρέθηκες την κλεισούρα του σπιτιού, ίσως γιατί τσακώθηκες με τον αγαπημένο σου, ίσως γιατί απλά νιώθεις την ανάγκη να δείς κόσμο, να ντυθείς καλά, να βάλεις τα καλά σου ρούχα και εκείνες τις ψηλοτάκουνες γόβες που έχεις τόσο καιρό να βάλεις! Και παίρνεις το τηλέφωνο στα χέρια σου, δεν πληκτρολογείς τον αριθμό γιατί τον έχεις καταχωρημένο στα αγαπημένα, κάνεις την κλήση και ακούς απο την άλλη γραμμή μια βαριεστημένη σχεδόν νυσταγμένη φωνούλα! Τί κάνεις?, ρωτάς... Ξαπλωμένη είμαι, σου απαντούν! Πάμε για ποτό! Δεν ρωτάς! Το ανακοινώνεις! Και δεν περιμένεις απάντηση! Έχεις ήδη κλείσει το τηλέφωνο και ξεκινάς!

Είναι και εκείνα τα καμμένα απογεύματα στο σπίτι! Που κάθεσαι στις καρέκλες της κουζίνας και πιάνεσαι, αλλά δεν πηγαίνεις στους καναπέδες! εκεί έμαθες να κάθεσαι, εκεί έχεις συνηθίσει! Με την παρέα σου, συζητάς όσα συζήτησες στο προχθεσινό καφέ και στο χθεσινό ποτάκι! Αλλά είναι σαν να συζητάς για πρώτη φορά! Και μέσα στα λόγια, μπλέκονται τα γέλια, τα αστεία τα δικά σας, οι χαρές και οι λύπες! Και πίνεις καφέ.. και μετά παραγγέλνεις πίτσα για να φάς... και μετά πίνεις και το κρασάκι σου! Και κλείνεις ένα 8ωρο τουλάχιστον! Και ξενυχτάς, και δεν βρίσκεις να παρκάρεις εύκολα και γκρινιάζεις! Και το πρωί γκρινιάζεις που ξενύχτησες τρίτο βράδυ στην σειρά! Και το βράδυ τελικά πάλι τα ίδια κάνεις!

Είναι και τα άλλα απογεύματα! Πού κάθεσαι και λιώνεις με τον αγαπημένο σου ή την αγαπημένη σου στα ηλεκτρονικά παιχνίδια! Λατρεύεις τα αυτοκινητάκια που οδηγούν ήρωες της Μαδαγασκάρης και επιδίδεσαι σε έναν ανελέητο αγώνα ράλλυ! Και αν και τις περισσότερες φορές χάνεις, δεν στεναχωριέσαι, γιατί αυτός που κέρδισε είναι εκείνος που σε κάνει να χαμογελάς! και καταλήγεις να χαίρεσαι με την ήττα σου, γιατί τελικά πάλι κερδισμένος είσαι! Και αφού πονέσουν τα δάχτυλα σε σημείο να μην μπορείς να τα κουνήσεις, ξαπλώνεις στον καναπέ, κουκουλώνεσαι με την αγαπημένη σου φλις κουβέρτα, μπλέκεις ποδαράκια και βλέπεις ταινία! Και συνήθως σε παίρνει ο ύπνος στην ~~μέση~~ αρχή της ταινίας, γιατί είσαι κουρασμένος και αυτή η αγκαλιά είναι το ησυχαστήριο σου!

Και είναι και εκείνες οι ημέρες που θα δείς επιτέλους το πιο γλυκό πλασματάκι όλου του κόσμου! Το αγαπημένο σου σκατούλι! Και περνάς υπέροχα μαζί του, αλλά και με την κουμπάρα σου! Και φεύγεις με μισή καρδιά όταν βλέπεις το φατσάκι του λυπημένο! Αλλά που πάντα έχει κατανόηση! Και φεύγεις γεμάτος όμορφες εικόνες, αναμνήσεις και φωτογραφίες στο κινητό! Και μέχρι την επόμενη φορά, κοιτάς τις φωτογραφίες και δεν χορταίνεις το γλυκό αυτό προσωπάκι! Με το φωτεινό χαμόγελο και τα υπέροχα ματάκια της! Και κορδώνεσαι όταν μιλάς για εκείνη και περηφανεύεσαι λες και είσαι ο μόνος στον κόσμο! Αλλά για σένα, είναι ξεχωριστό αυτό το παιδί όσο κανένα άλλο!

Και είναι και τόσες άλλες μικρές χαρές! Που δεν χωράνε σε κανένα ιστολόγιο, που δεν περιγράφονται με καμία λέξη, με όσα λόγια κι αν πείς! Χωράνε μόνο στην καθημερινότητα μας, που κάνουν την κάθε ημέρα ξεχωριστή και όμορφη!

Είναι αυτές οι στιγμές που νομίζεις ότι τελικά είναι ο ορισμός της Ευτυχίας!

Και μέσα απο αυτές τις στιγμές Ευτυχίας, ανακαλύπτεις τί είναι Αγάπη!

Για περάσετε και απο την μικρή σήμερα!

Μας μιλάει για τις Καθημερινές και Γενέθλιες Ιστορίες της! (κλίκ)

Παπούτσια

2011-03-29T12:31:00.000+03:00

Η φώτο απο εδώ

Παπούτσια!

Πολλών ειδών παπούτσια! Mεγάλα, μικρά, φαρδιά, στενά, ελαφριά, βαριά, ψηλοτάκουνα, κομψά, ακριβά, φτηνά, ξώφτερνα, μυτερά, παιδικά, ανδρικά, γυναικεία, καλοκαιρινά, δερμάτινα, πλαστικά! Εξ'ορισμού το παπούτσι είναι ένα υπόδημα κατασκευασμένο απο δέρμα ή αλλο υλικό, με σκληρή αλλά εύκαμπτη σόλα στο κάτω μέρος και μαλακότερο δέρμα ή άλλο υλικό στο πάνω μέρος, μέ ή χωρίς τακούνι, μπορεί να καλύπτει ολόκληρο το πόδι ή τμήματα του!

Μεγάλος λόγος γίνεται για τα παπούτσια! Κάποιοι δίνουν ιδαίτερη σημασία στα παπούτσια! Κάποιοι άλλοι τα θεωρούν αναγκαία (και κάποιες φορές αναγκαίο κακό!)! Κάποιοι απλά αδιαφορούν!

Τί γίνεται όμως όταν ένα παπούτσι, δεν είναι απλά ένα παπούτσι, αλλά είναι πολλά παραπάνω? Όταν σου κάνει ωραίο αστράγαλο, όταν σου ψηλώνει το πόδι, όταν είναι άνετο-βολικό, όταν σε χτυπάει;;

Υπάρχουν λοιπόν, πολλών ειδών παπούτσια! Δύο τα πιο σημαντικά για μένα!

Τα αθλητικά! Τα πάντα άνετα και βολικά, που φοριούνται σχεδόν με τα πάντα, σχεδόν όλες τις ώρες! Λατρεύω τα αθλητικά! Είναι αυτά που με έχουν βγάλει πολλές φορές απο την δύσκολη θέση, τί να βάλω! Για καφέ, για φαγητό, ακόμα και για ποτό, με το κατάλληλο ντύσιμο! Λατρεμένα για ατέλειωτες βόλτες στην παραλία! Είναι πάντα εκεί! Με περιμένουν υπομονετικά! Είναι κάτι σαν τους φίλους τα αθλητικά παπούτσια! Ολες τις ώρες κοντά σου, ότι ώρα και να χρειαστείς, μπορούν να σε βγάλουν ασπροπρόσωπο! Απο μικρή ηλικία, τα αθλητικά είναι ίσως απο τα πρώτα μας παπούτσια! Μπορεί να έχουμε αλλάξει γνώμες, να έχουμε αλλάξει γούστα, όμως πάντα υπάρχει κάποιο που σημάδεψε σημαντικές στιγμές της ζωής μας! Έτσι και οι φίλοι μας!

Τα καλά παπούτσια! Είτε ανδρικό, είτε γυναικείο! Άβολα τις πρώτες φορές! Μέχρι να "ανοίξει", να πάρει την φόρμα του ποδιού μας! Να μάθουμε και εμείς οι ίδιοι πώς να περπατάμε, σωστά και όμορφα με αυτά! Ακόμα και ένα πολύ απλό ρούχο, μπορεί να "δείξει" διαφορετικό με ένα καλό παπούτσι! Το σημαντικό είναι ότι το "καλό", είναι καθαρά υποκειμενικό! Ο καθένας έχει την δική του άποψη για το τί είναι καλό παπούτσι! Είναι κάτι σαν τις ερωτικές σχέσεις! Στην αρχή, γνωρίζεις τον άλλον, δεν ξέρεις τα χούγια του, με ποιό τρόπο "δένουν τα κορδόνια του". Κάποια σε "χτυπάνε" κιόλας! Αν δεν τα συνηθίσεις τελικά τα αλλάζεις! Αν όμως ταιριάξουν στο πόδι σου, κάνεις υπομονή, μέχρι να συνηθίσει ο ένας τον άλλον! Και αν δεν σου κάτσει τελικά το συγκεκριμένο για μικρές λεπτομέρειες ψάχνεις το επόμενο, που θα μοιάζει, αλλά και θα ξεχωρίζει ταυτόχρονα! Και συνήθως καταλήγεις σε ένα και μοναδικό παπούτσι που δεν θες να αλλάξεις! Το οποίο είναι και αυτό πάντα δίπλα σου, για να αναδείξει τον καλύτερο σου εαυτό!

Εγώ έχω βρεί τα παπούτσια μου! Δύο αθλητικά και ένα καλό! Και δεν τα αλλάζω! Τα θέλω στην ζωή μου! Τα φροντίζω, τα προσέχω, τα πλένω συχνά, τα γυαλίζω, τα φυλάω στα κουτάκια τους! Στα κουτάκια της καρδιάς μου!

Και όσο κι αν παλιώσουν θα μείνω σε αυτά! Δεν θα πάρω καινούρια!

Έχω περπατήσει πολλούς δρόμους με αυτά! Τα έχω φορέσει με τα πάντα, με όλα τα ρούχα! Και αν σε κάποιους δεν αρέσουν, δεν με ενδιαφέρει! Είναι τα αγαπημένα μου!

Αγαπάω τα παπούτσια μου!

Τους έχω αδυναμία!

Κι αν κανείς μου τα πειράξει κάηκε!

Εξομολογήσεις και Γενέθλια!!

2011-03-26T00:02:00.000+02:00

Photo from here

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι ότι δεν έχω ακούσει ποτέ καθαρά την φωνούλα της μικρής μου και δεν θα την ακούσω μάλλον ποτέ... Μου λείπει τόσο πολύ να την ακούσω να λέει "νονά"... Δεν το άκουσα ποτέ, κι όμως μου λείπει... Να την ακούσω να μου ψιθυρίζει ένα μυστικό και να νιώθω την ανάσα της....

Είναι πολλές εκείνες οι φορές που κάθομαι μόνη μου και στεναχωριέμαι λυπάμαι τόσο πολύ για αυτό το πλασματάκι που τόσο πολύ ταλαιπωρείται και δυστυχώς θα ταλαιπωρηθεί κι άλλο στην ζωή του... Με τόσα χειρουργεία, τόσους γιατρούς, τόσες υποχρεώσεις απο τόσο μικρή ηλικία... Μας λέει ότι είναι κουρασμένη κάτι μέρες.. και πώς να μην είναι δηλαδή?....

Κάθομαι και κοιτάω φωτογραφίες της.. απο τόσο δα μικράκι μέχρι σήμερα... έχω τόσες φωτογραφίες και όλες είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους... Και η κάθε μια είναι και απο μία ανάμνηση.. μια εικόνα της, ένα χαμόγελο της... Και την βλέπω πόσο δυνατή είναι... όμως κι αυτό μου φαίνεται άδικο... είναι κρίμα απο τόσο μικρή να πρέπει να μένει τόσο δυνατή...

Τώρα που γράφω την ανάρτηση σκέφτομαι το δέρμα της... τα μαλλιά της και την μυρωδιά τους... αλήθεια, έχετε προσέξει πόσο τέλεια μυρίζει το κεφαλάκι των μικρών παιδιών όταν ιδρώνουν?... τα χεράκια της... τα δάχτυλα της... Και πώς κουνιούνται... πώς προσπαθούν να επικοινωνήσουν.. πόσα μου λένε.. κι εγώ τώρα μαθαίνω να την ακούω... μεγαλώνω κι εγώ μαζί της... μαθητριούλα κι εγώ, μαθαίνω τα ίδια παραμύθια που κάνει στο σχολείο της... Και αυτό μου δίνει κουράγιο και δύναμη... προχωράμε μαζί με την Αθηνούλα μου.... Απέκτησα μαζί της κι εγώ το καινούριο μου όνομα... το Νοηματικό μου... και μοιάζει τόσο πολύ με το δικό της...

Και έτσι προχωράμε μαζί.... Με όλα τα άσχημα, αλλά κυρίως με όλα τα όμορφα...

Σήμερα που έχεις τα γενέθλια σου, θέλω να έρθω να σε πάρω αγκαλιά.. να σε σφίξω, να σε γεμίσω φιλιά... και εσύ να μου χαμογελάς, να με πειράζεις, να μου μιλάς με τα μάτια σου, με το χαμόγελο σου....

Σήμερα που γιορτάζεις, δεν θέλω να σκέφτομαι τα άσχημα.. θέλω μόνο μαζί σου να θυμηθώ όλα αυτά τα όμορφα που έχουμε περάσει μαζί, όλες τις αναμνήσεις που μου έχεις χαρίσει... Και έχω τόσα πράγματα να θυμάμαι...

Σήμερα που μεγαλώνεις έναν χρόνο, θέλω να σου υποσχεθώ... μέσα απο την καρδιά μου... θα είμαι πάντα δίπλα σου... κι ας μην με βλέπεις πάντα.... το νιώθεις όμως.... γιατί η σκέψη μου κάθε μέρα είναι μαζί σου... θα τα περάσουμε όλα μαζί αγαπημένο μου σκατούλι... θα σου κρατώ το χέρι και θα το σφίγγω... να το νιώθεις... να το βλέπεις....

Χρόνια σου Πολλά μικρή μου... αλλά κυρίως Χρόνια Καλά... και όσο περνάει απο το χέρι μου θα είναι καλά... κι ας είναι δύσκολα...

Αφήνω τις υποσχέσεις όμως στην άκρη... στην πράξη θα φανούν όλα!!

Χρόνια σου Πολλά μικρή μου... να χαμογελάς πάντα και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους!!!!

Σε λατρεύω!

Τηλεγράφημα

2011-03-24T17:05:00.000+02:00

Έρχονται τα γονίδια, στοπ!

Έχω πολλά νεύρα, στοπ!

Δεν έχω ιδέα πότε θα ξαναφύγουν, στοπ!

Αυτό μου δημιουργεί ακόμα περισσότερα νεύρα, στοπ!

Το 3ήμερο δεν θα έχω υπολογιστή, στοπ!

Ας όψεται ο έρωτας, στοπ!

Θα δώσω στον έρωτα τον υπολογιστή μου, στοπ!

Το μόνο καλό είναι τα γενέθλια της μικρής μου, στοπ!

Κρατήστε τις ευχές σας, στοπ!

Θα ανέβει ανάρτηση (προγραμματισμένη) το Σάββατο, στοπ!

Διάβασα αυτό και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, στοπ!

Καλά να περάσετε όλοι σας! Στοπ!

Στοπ!
Στοπ!
Στοπ!
Στοπ!

Χιλιόμετρα

2011-03-20T23:04:00.000+02:00

Η ζωή είναι σαν τον μετρητή χιλιομέτρων των αυτοκινήτων... Τρέχει κάθε μέρα που τρέχεις κι εσύ μαζί... Μετράει μαζί σου.. Χιλιόμετρα εκείνος... Στιγμές, εικόνες, πρόσωπα, θύμησες, συναισθήματα εσύ.... Μπαίνεις στο αυτοκίνητο που λέγεται ζωή και πρέπει να φτάσεις κάπου.. δεν ξέρεις πού.. δεν ξέρεις πόσα διαφορετικά αυτοκίνητα θα συναντήσεις στον δρόμο σου...

Κάποιους απλά θα τους προσπεράσεις... Και δεν θα σου περάσει καν η ιδέα απο το μυαλό τί μπορεί να κρυβόταν μέσα τους, αν είχαν κάτι να σου πούν... Απλά προσπερνάς, γιατί είσαι χαμένος στα δικά σου προβλήματα... Πού να μπλέκεις τώρα.... Και ακόμα και όταν συναντάς άλλα αυτοκίνητα στο φανάρι, δεν ανοίγεις το παράθυρο να στείλεις μια καλήμερα.. Για τρελό θα με περάσουν σκέφτεσαι και κλείνεσαι στην δική σου τρέλα! Στην τρέλα που εσύ έχεις ονομάσει λογική.......

Κάποιους θα τους θαυμάσεις για το όμορφο αυτοκίνητο και θα μελαγχολήσεις ίσως γιατί το δικό σου δεν είναι τόσο όμορφο... ίσως να τρέχουν και πιο γρήγορα απο εσένα... ξεχνάς όμως κάτι βασικό... είναι δικό σου.. και μόνο δικό σου... και το πόσο όμορφο είναι, εξαρτάται απο το πόσο όμορφο θα το βλέπεις εσύ! Θα ομορφαίνει το αυτοκίνητο σου, όταν στις ρόδες του έχουν μείνει σημάδια απο τα βουνά που ανέβηκες με φίλους όταν αποφάσισες να κάνεις το πρώτο σου road trip!....άμμος απο τις παραλίες που επισκέφτηκες εκείνο το βράδυ που τα είχες πάρει με όλους και με όλα και ήπιες μπύρες μόνος σου ακούγοντας τον ήχο της θάλασσας!

Με κάποιους θα τρακάρεις... Απαλά, με το πλάι, θα πέσουν εκείνοι πάνω σου, μετωπική... Κι όμως όσο σοβαρό ή όχι και αν είναι το τρακάρισμα, θα ανταλλάξεις κουβέντες... ίσως κάποιους να τους βρίσεις, ίσως κάποιοι να κάνουν το ίδιο.... Με κάποιους ίσως να κλαίς μαζί απο τον φόβο που δεν έγινε κάτι σοβαρότερο... θα ευγνωμονείς τον αερόσακο που σου έσωζε την ζωή... θα τρομάξεις, θα ταρακουνηθείς.. ίσως και να τραυματιστείς.. αλλά όταν βγείς τελικά απο όλο αυτό, θα ξέρεις τί να προσέξεις την επόμενη φορά... και θα το αποφύγεις.... και θα συνεχίσεις να το κάνεις αυτό, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι με το οποίο θα τρακάρεις.... Και πάντα θα μαθαίνεις πώς να προσέχεις... και ποτέ δεν θα ξέρεις τα πάντα.... και ίσως αυτό να είναι το ωραίο.... Να μην ξέρεις τί σου φέρνει η επόμενη στροφή....

Κάθε φορά που οδηγείς αφήνεις την άσφαλτο πίσω σου... κοίτας απο τον καθρέφτη και την βλέπεις να χάνεται... η ταχύτητα καθορίζει το πόσο γρήγορα ή πόσο αργά θα χαθεί... χάνεται όμως... και ακόμα και όταν ξανακάνεις την ίδια διαδρομή, τίποτα δεν θα είναι ίδιο... κάποιος άλλος θα περπατάει στο πεζοδρόμιο... τα σύννεφα στον ουρανό θα έχουν διαφορετικά σχήματα... η θέση του ήλιου θα είναι άλλη... διαφορετικό τραγούδι θα ακούς στο ράδιο.. άλλη ψυχολογία θα έχεις... κάτι άλλο θα αναζητάς απο την κάθε διαφορετική διαδρομή....

Και όλα αυτά καταγράφονται..... Στο μετρητή σου.. στην καρδιά σου.... Και υπάρχουν χιλιόμετρα σταθμοί....

Μόνο θυμήσου.....
Δεν μπορείς να τα σβήσεις τα χιλιόμετρα... μπορείς να τα αφήσεις πίσω... μπορείς να μην επιστρέψεις ποτέ σε μέρη που έχει πάει.. όμως ποτέ δεν μπορείς να τα σβήσεις.....

Είναι όπως ο μετρητής των αυτοκίνητων... μπορεί να σβήνεις τις ενδείξεις στο μερικό χιλιομετρητή, αλλά θα υπάρχει πάντα απο κάτω ένα νούμερο... ένας αριθμός που θα πέφτει πάντα πάνω του το μάτι σου και θα σου θυμίζει όσα χιλιόμετρα έχεις κάνει....

Ξεγύμνωμα....

2011-03-14T15:32:00.000+02:00

Επειδή τον τελευταίο καιρό, ακούω πολλά καλά λόγια, απο συγγενείς, φίλους, γνωστούς, bloggers, αποφάσισα ότι είναι καιρός όλοι να μάθετε την αληθινή Μάρθα! Το σκέφτηκα απο εδώ, το είδα απο εκεί, κάτι και το παιχνίδια με τα 7 μυστικά, αποφάσισα να σας πώ όλη την αλήθεια... Χωρίς φόβο και πάθος (ή το ανάποδο δεν είμαι και πολύ σίγουρη), θα αποκαλυφθώ... όλα τα στραβά που έχω θα φανούν εδώ.....

Για πάμε λοιπόν......

Το πρωί είμαι για σφαλιάρες... Το ξέρω, το δέχομαι, αλλά όποιος θέλει να τα πάμε καλά, καλά θα κάνει να μην μου κολλάει πρωινιάτικα! Δεν θέλω να μου μιλάει κανείς, δεν θέλω να με ενοχλεί κανείς, δεν θέλω να βλέπω κανέναν! Έχω ρίξει ομηρικούς καβγάδες με τα γονίδια γι'αυτο το θέμα! Αλλά και με διάφορους άλλους κακόμοιρους που είχαν την ατυχία να τους φιλοξενήσω σπίτι μου!

Όταν περπατάω, στο δρόμο, στο μετρό, στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ, είμαι επίσης για σφαλιάρες. Είμαι πολύ αρνητική με τον οποιονδήποτε με πλησιάσει. Αν τελικά βρεί το θάρρος και μου μιλήσει μετά το γεμάτο τσαντίλα βλέμμα που θα του ρίξω, ίσως και να βγάλει κάποια άκρη. Αρκεί βέβαια να έχει πραγματικά κάτι να μου πεί και όχι να χαζολογήσει!Η μια απο τις φιλεναδίτσες μου, με λέει ξυνομούρα! Και μετά σου λένε κάνε φίλους να δείς καλό!

Έχω ένα θέμα τεράστιο με τα νεύρα! Θυμώνω πολύ εύκολα! Βέβαια το ξεχνάω και πολύ εύκολα... αφού όμως τα χώσω... το πραγματικά άσχημο της υπόθεσης είναι ότι το ξέσπασμα δεν γίνεται στην ώρα του, οπότε είναι λίγο ακραίο και σε στιγμή που ο άλλος δεν καταλαβαίνει απο πού του ήρθε η καταπρακιά!

Βαριέμαι πολύ εύκολα! Όταν είναι να ξεκινήσω κάτι, είμαι πολύ ενθουσιασμένη, βάζω μπρός την μηχανή και γκαζώνω! Αλλά μετά από λίγο, αρχίζω και βαριέμαι.. θέλω με κάτι καινούριο να ασχοληθώ και τα παρατάω, συνήθως λίγο πρίν το τέλος! Ευτυχώς τουλάχιστον αυτό δεν το κάνω με τους ανθρώπους της ζωής μου!

Και μιας και μίλησα για τους γύρω μου... να, ένα ακόμα κακό μου, που μου ήρθε έτσι εύκολα στο μυαλό! Γενικά, δεν χαλάω εύκολα τις σχέσεις με τους γύρω μου.. κάνω υπομονή μέχρι εκεί που δεν πάει! δεν μιλάω εύκολα για όσα με ενοχλούνε, εξώ και το αποτόμο ξέσπασμα που είπα πρίν! Ακόμα και μετά το ξέσπασμα όμως, πάλι δεν θα εξαφανιστώ! Θα συνεχίσω να είμαι δίπλα στον άλλον. Τα πράγματα είναι δύσκολα, αν ξενερώσω... εκεί πραγματικά έχουμε θέμα! Και δυστυχώς ξενερώνω πολύ εύκολα και για ανούσια πράγματα!

Ακόμα ένα κόλλημα μου είναι με τα πράγματα μου. Εγώ μπορεί να τα κακομεταχειρίζομαι, να τα σπάω, να τα πετάω, αλλά αν κάποιος άσχετος κάνει κάτι απο όλα αυτά, μαύρο φίδι που το έφαγε! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, σε ένα πάρτυ που είχα κάνει σπίτι μου, κάποιος ζαλίστικε και έπεσε.... μέχρι εδώ καλά! Το κακό είναι ότι έπεσα πάνω στον υπολογιστή μου και ο υπολογιστής πάνω στο x-box! Γυάλισε το μάτι μου! και ένας φίλος που προσπάθησε να μου πεί ότι δεν έγινε τίποτα, έφαγε κλωτσιά -μην-μιλήσεις εσύ θα την πληρώσεις απο την κολλητή μου!

Ελπίζω να εξακολουθήσουν να με αγαπάνε κάποιοι μετά απο αυτό, και εσείς να συνεχίσετε να μου κρατάτε συντροφιά!

Φυσικά, όποιος άλλος θέλει μπορεί να ακολουθήσει την ίδια τακτική.. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!!!!!!!

F@ck the Gap!

2011-03-09T11:24:00.003+02:00

Πόσα πράγματα μπορεί τελικά να μεταφέρει ένας συρμός του μετρό?

Κάθε μέρα κόσμος, ανεβοκατεβαίνει βιαστικά, μπαίνει, βγαίνει.. Πάει κάπου, αργότερα ξαναμπαίνει κουρασμένος για να επιστρέψει..

Όλοι τόσοι διαφορετικοί......

Κάποιοι ακούνε μουσική και κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι τους, χτυπάνε τα δάχτυλα τους στο τζάμι.. οι πιο κεφάτοι κουνιούνται ολόκληροι... Απο τις γκριμάτσες τους, απο τον ρυθμό τους, ίσως και να μπορείς να καταλάβεις τί μουσική ακούνε... χαρούμενη, ρυθμική, έντονη, λυπητερή, θλιμμένη... Και ίσως μέσα απο την μουσική τους να μπορείς να ρίξεις μια ματιά στην ψυχή τους...

Κάποιοι διαβάζουν βιβλία.. Μπαίνουν βιαστικά στο βαγόνι, ψάχνουν θέση και βγάζουν το βιβλίο στα πόδια τους και διαβάζουν.... Απο τον τίτλο των βιβλίων, αντίστοιχα με την μουσική, ίσως και να μπορέσεις να ανακαλύψεις τί είναι αυτό για το οποίο αναζητούν την λύση... ίσως και να μπορέσεις να καταλάβεις απο τί προσπαθούνε ξεφύγουν...

Υπάρχουν και κάποιοι που γέρνουν στο τζάμι και κοιτούν έξω... Κοιτούν το απόλυτο κενό, αφού η μαυρίλα μέσα στα τούνελ του μετρό, δεν προσφέρει και ιδιαίτερα θέα.... Προσφέρει όμως τροφή για σκέψη... αυτό το απόλυτο μαύρο ίσως και να φωτίζει τελικά τις πιο κρυφές σκέψεις.. εκείνες που λουσμένες στο φώς φαίνονται τρομακτικές...

Κάπου μέσα σε όλους αυτούς βλέπεις και φωτεινά πρόσωπα... Που κρατάνε ένα κινητό στο χέρι και διαβάζουν ένα μήνυμα.. ίσως ερωτικό, ίσως φιλικό, ίσως κάποιο καλό νέο... και το χαμόγελο τους νομίζεις θα ξεκολλήσει απο τα χείλη τους και θα πάει και θα απαλύνει τα σκυθρωπα πρόσωπα των υπολοίπων!

Συναντάς παρέες που συζητάνε, σχεδόν τα πάντα νομίζεις.. παιδιά με σχολικές τσάντες λένε για το απροειδοποίητο διαγώνισμα, για την καινούρια στριμμένη καθηγήτρια, για τους βαθμούς που θα πάρουν και θα πρέπει να τους δείξουν στους γονείς τους, για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Όνειρα, ελπίδες, σχέδια για το μέλλον μαζεμένα όλα σε έναν συρμό του μετρό! Άντρες με χαρτοφύλακες στα χέρια, γυναίκες με ψηλές γόβες, συζητούν για τις απολύσεις που έγιναν στην δουλειά τους, για τις υπερωρίες που δεν θα πληρωθούν, για τον προϊστάμενο που πάλι τους έσπρωξε στα όρια τους αλλά και πάλι δεν είπαν τίποτα!

Τόσο διαφορετικοί όλοι αυτοί....

Με ένα κοινό.... Το μετρό για μέσο μεταφοράς...

Μήπως αν κοιτάξουμε καλύτερα ανακαλύψουμε κι άλλοι κοινά;;

Μήπως πρέπει να γεφυρώσουμε τις διαφορές μας και να ανακαλύψουμε νέους ανθρώπους;;

Μήπως να αφεθούμε;; να χαλαρώσουμε;;

Να πούμε καλημέρα σε αυτόν που θα κάτσει αύριο δίπλα μας στο μετρό....

Να χαμογελάσουμε σε όποιον μας χαμογελάσει...

Να απλώσουμε το χέρι σε εκείνη την ηλικιωμένη κυρία που πρέπει να δώσει ιδιαίτερη “προσοχή στο διάκενο”...

Και να μειώσουμε τουλάχιστον ανάμεσα μας το κενό.....

Για περάστε και απο την αγαπημένη κουλή Coula

στο Δέκα πλην Ένα. Με φιλοξένησε και την ευχαριστώ πολύ!!!!!

Παραμύθι : η Αγάπη, η Ευτυχία και ο Πλούτος

2011-03-03T20:26:00.000+02:00

Είναι καιρός τώρα που προσπαθώ να φτιάξω στο μυαλό μου ένα παραμύθι... Είναι ένα μικρό δωράκι που θέλω να σου κάνω για τα γενέθλια σου που πλησιάζουν σε λίγες ημέρες! Ξέρεις ότι θα σου πάρω κι άλλα δώρα...

Όμως όσο περνάνε τα χρόνια θα χαλάσουν.. θα τα βαρεθείς... θα τα αντικαταστήσεις με καινούρια, πιο λαμπερά.... Θέλω όμως να σου κάνω ένα δώρο που θα μείνει για πάντα.... που θα σου θυμίζει τα πέμπτα σου γενέθλια...Θα είναι μια ιστορία που μόνο εσύ θα ξέρεις αν κρύβει αλήθειες ή αν είναι όλα φανταστικά.. εγώ κι εσύ... κανείς άλλος.... Θα είναι δικό μας, το μυστικό μας... όπως τόσα άλλα πράγματα θα γίνουν μόνο δικά μας... σμίξανε οι ζωές μας και είναι η αρχή για πολλά ακόμα που θα περάσουμε μαζί....

Έλα λοιπόν ματάκια μου, να σε πάρω στην αγκαλιά μου, όπως τότε που ήσουν μωρούλι και με κοιτούσες με τα υπέροχα μεγάλα μάτια σου όλο απορία.... να σου πώ ένα παραμύθι στην δική μας γλώσσα... που καταλαβαίνουμε μόνο εμείς οι δύο... και να κοιμηθείς... να σε κρατάω στα χέρια σου και να ακούω την ανάσα σου.... να νιώθω την καρδούλα σου που χτυπάει... να παίρνω ανάσα κι εγώ...

Ακούμπησε εδώ και άσε με να σου πω το παραμύθι για απόψε.....

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε έναν κόσμο, πολύ πολύ μακριά από τον δικό μας, υπήρχε ένα μεγάλο λιβάδι.... Με όμορφα χρώματα από τα ανθισμένα λουλούδια, μελωδίες από τα πουλιά που κελαηδούσαν... Σε αυτό το λιβάδι, ζούσαν ευτυχισμένες πολλές οικογένειες... Υπήρχαν όμως τρία σπίτια, το ένα δίπλα στο άλλο, που εκάναν εντύπωση σε όλους.... Ζήλευαν τις οικογένειες που θα ζούσαν εκεί, αλλά δεν ήξεραν ποιός ήταν ο ιδιοκτήτης ούτε είχαν δεί ποτέ κανέναν... Το μόνο που ήξεραν ήταν ένας μύθος, που πέρασε απο γενιά σε γενιά για αυτά τα τρία σπίτια..

Το ένα ήταν ένα χαμηλό σπίτι με μεγάλο κήπο και ένα όμορφο συντριβάνι στην μέση... ο ήχος από το νερό που έπεφτε δημιουργούσε μια όμορφη εικόνα στο μυαλό.... Το σπίτι είχε στους τοίχους του γλυκά χρώματα και μεγάλα παράθυρα που επέτρεπαν στο φως να μπαίνει και να λούζει τα έπιπλα και τους ανθρώπους που κάποτε έμεναν μέσα σε αυτό....Ο κήπος ήταν ανοιχτός σε όλους.. δεν είχε πόρτα... δεν είχε κάγκελα... η συνέχεια του ήταν το τεράστιο λιβάδι... Σχεδόν απροστάτευτος ο κήπος από τον αέρα, από τα χιόνια, από τις βροχές... όμως ήταν πάντα ανθισμένος και το νερό στο συντριβάνι δεν σταματούσε ποτέ να ρέει... Αυτό ήταν το σπίτι της Αγάπης... Κι αν κοιτούσες μέσα από τα παράθυρα θα μπορούσες να διακρίνεις τα σημάδια ότι κάποτε ζούσαν όντως άνθρωποι εκεί...

Το μεσαίο σπίτι ήταν σχεδόν ίδιο με της αγάπης... Μόνο λίγο μεγαλύτερο... Και φωτεινότερο.. Ακόμα και ο κήπος ήταν πιο μεγάλος.. μπορούσε να συναγωνιστεί σε ομορφιά τον κήπο της Αγάπης και να τον νικήσει.... Μόνο που γύρω του υπήρχαν κάγκελα, ούτε πολύ ψηλά, ούτε πολύ χαμηλά... Απλά δεν μπορούσε να μπει μέσα ο καθένας... Μπορούσε να μπει μόνο εκείνος που είχε περάσει και είχε ζήσει πρώτα στο σπίτι της Αγάπης... Μόνο εκείνος που είχε νιώσει την αγάπη στην ψυχή του και είχε παραδοθεί σε αυτήν... Τότε θα μπορούσε να μπεί στο σπίτι της Ευτυχίας... Η οικογένεια που ζούσε στο σπίτι της Ευτυχίας, ήταν πολύ δεμένη με την οικογένεια από το σπίτι της Αγάπης... Τα παιδιά έπαιζαν πάντα όλα μαζί στους κήπους των σπιτιών και οι μεγάλοι καθόντουσαν γύρω από ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, έτρωγαν και έπιναν και τα γέλια τους τα έπαιρνε ο αέρας και ακουγόντουσαν μέχρι σχεδόν την πόλη!

Το τελευταίο στην σειρά σπίτι ήταν τόσο ψηλό που όλοι μπορούσαν όσο μακριά κι αν βρίσκονταν να το δούν... Είχε όμως και πολύ ψηλά κάγκελα... Ήταν χρυσά, όπως και η μεγάλη πόρτα που ήταν πάντα κλειστή... Όσοι έφταναν έξω από το συγκεκριμένο σπίτι ήταν πολύ δύσκολο να μπούν μέσα... Και αυτό γιατί το συγκεκριμένο σπίτι ήταν του Πλούτου... και είχε στην πόρτα του μια μεγάλη πινακίδα.. “αν δεν μοχθήσεις, αν δεν δουλέψεις σκληρά δεν μπορείς να μπεις εδώ μέσα.....”.... φαινόταν όμως ότι από κάτω είχε κι άλλα γραμμένα, αλλά κάποιος τα είχε διαγράψει..... Αυτός που τα είχε διαγράψει ήταν η οικογένεια που ζούσε μέσα.... Νόμιζε ότι Πλούτος ήταν μόνο ο υλικός και τα υπόλοιπα λόγια που υπήρχαν γραμμένα στην πινακίδα δεν έβγαζαν νόημα για αυτούς... Ήταν η μόνη οικογένεια που ποτέ κανείς δεν είχε δεί, ποτέ δεν είχαν ακούσει τα γέλια των παιδιών, ποτέ δεν είχαν ανταμώσει με τους μεγάλους...

Ο μύθος λέει ότι τελικά, η Αγάπη και η Ευτυχία έζησαν για πάντα μαζί και ο Πλούτος έμεινε μόνος του..... Μόνο ένα βράδυ που οι ουρανοί είχαν ανοίξει και έβρεχε ατέλειωτα ένα μικρό παιδί, πήγε δειλά δειλά στην πόρτα του Πλούτου και χτύπησε.. η οικογένεια που ζούσε μέσα πετάχτηκε τρομαγμένη.. είχε πολλά χρόνια κάποιος να χτυπήσει την πόρτα τους.... Άνοιξαν και είδαν το παιδί, να τρέμει από το κρύο, να είναι βρεγμένο και να πεινάει... Οι δύο γονείς κοιτάχτηκαν μεταξύ τους γεμάτοι απορία και τελικά αποφάσισαν να βάλουν μέσα το παιδί να του προσφέρουν φαγητό, ζέστη και ένα μαλακό κρεββάτι να περάσει την νύχτα και την επόμενη μέρα θα έβλεπαν τί θα μπορούσαν να κάνουν....

Έτσι, αφού περιποιήθηκαν το παιδί, ξάπλωσαν στο κρεββάτι τους νιώθοντας μια γλυκιά ζέστη μέσα στην καρδιά τους... και ακούγοντας τα παιδιά από το διπλανό δωμάτιο χαμογέλασαν πλατιά.... και τα χείλη τους πόνεσαν γιατί δεν είχαν ξεχάσει πώς είναι να χαμογελάνε...

Το επόμενο πρωί, οι γονείς πήγαν στο παιδικό δωμάτιο και ανοίγοντας την πόρτα είδαν το φως του ήλιου να μπαίνει άφθονος από τα μεγάλα παράθυρα, τα παιδιά τους να κοιμούνται γαλήνια και ο χώρος να έχει γεμίσει χρώματα.... Κοίταξαν από τα παράθυρα και τα μεγάλα κάγκελα του σπιτιού τους είχαν πέσει και είχαν δώσει την θέση τους σε υπέροχα ψηλά δέντρα! Τότε κατάλαβαν.... και έτρεξαν αμέσως να ξανασκαλίσουν τις λέξεις που οι ίδιοι είχαν σβήσει από την πινακίδα έξω από το σπίτι τους....

“Αν έχεις μόνο Πλούτο, δεν έχεις Αγάπη και Ευτυχία.... Αν έχεις Αγάπη και Ευτυχία, έχεις και Πλούτο”

Να το θυμάσαι αυτό μικρή μου.....

Καληνύχτα.....

Το κανονικό παραμύθι

μπορείτε να το βρείτε εδώ!

7 Μυστικά!

2011-03-02T16:40:00.000+02:00

Τα λατρεμένο μου Μαρούλι, με κάλεσε στο παιχνιδάκι που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στην γειτονιά! Και επειδή περίμενα πώς και πώς την πρόσκληση την ευχαριστώ γι' αυτό! Καλά και πρόσκληση να μην έπαιρνα κάποια στιγμή θα το έκανα μόνη μου!

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν πιο εύκολο, αλλά τελικά δυσκολεύτηκα αρκετά, όχι γιατί δεν έχω μυστικά (αλίμονο!), αλλά γιατί έψαχνα τα πιο αστεία!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν (η σειρά δεν παίζει ρόλο... όλα την ίδια αξία έχουν!!) :

1.Το κολλημένο μυστικό : Έχω ένα κόλλημα στο κρεββάτι.. Και μην πάτε σε πονηρές σκέψεις.... Όταν ξαπλώνω δεν μπορώ να κοιμηθώ αν κάποιο χέρι, πόδι, ακόμα και τρίχες απο τα μαλλιά προεξέχουν... μου έχει καρφωθεί ότι υπάρχει ένα τεράστιο ξυράφι στο ταβάνι περιμετρικά απο το κρεββάτι και την ώρα που κοιμάμαι θα πέσει και θα κόψει ότι περισσεύει!!!!

2. Το γελοίο μυστικό : Όταν κάνω μπάνιο δεν τραγουδάω! Σιγά το μυστικό εξάλλου! Εγώ αναπαριστώ σκηνές απο αγαπημένες μου ταινίες! Και ανάλογα τον ρόλο, γεμίζω σαπουνάδα τα ανάλογα μέρη του σώματος και χρησιμοποιώ το τηλέφωνο του μπάνιου ανάλογα με το τί κρατάει ο ήρωας!! (οκ, κάπως ακούστηκε τώρα αυτό!) Όλο αυτό μαι βραδιά είχε σαν αποτέλεσμα να μου γλυστρίσει το τηλέφωνο απο τα χέρια, να πέσει σχεδόν έξω απο την μπανιέρα, να γεμίζει το πάτωμα νερά και εγώ να τσακίζομαι τελικά για να το πιάσω και να μην πλημμυρίσω!

3. Το σιχαμένο μυστικό : Όταν ήμουν μικρούλα (ήμουνα και τρυφερούλα! Τώρα που μεγάλωσα παει στο δι@ολο χάλασα!) και γυρνούσα απο το σχολείο, ήμουν μόνη στο σπίτι! Τα γονίδια δουλευάνε και επιστρέφανε αργά στο σπίτι! Οπότε η μαμά για να μην πάρω φωτιά, μου ζέσταινε το φαγητό απο το πρωί και μου το έβαζε σε θερμός! Όποτε δεν μου άρεσε το φαγητό, το έβαζα στο πιάτο, πασάλειβα κι ένα πιρούνι και μετά το πετούσα πίσω απο το ψυγείο και άφηνα περιχαρής το πιάτο στον νεροχύτη με λίγο φαγητό αλλιώς θα καρφωνόμουν!! Αντιλαμβάνεστε τί έγινε όταν οι γονείς μου νόμιζαν ότι το ψυγείο είχε χαλάσει γιατί μύριζε και φέρανε το καινούριο!!!!

4. Κι άλλο κολλημένο μυστικό : Μου αρέσει πάρα πολύ να χορεύω! Αλλά γενικά ντρέπομαι πάρα πολύ! Παρ'ότι έκανα χρόνια μπαλέτο, έχω κάνει και παραδοσιακούς χορούς και γενικά τις γνώσεις τις έχω, όπως και τον ρυθμό μέσα μου!!, την ντροπή δεν μπορώ να την ξεπεράσω! Οπότε έχω βρεί την λύση!! Όταν είμαι σε πάρτυ, συνεστιάσεις, γάμους κλπ και θέλω να χορέψω πίνω κρασάκι και το παίζω ζαλισμένη και χορεύω με την ησυχία μου! Το μυστικό της υπόθεσης είναι ότι ποτέ δεν πίνω τόσο κρασί, όσο φαίνεται! Απλά αλλάζω συνεχώς τα ποτήρια με του μπαμπά μου, δίπλα στον οποίον κάθομαι πάντα! Και ο καημένος κάθε φορά αναρωτιέται πώς εγώ έχω αδειάσει το ποτήρι και το δικό του είναι ακόμα γεμάτο!!!!

5. Το μη-γυναικείο μυστικό : Γενικά μου αρέσει πάρα πολύ να βάφω τα νύχια μου! Όμως ποτέ δεν έχω την υπομονή να τα κάνω προσεκτικά και επίσης τα χέρια μου τρέμουν απο τους πολλούς καφέδες (αλλά και λόγω της ηλικίας!!!). Δεν τα έβαφα λοιπόν σχεδόν ποτέ γιατί εκτός απο νύχι είχα και δάχτυλο βαμμένο! Και καλά όταν ήταν ένα απαλό διαφανές! Μια μέρα που έκανα την προσπάθεια να τα βάψω έντονο χρώμα, έβαψα και τα μισά μου δάχτυλα!!! Στην μέση τα παράτησα και πήγα να λουστώ για να τα ξεβάψω μετά! Παρατήρησα λοιπόν, ότι επειδή μουλιάζω με τις ώρες μέσα στο νερό, το χρώμα που ήταν εκτός περιοχής νυχιού απο το πολύ νερό έφευγε!!! Απο εκείνη την μέρα λοιπόν βρήκα την χαρά μου! Και νύχι βάφω και τελειώνοντας το μπάνιο μου είμαι έτοιμη και με νύχι ζηλευτό!

6. Πόση-ξεφτίλα-πιά μυστικό : Έχω βγεί για καφέ. Πίνω καφέ, πίνω νερό, ξαναπίνω καφέ, ξαναπίνω νερό! Έχω φτάσει σε ένα σημείο που έχω πιεί δύο κανάτες νερό! Ε λογικό, κάποια στιγμή δεν άντεξα και ήθελα να πάω τουαλέτα. Η πρώτη μ@λ@κί@, ρωτάω ένα παλληκάρι που είναι η τουαλέτα και ενώ οι οδηγίες του είναι απλές και κατανοητές (ευθεία στην σκάλα που θα δείς κάτω!), εγώ βρέθηκα στην κουζίνα του μαγαζιού (πήγα ευθεία και στην σκάλα δεν κατέβηκα κάτω, αλλά πήγα δεξιά!)! Με τα πολλά βρίσκω την τουαλέτα, η οποία έχει δύο πόρτες, κλειστές και οι δύο! Γενικά δεν χτυπάω γιατί φοβάμαι ότι δεν θα ακούσω! Οπότε σκέφτομαι ότι για να είναι κλειστές, πιθανόν υπάρχει κάποιος μέσα! Σκάνε και δύο κοπέλες ακόμα, με ρωτάνε αν είναι κατηλλειμένες και απαντώ με χάρη "ναι"! Το αποτέλεσμα ήταν μετά απο κανά δεκάλεπτο που περιμέναμε, κάποια να της κόψει και να χτυπήσει και να ανακαλύψουμε ότι και οι δύο ήταν άδειες! (φυσικά την σειρά μου την έχασα!)

7. Το χαζό-μυστικό : έχω ακόμα μια φοβία η οποία με βασανίζει με εφιάλτες αρκετές φροές μέσα στην εβδομάδα! Φοβάμαι μήπως με πιάσει κάποιος στο κυνήγι στον δρόμο και αρχίζω και τρέχω και χάσω τα παπούτσια μου. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορώ να τρέξω άλλο, να με πιάσει και να με σπάσει στο ξύλο αυτός ο άγνωστος!!!!!

Αυτά και απο εμένα!!!!

Υποτίθεται ότι πρέπει να καλέσω κι εγώ κάποιους, αλλό από όσο έχω δεί οι περισσότεροι το έχετε κάνει! Οπότε, ας παίξει όποιος απο εσάς το θέλει!!!

Επίσης, να σας ευχαριστήσω πολύ πολύ όλους για τα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση! Με γεμίσατε χαμόγελα!!!!!

Με ψεκάσατε με άνοιξη!!!!!!

Θα σας απαντήσω σύντομα!!!!

Σας φιλώ γλυκά όλους!

In bad mood...

2011-02-28T14:04:00.000+02:00

Άλλα ήθελα να γράψω σήμερα...

Είχα ένα κείμενο στο μυαλό μου, για να σας περιγράψω όσα ένιωσα μέσα στο σκ...

ένα πάρτυ...

μια απογοήτευση...

ποτό πολύ...

ξενύχτι...

χορός...

Τα πάντα είχε αυτό το σκ..

Τελικά όμως δεν μου βγαίνει τίποτα...

Ίσως να το γράψω μές στην βδομάδα...

Έχω μια ξυνομουριά άλλο πράγμα...

Δεν έχω διάθεση για τίποτα..

Μόνο να γκρινιάζω όσο είμαι δουλειά και μετά να πάω σπίτι να κοιμηθώ...

Αυτά!

Ελπίζω η εβδομάδα να συνεχίσει με καλύτερους ρυθμούς!

Αγάπη είναι....

2011-02-25T01:52:00.000+02:00

Οι αφορμές για ευτούνη (και γ@μω τις λέξεις έτσι?) την ανάρτηση προέκυψαν απο την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, απο ένα δωράκι απο τα γονίδια και κάτι ακόμα που θα το μάθετε στο τέλος!!

Και εξηγώ...

Πριν δεν ξέρω πόσο καιρό, είχανε πάει τα γονίδια εκδρομή στο Μέτσοβο! Το πώς περάσανε δεν είναι το θέμα μας, ούτε ότι μετά απο τόσα χρόνια παντρεμένοι πάνε εκδρομούλες και χαζοχαίρονται σαν παιδιά! Την επομένη της επιστροφής τους έφυγαν για το χωριό! Γυρνώντας εγώ απο την δουλειά, βρήκα στην τραπεζάρια ένα μικρό μπέζ κουτάκι! Το ανοίγω και βλέπω ένα μικρό κόσμημα σε σχήμα καρδούλας! Κοίτα να δείς λέω που κάνουνε και δώρα μεταξύ τους τα πουλάκια μου! Και η αφηρημένη η μαμά το ξέχασε να το πάρει μαζί της! Την παίρνω λοιπόν τηλέφωνο να της πώ ότι ξέχασε το δωράκι του μπαμπά και ότι θα το φυλάξω στο συρτάρι της! Ελάτε όμως που τελικά το δώρο ήταν για μένα!!!!!! Και ναι, ήταν και απο τα γονίδια.

Το φόρεσα αμέσως και ποτέ κανείς δεν το είχε παρατηρήσει! Μέχρι που έφτασε η 14η Φεβρουαρίου! Όλοι το προσέξανε και όλοι με ρωτάγανε με ματάκια που ανοιγοκλείνουν και χαζό χαμόγελο... "Απο τον καλό σου?".. Και το χειρότερο? Όταν απαντούσα ότι είναι απο τα γονίδια, τότε το σαγόνι έφτανε στο πάτωμα!

Δεν κατάλαβα πρός τί η απορία των περισσοτέρων.. Δηλαδή είναι τόσο κουλό που οι δικοί μου, σκεφτήκανε να μου κάνουν ένα δώρο?? Και το ότι έχει σχήμα καρδιάς, γιατί σημαίνει ότι πρέπει να είναι "γκομενικό" δώρο? Ναι, οκ, έτσι συνηθίζεται.. Αλλά μάλλον κάπου ξεχνάμε ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που μας αγαπάνε και μας το δείχνουν με μικροδωράκια, κι ας έχουν σχήμα καρδιάς!!

Αγάπη λοιπόν είναι...
Το δώρο που θα μου κάνουν τα γονίδια! Γιατί όσο και να είναι αυτονόητο ότι με σκέφτονται, η υπενθύμιση δεν μπορεί παρά να είναι ευχάριστη και καλοδεχούμενη!

Να φοράω μια καρδιά, η οποία μου θυμίζει την πιο αγνή αγάπη που υπάρχει! Την αγάπη που ότι μ@λ@κί@ κι αν κάνω θα είναι παντά εκεί!

Η σκέψη των πιο κοντινών μου ανθρώπων να μου πάρουν κάτι μικρό, έτσι για να μου θυμίσουν ότι δεν πρέπει να τους ξεχνώ!

Να γράφω αναρτήσουλα για εκείνους που ποτέ δεν θα την δούν! Αξίζουν κι εκείνοι την θέση τους εδώ μέσα!

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στα γονίδια και ειδικότερα στον Μπαμπά!! Που σήμερα έχει τα γενέθλια του! Που μεγάλωσε ακόμα έναν χρόνο αλλά τελικά έχει μείνει σταθερά ένα παιδί!!

Συγκίνηση....

2011-02-20T18:54:00.001+02:00

Δεν μπορώ να γράψω πολλά...

Είμαι συγκινημένη....

Μίλησα με την κουμπάρα μου...

Και βούρκωσα απο χαρά και περηφάνια....

Η μικρή μου προχωράει... μεγαλώνει... γίνεται ένας σωστός άνθρωπος...

Πατάει γερά στα πόδια της... είναι δυνατή...

Και αντιμετωπίζει τα πάντα με χαμόγελο.....

Αυτό το χαμόγελο που έχει φωτίσει την ζωή μου....

Δεν βγαίνουν λόγια άλλα....

Μόνο κάτι απλό και αληθινό....

σ'αγαπώ σκατούλι μου.....

Updated μετά απο τα πρώτα σχόλια :

Συγκίνηση είναι η απίστευτη ανταπόκριση σας...

Σας ευχαριστώ πολύ όλους

Νυχτερινοί Ψίθυροι...

2011-02-16T13:26:00.001+02:00

Είναι κάποιες βραδιές που γυρνάω στο σπίτι και θέλω τα παράθυρα του αυτοκινήτου μου ανοιχτά.. Μπορεί να κρυώνω, αλλά η μυρωδιά που έρχεται...... αχ! αυτή η μυρωδιά... είναι που μου φέρνει αόριστες αλλά πανέμορφες σκέψεις στο μυαλό... εισχωρεί αβίαστα μέσα σου... Και τί περίεργο.... το κρύο με ζεσταίνει...

Ο τόπος μυρίζει δροσερές καλοκαιρινές νύχτες... Μπορεί το καλοκαίρι να μην μου αρέσει... Υπάρχουν όμως κάποιες νύχτες του, που αράζεις στο μπαλκόνι σου, με κρασί, μουσικούλα και τσιγάρο... Και οι πόροι σου ανατριχιάζουν... Το δέρμα σου τεντώνει... και αναζητάς ένα λεπτό ζακετάκι.. Εκείνο το ζακετάκι που είδες ένα μεσημέρι που έκανες την βόλτα σου στο κέντρο της πόλης.. Και το πήρες για τις πρώτες νύχτες του φθινοπώρου... Και να που τελικά το χρειάζεσαι στην καρδιά του καλοκαιριού!

Μου μυρίζει ανεμελιά.. Την ανεμελιά που είχα μικροί... Που τα βλέπαμε όλα με διαφορετικά μάτια.. πιο αθώα, πιο αγνά... όλα ήταν πιο εύκολα... Και χτυπούσαμε παλαμάκια όταν χαιρόμασταν... Και χτυπάγαμε τα πόδια στο πάτωμα όταν νευριάζαμε με τους μεγάλους... Και μπορεί τα χρόνια να περάσαν αλλά ακόμα είμαστε παιδιά μέσα μας... Και αναζητάμε την ανεμελιά.. Και την βρίσκουμε στα πιο απλά! Στην δροσερή νύχτα ενός καλοκαιριού!

Μου μυρίζει νυχτολούλουδο! Κι ας είναι νωρίς ακόμα... Ένα λουλούδι που την νύχτα βγάζει το πιο όμορφο του άρωμα.. ίσως γιατί το πρωί δεν υπάρχει η κατάλληλη διάθεση να βγάλει το άρωμα του.. όλα τρέχουν με γοργούς ρυθμούς... όλοι τρέχουμε να προλάβουμε και δεν διαθέτουμε μερικά δευτερόλεπτα να απολαύσουμε την ομορφιά του.. Το βράδυ που όλα πέφτουν για ύπνο, εκείνο ξυπνάει για να μας θυμίσει ότι και το βράδυ υπάρχει ζωή... και είναι όμορφη! Δροσερή!

Αυτή η μυρωδιά της νύχτας... Σε ζεσταίνει... Σε μαλακώνει... Βλέπω αλλιώς τα πράγματα... πιο γλυκά.. πιο τρυφερά... και είναι το βράδυ που πάντα ζώ τελικά τα πιο όμορφα... Τα πιο ερωτικά.. Τα πιο σημαντικά... Αυτά που με δένουν με τους ανθρώπους στην ζωή μου...

Είναι τα βράδια που βλέπω πόσο όμορφη έχει γίνει πια η ζωή μου.. Τόσο γεμάτη.. Με όνειρα που πλέον είναι πραγματικότητα... Είναι η καθημερινότητα μου.. Και πάλεψα τόσο σκληρά γι'αυτά... Και τώρα τα ζώ! Τα απολαμβάνω στο έπακρο!

Είναι αυτά τα βράδια που νιώθω ευτυχισμένη!

Είναι αυτά τα βράδια που με βρίσκουν την επόμενη μέρα ακόμα ευτυχισμένη! Και καταλήγω να αγαπώ και το φώς της μέρας!

Γιατί τώρα πια ξέρω....

Τα λόγια της νύχτας είναι αληθινά όταν ξημερώνει και ακόμα τα ακούς σαν γλυκούς ψιθύρους!

Πόσο χρόνο χάνουμε θυμωμένοι;

2011-02-08T21:13:00.000+02:00

Το σκέφτηκα απο εδώ..το έβαλα κάτω απο εκεί...

Το έγραψα σε ένα φύλλο χαρτί... ξενύχτησα σκεπτόμενη πολλές φορές το ίδιο πράγμα...

Δεν το συζήτησα όμως με κανέναν αφού ήθελα το αποτέλεσμα να είναι αποτέλεσμα καθαρής δικής μου σκέψης...

Και χθες το ένιωσα ότι πρέπει να γίνει... Αν θέλω εγώ πρώτα απο όλους να είμαι καλά και μετά να είναι και οι αγαπημένοι μου που βρίσκονται στην ζωή μου....

Και εξηγούμαι......

Πόσο χρόνο άραγε χάνουμε θυμωμένοι?

Πόσες πολύτιμες στιγμές προσπεράμε όσο καθόμαστε μουτρωμένοι και κουνάμε νευρικά το πόδι?

Πόσα πράγματα λέμε όταν αυτό που βγαίνει απο μέσα μας είναι θυμός και μόνο θυμός?

Γενικά είμαι άνθρωπος αρκετά νευρόσπαστος... Μπορώ να θυμώσω πολύ εύκολα, για το παραμικρό και να αρχίσω να λειτουργώ υπερβολικά και να λέω και να κάνω πράγματα που τα μετανιώνω.. Τα νεύρα όμως παραμένουν... Και συνήθως το μετανιώνω αφού έχω πεί την χαζομάρα μου, αφού έχω στείλει το θυμωμένο μήνυμα.. Και το χειρότερο όλων;; Όταν ο αποδέκτης της δικής μου άνευ σοβαρού λόγου τσαντίλας, θυμώνει δικαίως, εγώ εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο! Όχι, δεν είμαι τρελή! Απλά όταν έχω τα νεύρα μου, τίποτα δεν μπορεί να με καλμάρει!

Μετά λοιπόν, απο μια κατάσταση στην οποία ήμουν ο ορισμός της έκφρασης "βάζω τα ~~μάτια~~ χέρια μου και βγάζω τα ~~χέρια~~ μάτια μου" (τα σαρδάμ είναι ακόμα ένα χαρακτηριστικό μου!) και που έφτασα οριακά να χάσω κάτι πολύ σημαντικό, κατέληξα στην απορία του τίτλου!

Απο την άλλη, να μην θυμώνεις ποτέ, δεν γίνεται.. Γιατί απο καλός άνθρωπος φτάνεις να σε λένε μ@λ@κ@ (συγχωρέστε τα γαλλικά μου!)!

Μήπως όμως, τις στιγμές εκείνες θα έπρεπε να σκεφτόμαστε όλα όσα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάσουμε? Και δεν εννοώ, μόνο να χάσουμε κάποιον άνθρωπο απο την ζωή μας! Εννοώ και όλα εκείνα τα λεπτά που θα χαθούν, όλες τις στιγμές που περνάμε όντας θυμωμένοι! Και αν εκείνη ακριβώς την στιγμή, η ζωή μας επιφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη κι εμείς την χάσαμε? Κι αν πούμε πράγματα που μετά θα μετανιώσουμε πικρά και ένα συγνώμη νιώθουμε ότι δεν θα είναι αρκετό?

Σίγουρα θα το κάνω πολλές φορές ακόμα.. Σίγουρα θα ξαναθυμώσω... Σίγουρα θα φύγουν κι άλλα εκνευρισμένα μηνύματα απο το κινητό μου... Όμως να, θα προσπαθήσω... Να συγκρατούμαι (για λίγο! Αν δεν μπορώ δεν θα σκάσω κιόλας!!) Να σκέφτομαι όλα όσα γράφω αυτή την στιγμή! Και να σκέφτομαι τα πόσα κόντεψα να χάσω την τελευταία φορά που θύμωσα τόσο πολύ!

Αλλά πάνω απο όλα να σκέφτομαι εμένα....

Επιτέλους πρέπει να το καταλάβω!

Τα νεύρα κάνουν ρυτίδες!!!!!!!!!!!

Καλό και ήρεμο, χωρίς τσακωμούς βράδυ σε όλους!!!!!

Η παραπάνω ανάρτηση, εκτός απο επίλογος μιας άσχημης κατάστασης

είναι και ο πρόλογος μιας πολύ πολύ σοροπιαστής ανάρτησης!! ;)

"Ζωή θα πεί ΝοηματίΖΩ #2" - Αλέξανδρος

2011-02-05T20:43:00.000+02:00

Ένα κρύωμα το οποίο ακόμα με ταλαιπωρεί, ένα θεματάκι υγείας της μαμάς το οποίο όμως εξλίχθηκε πολύ καλά, αλλά και τα γονίδια που τόσες μέρες ήταν στο σπίτι και σπάγαμε τα νεύρα όλοι σε όλους, με κρατήσανε για λίγο μακριά σας! Όλα όμως είναι μια χαρά τώρα, έμεινα ξανά και πάλι μόνη μου στο σπιτάκι μου, έφτιαξα το καφεδάκι μου, άνοιξα τον υπολογιστή και ήρθα να σας βρώ! Και ήρθα με το δεύτερο μέρος της ιστορίας μας "Ζωή θα πεί ΝοηματίΖΩ"! Πάμε λοιπόν, να γνωρίσουμε ακόμα ένα πρόσωπο και τις καταστάσεις που έχουν αρχίσει να δημιουργούνται γύρω του!

Όσο εσείς θα διαβάζετε, εγώ θα περνάω απο τα σπιτάκι σας και θα διαβάζω τα νέα σας!

Σας φιλώ γλυκά όλους!

~~2. Αλέξανδρος~~

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε κωφός, κάτι το οποίο ποτέ δεν επηρέασε την ζωή του. Μη γνωρίζοντας τον ορισμό της έννοιας «ακούω», δεν ένιωσε ποτέ να του λείπει η ακοή. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια με γερούς δεσμούς να συνδέουν τα μέλη της, έτυχε πλήρης αποδοχής σαν άτομο και ανέπτυξε δυνατή προσωπικότητα που του επέτρεψε να αντιμετωπίσει μελλοντικές άσχημες στιγμές. Δημιούργησε δυνατές φιλίες, μεγάλο κύκλο γνωριμιών, ανέπτυξε δραστηριότητες, έζησε και ζει μια υπέροχη ζωή, έχοντας πλέον κάνει με την σειρά του την δική του οικογένεια και χαρίζοντας στην γυναίκα του και στα παιδιά του, τα δώρα που ο ίδιος έλαβε απλόχερα από τους δικούς του.

Οι γονείς του δεν ήξεραν ότι το παιδί θα γεννηθεί κωφό. Ακούοντες και οι δύο και χωρίς να έχει υπάρξει ιστορικό στις δύο οικογένειες, ήταν κάτι που τους συγκλόνισε. Μόλις τους έχουν ανακοινώσει την εξέλιξη αυτή και δεν μπορούν εύκολα να συνειδητοποιήσουν, ότι το μόλις μερικών ωρών μωρών τους δεν μπορεί να ακούσει τον ήχο της φωνής τους. Η Μάνια, η μητέρα του, με δυσκολία κρατάει τα δάκρυα της και στρέφει το βλέμμα της γεμάτη αγωνία στον άντρα της, τον Μάρκο, αναζητώντας μια απάντηση και μια λύση που η ίδια δεν μπορούσε να σκεφτεί. Εκείνος, την αγκάλιασε τρυφερά και της ψιθύρισε ότι όλα θα πάνε καλά. «Είναι το παιδί μας», της είπε και ζήτησε από τον γιατρό να τους γνωρίσει τον μικρό Αλέξανδρο.

Ο Αλέξανδρος, μάγεψε το προσωπικό του Μαιευτηρίου με την ομορφιά του. Ένα καστανόξανθο μωρό, με μεγάλα μελιά μάτια και ένα χαμόγελο σαν ζωγραφισμένο στο λευκό του πρόσωπο. Μάγεψε και τον Μάρκο όταν πρωτοσυναντήθηκαν πατέρας και γιός. Έβλεπε στο πρόσωπο του, χαρακτηριστικά από την αγαπημένη του, που με τόσο πάθος ερωτεύτηκε και έκανε γυναίκα του. Έβλεπε στα μάτια του την θέληση για ζωή, μια ζωή που όσο θα ήταν θωρακισμένη στα τείχη της οικογένειας θα ήταν ιδανική. Είδε το χαμόγελο του και πήρε δύναμη την στιγμή που σκεφτόταν τα πόσα ίσως και να αντιμετωπίσει λόγω της έλλειψης ακοής. Ποτέ δεν το είδε, από τον πρώτη στιγμή, σαν διαφορετικό. Ήταν ο καρπός του έρωτα του για την Μάνια και δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να τον δει ούτε ο ίδιος, ούτε κανείς άλλος σαν διαφορετικό.

Οι πρώτες ημέρες στο σπίτι, με το νέο μέλος της οικογένειας, ήταν ευχάριστες αλλά και δύσκολες συνάμα. Έπρεπε οι δύο γονείς να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα, με πολλές εκπλήξεις, ανατροπές, χαρές ακόμα και δυσάρεστες στιγμές. Ένα μωρό είναι πάντα κάτι το διαφορετικό σε ένα κάθε σπίτι. Ένα παιδί όμως που δεν ακούει, μπορεί να φέρει επιπρόσθετες δυσκολίες στους γονείς που δεν ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν, που δεν έχουν προετοιμαστεί ψυχολογικά, που δεν είχαν ποτέ συναναστραφεί με κωφούς. Περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους με τον μικρό τους Αλέξανδρο, προσπαθώντας να κατανοήσουν το πώς βλέπει τον κόσμο. Ήξεραν ότι θα διαφέρουν σε πολλά πράγματα, ότι θα έπρεπε να προσπαθήσουν ακόμα πιο σκληρά για να του δώσουν μια ζωή που του αξίζει. Όμως του το χρωστούσαν, του το όφειλαν. Ο Αλέξανδρος τόσο μικρός και τόσο αθώος, έπρεπε να σκληραγωγηθεί, να μάθει ότι η ζωή του ανήκει και ότι δεν πρέπει σε κανέναν να χαρίζεται.

Τα βράδια ήταν δύσκολα. Ειδικά για την Μάνια, η οποία δυσκολευόταν πολύ να δεχτεί τα νέα δεδομένα. Μάνα ήταν και αγαπούσε παραπάνω από την ζωή της τον γιό της, όμως φοβόταν πολύ. Πώς θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε όσα θα ζητούσε ο μικρός Αλέξανδρος; Χιλιάδες σκέψεις την βασάνιζαν και την κρατούσαν μακριά από την αγκαλιά των ονείρων. Και προσπαθούσε να βρει λύσεις, ενώ βαθιά μέσα της ήξερε, ότι λύσεις δεν υπήρχαν και ότι έπρεπε να το δεχτεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να προχωρήσει την ζωή της στο πλευρό του γιού της.

Τις πρώτες ημέρες ένιωθε ότι ο κόσμος της είχε καταστραφεί. Αρνιόταν να δεχτεί ότι το παιδί της δεν θα άκουγε ποτέ την φωνή της, ακόμα και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει, να πεί όσα σκέφτεται όσα νιώθει. Σκέψεις τρομακτικές την κρατούσαν σε μια συνεχή εγρήγορση. Πώς θα της έλεγε αν πονούσε κάπου, πώς θα της έλεγε ότι πεινάει. Σκεφτόταν χίλιες δύο περιπτώσεις όπου η έλλειψη ακοής του μικρού Αλέξανδρου θα δυσκόλευε και τον ίδιο, αλλά και εκείνη. Άρχισε να νιώθει ενοχές. Μήπως υπήρχε κάποια εξέταση που δεν έκανε; Μήπως είχε κάτι που δεν το γνώριζε και το μετέφερε στο παιδί? Μήπως δεν ακολούθησε όσα την συμβούλευε ο γιατρός της στην διάρκεια της εγκυμοσύνης; Ήταν βέβαιη ότι η ίδια ευθυνόταν για την κατάσταση, παρά τις συνεχείς επιβεβαιώσεις όλων, όταν δεν μπορούσε να προβλεφθεί αλλά ούτε και να αποφευχθεί. Θύμωνε με τους πάντες γύρω της. Με την ίδια, με τον Μάρκο, με τον γιατρό της, με την ζωή. Θεωρούσε άδικο να συμβεί στο δικό της παιδί. «γιατί σε μένα και όχι σε κάποιον άλλον», σκεφτόταν, αγνοώντας ότι υπάρχουν οικογένειες που περνάνε ακόμα πιο δύσκολες καταστάσεις, προσπερνόντας ακόμα το γεγονός πόσο σκληρή και άδικη γινόταν και η ίδια.

Δυσκολευόταν πολύ να είναι κοντά στον Αλέξανδρο. Οι μόνες στιγμές που είχαν επαφές ήταν όταν έπρεπε να τον θηλάσει και αυτό γινόταν με πολύ άσχημη ψυχολογία. Ο μικρός έκλαιγε στην αγκαλιά της μάνας του, που ακόμα δεν την είχε συνηθίσει και η Μάνια χανόταν στις σκέψεις της. Η κατάθλιψη ήταν δίπλα της, της χτύπαγε την πόρτα, αλλά εκείνη εξακολουθούσε να σκέφτεται τα δικά της προβλήματα και όχι το πόσο κακό έκανε στον Αλέξανδρο, στην οικογένεια της.

Σχεδόν ζήλευε τον Μάρκο ο οποίος, φύση πιο αισιόδοξος από την γυναίκα του, χαιρόταν σαν μικρό παιδί και δεν μπορούσε να συμμεριστεί τις ανησυχίες της Μάνιας. Λάτρεψε τον όμορφο Αλέξανδρο, από την πρώτη στιγμή που τον είδε και δεν άφηνε τις αρνητικές και δυσοίωνες σκέψεις, να του χαλάνε την αίσθηση της υπευθυνότητας και της απερίγραπτης χαράς. Σίγουρα, καταλάβαινε, ότι κάποιες φορές δεν θα είναι εξίσου εύκολες, ότι θα αντιμετωπίσουν και οι ίδιοι τον κοινωνικό ρατσισμό, τα γεμάτα λύπηση βλέμματα. Ήξερε όμως παράλληλα, ότι έχουν γύρω τους ανθρώπους που θα τους βοηθήσουν, θα τους κρατήσουν σφικτά το χέρι και θα τους δίνουν δύναμη. Περνούσε ατέλειωτες ώρες με τον μικρό, θέλοντας να το χαρίσει στιγμές που ο ίδιος δεν μπόρεσε να έχει με τον πατέρα του. Είχε κιόλας αρχίσει να μπορεί να συννενοείται μαζί του. Παρατηρούσε προσεκτικά τα μικρά, λευκά χεράκια και προσπαθούσε να καταλάβει τί προσπαθούσε να του πεί. «έτσι πρέπει να γίνει», σκεφτόταν και γέμιζε δύναμη όταν καταλαβαίνει τί του ζητάει ο γιός του και μπορούσε να του το προσφέρει.

Η κατάσταση της γυναίκας του, δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Ανησυχούσε τόσο πολύ για εκείνη, αλλά κάθε φορά που προσπαθούσε να την πλησιάσει, έπεφτε σε ένα τοίχο. Σκέφτηκε πολλές φορές να πάνε να δούνε κάποιον ψυχολόγο. Σίγουρα θα τον χρειαζόντουσταν και οι δύο, για να αντιμετωπίσουν τα μελλούμενα, αλλά δεν τόλμησε να της το προτείνει. Η σχέση τους πλέον είχε γίνει απρόσωπη. Δεν μιλούσαν για τίποτα περισσότερο απο τα απαραίτητα, η τρυφερότητα είχε χαθεί, η χαρά έμοιαζε να έμεινε μακριά απο την νέα τους οικογένεια. Μόνο ο μικρός Αλέξανδρος του έδινε πλέον χαρά.

Συζητούσε πολύ με την Έλενα, την καλύτερη του φίλη, για όσα τον απασχολούσαν και πονούσε που δεν μπορούσε να τα μοιραστεί με την γυναίκα του. Ανεβαίνανε στον Λυκαβηττό, πέρνανε τις μπύρες τους και περνούσαν ατέλειωτες ώρες, όπως έκαναν προτού καν γνωρίσει την Μάνια. Έτσι κάνανε και απόψε και έκλαιγε ο Μάρκος σαν μωρό παιδί στην αγκαλιά της φίλης του. Μπερδευότανε η χαρά με την λύπη και δεν είχε απο πού να πιαστεί. Η Έλενα, η γλυκιά και η τρυφερή Έλενα, προσπαθούσε να τον καθησυχάσει, να του εξηγήσει ότι δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο, να τον βοηθήσει να κατανοήσει την κατάσταση της Μάνιας. Δεν μπορούσε όμως να το κάνει άλλο. Έβλεπε τον φίλο της και πονούσε μαζί του και απλά σώπαινε κι εκείνη και αγκάλιαζε τα δάκρυα του.

Μόνο όταν είδε τί κρατούσε στα χέρια του ο Μάρκος, κατάλαβε το πόσο πολύ πονούσε... ήταν διατεθιμένος να δώσει τέλος στην ζωή του, αγνοώντας πόσο κακό θα έκανε, πόσες ψυχές θα άφηνε πίσω του.. Τώρα αντιλαμβανόταν τί εννοούσε όταν της έλεγε ξεψυχισμένα «κουράστηκα»... Είχε παγώσει.. δεν ήξερε τί να κάνει... Απλά έμεινε να τον κοιτάει όταν με ήρεμες κινήσεις άδειασε το κουτάκι με τα μικρά λευκά χάπια στην χούφτα του.. δεν κουνήθηκε όταν τα κατάπιε αδειάζοντας σχεδόν όλο το κουτάκι της μπύρας... Μόνο όταν γύρισε και την κοίταξε και της χαμογέλασε συνειδητοποιήσε τί μόλις έχει επιτρέψει να συμβεί....

Η Μάνια πετάχτηκε απότομα απο ένα ύπνο βαθύ, λυτρωτικό... Γύρισε να αγκαλιάσει τον άντρα της.. να τον φιλήσει τρυφερά στον λαιμό και να του ψιθυρίσει ότι τα δύσκολα πέρασαν και ότι τώρα το ξέρει.. το βλέπει καθαρά.. όλα θα πάνε καλά! Είχε ξυπνήσει απο τον λήθαργο της, ένιωθε δυνατή. Μόλις έπιασε το άδειο μαξιλάρι, χαμογέλασε γαλήνια.. Πάλι στον Λυκαβηττό θα είναι με την Έλενα σκέφτηκε και ησύχασε.. ήξερε πόσο τον αγαπούσε η φίλη του και ότι δεν θα άφηνε τίποτα κακό να του συμβεί... Πήγε στην κούνια του Αλέξανδρου... τον πήρε στην αγκαλιά της και τον έσφιξε.. πρώτη φορά που έκλαιγε απο ευτυχία... «συγνώμη», του ψυθίρισε και ας ήξερε ότι δεν μπορεί να την ακούσει.. Κι όμως ο μικρός Αλέξανδρος, ξύπνησε, άνοιξε τα μάτια του και της χαμογέλασε.. το πρώτο του χαμόγελο... Το τηλέφωνο που έσπασε την σιωπή την ανησύχησε... έτρεξε βιαστικά να το σηκώσει.... Το μόνο που άκουγε ήταν οι σειρήνες του ασθενοφόρου και η φωνή της Έλενας...

«Μάνια....... ο Μάρκος......»..................

Υπόσχεση.....

2011-01-24T16:40:00.000+02:00

Μεγαλώνεις, μαθαίνεις, ζεις, αναπτύσσεσαι, κοινωνικοποίησε...

Ανοίγεις τα λευκά χεράκια σου και κλείνεις μέσα τους τον κόσμο που σου φτιάξαμε...

Και μαζί σου μεγαλώνω, μαθαίνω, ζώ κι εγώ....

Σε βλέπω κάθε μέρα να γίνεσαι ένα αλλιώτικο παιδί... Να δυναμώνεις...να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους γύρω σου.. Να αποζητάς την παρέα των ομοίων σου, γιατί στον κόσμο που σου φτιάξαμε ξεχάσαμε ότι υπάρχουν και παιδιά που δεν ακούνε... και έτσι δεν έχεις επιλογές πολλές... Δεν ακούς τις φωνές μας, δεν ξέρεις τί σημαίνουν τα χείλη που κουνιούνται.. απλά κουνάς τα χεράκια σου με τόσο ήρεμες κινήσεις, προσπαθώντας να μας μιλήσεις.... Γιατί στον κόσμο που σου φτιάξαμε, ξεχάσαμε ότι μπορείς και με το σώμα να μιλήσεις.. Ξεχάσαμε ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες βρίσκονται στα μάτια... Ξεχάσαμε να φτιάξουμε έναν ήλιο που θα είναι ίδιος για όλους... Έναν ήλιο που δεν θα κοιμάται ποτέ... Έναν ήλιο που θα φωτίζει και θα ζεσταίνει τους πάντες, χωρίς να κάνει διακρίσεις....

Γι'αυτό κι εγώ θα γίνω αυτός ο κόσμος που σου στερήσαμε... Θα προσπαθήσω να σου δείξω ότι κι εμείς που είμαστε γύρω σου και ακούμε και κουνάμε περίεργα τα χείλη μας, μπορούμε να έρθουμε κοντά σου.. Μπορούμε κι εμείς να κουνάμε ήρεμα τα χέρια μας και να σου απαντάμε στις δικές σου κινήσεις σου.. Θα σου μάθω, τί σημαίνει "αγαπώ" και "νοιάζομαι" και κάνω τα πιο δύσκολα για τους άλλους να φαίνονται τα πιο απλά για σένα... Πολλοί μου λένε μπράβο που μαθαίνω την γλώσσα σου.. Δεν το θέλω.. Δεν αξίζω συγχαρητήρια.. Έσυ τα αξίζεις... Που σε έναν κόσμο ακουόντων, σε έναν κόσμο φτιαγμένο για εμάς, ήρθες κι εσύ και μας αποδεικνύεις κάθε μέρα, ότι είναι και δικός σου ο κόσμος.. Ότι έχεις κι εσύ μερίδιο στην ζωή...

Και θα σου δώσω το καλύτερο κομμάτι της πίτας γλυκιά μου.. Το μεγαλύτερο, το πιο γλυκό! Θα περπατήσουμε μαζί στην ζωή! Αγκαλιασμένες και αγαπημένες! Θα είμαι δίπλα σου ότι κι αν χρειαστείς... Στις κακοτυχίες, στα καλά! Στα κλάμματα σου, στις χαρές σου! Στον πρώτο σου έρωτα! Στην πρώτη σου δυνατή φιλία! Στην πρώτη σου απογοήτευση! Θα σου μάθω όσα ξέρω.. Μπορεί να μην είναι πολλά, αλλά θα στα μεταδίδω με την ψύχη μου!

Μπορεί να μην σου δίνω πάντα τις σωστές συμβουλές! Μπορεί να μην συμφωνείς με αυτά που θα σου λέω! Σίγουρα θα τσακωθούμε κιόλας! Όμως πάντα να θυμάσαι, πώς ότι κι αν κάνω, ότι κι αν λέω, θα είναι πλημμυρισμένο απο αγνή αγάπη και θα θέλω μόνο το δικό σου καλό! Συγχώρεσε με απο τώρα για τις μελλοντικές στιγμές που μπορεί να σε θυμώσω, να σε μαλώσω! Δεν θα το θέλω κοριτσάκι μου! Θα το κάνω, γιατί έτσι πρέπει!

Μαζί σου μπήκα στην θέση του "μεγάλου"... Απο την ημέρα που σε βάφτισα, ένιωσα την ευθύνη να βασανίζει την καρδιά μου. Ανησυχώ τόσο πολύ για σένα! Αλλά πιστεύω κιόλας στις δυνάμεις σου! Μας έχει δώσει δύναμη που δεν πιστεύαμε ότι είχαμε, μόνο και μόνο με την δική σου υπομονή, το δικό σου κουράγιο! Μεγάλωσα κι εγώ μαζί σου.. Έζησα πράγματα, ένιωσα συναισθήματα που στην αρχή με τρόμαξαν.. Δεν ήμουν έτοιμη γι'αυτά.. Κανείς δεν με είχε προετοιμάσει.. Και ενώ στην αρχή φοβήθηκα, είδα εσένα, που πάτησες γερά στα ποδαράκια σου και στάθηκες! Και μας έβαλες όλους κάτω, με την δύναμη σου, την αντοχή σου!

Ότι κι αν κάνω, σε σκέφτομαι... Αν με έβλεπε η Αθηνά θα συμφωνούσε; Θα της άρεσε αυτή η μπλούζα; Θα της άρεσε αυτό το μαγαζί! Και κάνω σχέδια! Να βγαίνουμε μαζί, να πηγαίνουμε για ψώνια, να πίνουμε τους καφέδες μας! Και να μιλάμε ατέλειωτες ώρες! Και το μόνο που θα θέλω είναι να σε βλέπω να μου γελάς! Με αυτό το υπέροχο χαμόγελο σου.. Που κάποιοι το είπανε στραβό! Για μένα όμως είναι το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δεί ποτέ! Αστράφτουν τα λευκά δοντάκια σου και βγαίνει γάργαρο το γέλιο σου!

Και κάτι τελευταίο....
Την ημέρα εκείνη που σε βάφτησα και σε κράτησα στην αγκαλιά μου.... Η πιο ζεστή αγκαλιά που έδωσα ποτέ... Εκεί ένιωσα πόσο σημαντική είσαι για μένα! Εκεί κατάλαβα το πόσο υπεύθυνη είμαι για σένα! Και έκλαιγες εσύ..... Και έκλαιγα κι εγώ μαζί σου.. Χαζονονά με είπανε.. Δεν με πείραξε.. Ξέρω ότι εσύ κατάλαβες.. Ξέρω ότι με ένιωθες! Μου έδειχνες με τα χεράκια σου.. "σπίτι".. Με παρακαλούσες να φύγουμε απο εκεί... Κι εγώ σου μιλούσα μέσα απο την ψυχή μου να σε ησυχάσω.. Και το ξέρω ότι με άκουσες!

Γιατί τα λόγια της ψυχής ακούγονται σε όλους... Κωφούς και ακούοντες... Με τα λόγια της ψυχής θα σου μιλάω απο εδώ και πέρα.... Έτσι θα μου λές τα μυστικά σου... Έτσι θα είμαι πάντα δίπλα σου....

Να ψιθυρίζω στην ψυχούλα σου, ψυχή μου....

"Ζωή θα πεί ΝοηματίΖΩ #1" - Μάνια και Μάρκος, Η Πρώτη Συνάντηση

2011-01-22T19:06:00.000+02:00

Θυμάστε που σας είχα πεί ότι σκεφτόμουν να λάβω μέρος σε αυτόν τον διαγωνισμό? Ναι? Ναι! Ε.. το προσπάθησα πολύ είναι η αλήθεια, αλλά δεν μου βγαίνει σε παιδικό. Παρ'όλα αυτά έγραφα κάθε φορά που μου ερχόταν κάτι, με το σκεπτικό να το τροποποιήσω! Τελικά άρχισε να βγαίνει αρκετά μεγάλο, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να κάνω τις αλλαγές. Αφήστε που τελικά οι προθεσμίες δεν είναι το φόρτε μου! Και μόνο που έμαθα το πότε πρέπει να το στείλω (κάπου τον Απριλη) και ενώ είναι αρκετός ο καιρός, στέρεψα απο ιδέες! Έτσι λοιπόν, αποφάσισα, να παρατήσω το τρέξιμο για τον Διαγωνισμό, να χαλαρώσω και να το μοιραστώ μαζί σας!

Ξεκινάμε λοιπόν, να σας συστήσω τους νέους ήρωες μου, που μου κρατάνε συντροφιά!

~~1. Μάνια και Μάρκος~~

Η Πρώτη Συνάντηση

Η Μάνια, με τις κολλητές της, πίνανε τα ποτά τους, στο αγαπημένο τους μπαρ, γελούσαν και δεν έβλεπαν γύρω τους τα βλέμματα που τραβούσαν. Όμορφες κοπέλες και οι τρείς τους, με αυτοπεποίθηση και δυναμικότητα, τραβούσαν την προσοχή όπου κι αν έμπαιναν. Ήταν δεμένες, αγαπημένες και κανείς δεν μπορούσε να μπει ανάμεσα τους. Κολλητές από τον πρώτο φοιτητικό τους χρόνο, δεν άφησαν ποτέ η μία την άλλη. Μαζί στις χαρές, στις λύπες. Δάκρυζε η μία, κλαίγανε οι άλλες δύο. Μαζί στον πόνο, στους χωρισμούς, στα δύσκολα της ζωής. Είχανε τους τσακωμούς τους, όπως κάθε φιλία, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια ωρίμαζε η σχέση τους και λιγόστευαν οι προστριβές. Και όταν η Μάνια αντιμετώπισε ένα απο τα μεγαλύτερα ζόρια της, οι δύο φίλες της, στάθηκαν περισσότερο απο κάθε άλλον δίπλα της, περισσότερο ακόμα και απο τους ίδιους τους γονείς της.

Η Μάνια, μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που ανήκε στην λεγόμεη υψηλή κοινωνική τάξη. Είχε τα πάντα απο υλικά αγαθά, αλλά όχι τόση αγάπη όσο ίσως να είχε ανάγκη. Ότι κι αν ζητούσε η Μάνια αργά την νύχτα, το επόμενο πρωί το έβρισκε δίπλα στο κρεββάτι της. Καινούρια φόρεμα ήθελε; Το είχε! Κανούρια παπούτσια; Καινούρια κοσμήματα; Καινούριο αυτοκίνητο γιατί απλά είχε βαρεθεί το προηγούμενο. Όλα έτοιμα, σε μοναδικά προσεγμένες συσκευασίες, με την υπογραφή των καλύτερων σχεδιαστών. Μόνο κάτι βραδιά που ζητούσε την αγκαλιά της μάνας, το χάδι του πατέρα, δεν το είχε ποτέ. Έμαθε να μεγαλώνει ανάμεσα σε ξένους. Μέσα στον κοινωνικό περίγυρο των δικών της, με τις φανταχτερές τουαλέτες και τα ακριβοραμμένα κουστούμια, έβλεπε αλλά δεν αναγνώριζε το μητρικό πρόσωπο, το αυστηρότητα του πατέρα. Τα βλέπει πιά τα λάθη που έκαναν οι γονείς της στο μεγάλωμα της και υπόσχεται στον εαυτό της ότι εκείνη δεν θα τα κάνει.

Είχε μάθει να τα έχει όλα έτοιμα, αλλά δεν είχε μάθει να αγαπάει. Οι φιλές της ήταν πάντα, στο ίδιο κοινωνικό επίπεδο με την ίδια, αλλά ποτέ δεν ένιωσε ότι εισπράττει αυτό που μπορεί να δώσει μια φιλία. Μαζευόντουσταν στα τεράστια σαλόνια των σπιτιών τους στα Βόρεια Προάστια, διαβάζανε περιοδικά με τις τελευταίες προσταγές της μόδας και κλεινόντουσταν όλο και περισσότερο σε έναν κύκλο με πανύψηλα τείχη, αδιαπέραστα για όλους τους άλλους.

Δεν ήξερε τι σήμαινε φιλία, μόνο είχε διαβάσει για αυτήν σε βιβλία που έβρισκε στην ατέλειωτη βιβλιοθήκη του σπιτίου της. Διάβαζε πολλές ώρες την ημέρα. Κάπου μέσα της ήξερε, αντιλαμβανόταν ότι η πραγματική ζωή είναι εξώ απο το παλάτι που έχουν φτιάξει οι γονείς της. Όταν γνώρισε τις φίλες της, είδε τι σημαίνει ανιδιοτέλεια, να κρατάς το χέρι του διπλανού σου κι ας μην είναι ντυμένος με τα ακριβότερα ρούχα, ότι τα χρήματα δεν μπορούν τελικά να αγοράσουν τα πάντα, ούτε να απαλύνουν πραγματικά τον πόνο. Είδε να γίνονται πραγματικότητα όα είχε διαβάσει, όσα είχε ονειρευτεί, όσα είχε ζητήσει απο τα ξένα κορμιά που μαζευόντουσταν σπίτι της αλλά δεν της το έδωσαν ποτέ. Την βοήθησαν πολύ τα δύο νέα κορίτσια που μπήκαν στην ζωή της και τους το χρωστούσε. Εκείνο το βράδυ λοιπόν γιόρταζαν την πρώτη τους δεκαετία μαζί. Δεκαεννιά χρονών γνωρίστηκαν και από τότε δεν πέρασε ούτε ένα βράδυ που να ξαπλώνουν χωρίς να πουν καληνύχτα μεταξύ τους.

Ο Μάρκος, στο ίδιο μαγαζί εκείνο το βράδυ, βρέθηκε όχι για να διασκεδάσει, αλλά για να κάνει το δικό του μνημόσυνο. Ο πατέρας του, έκλεινε τριανταένα χρόνια από την μέρα που έφυγε από την ζωή, έτσι ξαφνικά ένα πρωινό. Όταν τον πήρε η γυναίκα του τηλέφωνο να του πει ότι γεννάει και να τρέξει στο νοσοκομείο. Εκείνη ήταν ήδη εκεί, όταν ένιωσε τους πρώτους πόνους το πρωί, αλλά δεν περίμενε να έρθει ο μικρός Μάρκος τόσο γρήγορα. Στον δρόμο σκεφτόταν πόσο λάθος ήταν που δεν είχε ειδοποιηθεί από το πρωί, εκνευριζόταν και αγωνιούσε για την γυναίκα του και τις ώρες που πέρασε μόνη της. Δεν είδε το stop που τον ενημέρωνε ότι θα έμπαινε σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Δεν άκουσε τα κορναρίσματα, δεν άκουσε τις ρόδες που έσκιζαν την άσφαλτο, άκουσε μόνο το πρώτο κλάμα του γιού του. Η ίδια η ζωή έδειχνε το μεγαλείο της σε μια γυναίκα και το σκληρό της πρόσωπο σε έναν άντρα. Την στιγμή που ο μικρός Μάρκος αντίκρισε το φώς της μέρας, ο πατέρας του ξεψυχούσε μέσα σε ένα κουβάρι από σίδερα.

Μεγάλωσε ο Μάρκος και έγινε ένας όμορφος άντρας, γεροδεμένος, σκληραγωγημένος, αλλά τόσο τρυφερός. Η μάνα του, στάθηκε δίπλα του έχοντας διπλό ρόλο. Ήταν η μάνα που του έβαζε ιώδιο στα ματωμένα απο το ποδόσφαιρο γόνατα, που του κρατούσε συντοφιά τα βράδια που ψηνότανε στον πυρετό. Ήταν όμως και ο πατέρας που δεν πρόλαβε να γνωρίσει. Προσπάθησε να μην του λείψει τίποτα απο εκείνον. Γι’αυτό και ποτέ δεν τον έβγαλε απο τις κουβέντες της. Ζούσαν, σαν να ήταν τρείς στο σπίτι και όχι δύο. Έκρυβε τον πόνο της, σκούπιζε κρυφά τα δάκρυα της, έσφιγγε τα δόντια, για να μην δεί το ο Μάρκος της τον σταυρό της και του περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τον πατέρα του.

Οικονομικά ήταν πάντα σε δύσκολη θέση. Η μάνα του, δούλευε πολλές ώρες, αλλά προσπαθώντας πάντα να περνάει και στιγμές με τον μικρό Μάρκο. Τα χρήματα που κέρδιζε με κόπο, σπάνια γινόντουσταν δώρα. Οι υποχρεώσεις του σπιτιού, ήταν ακόμα ένα βάσανο για εκείνην. Έκανε και τις οικονομίες της, «μην μας έβρει κάποιο κακό καμάρι μου» του εξηγούσε του γιού της, όταν παλλικάρι πια εκείνος την παρακαλούσε να πάρει κάτι για τον εαυτό της. «Μάνα, με μεγάλωσες με τα καλύτερα δώρα, την αγάπη σου, τα χάδια σου, την ζεστασιά της αγκαλιάς σου. Τώρα πρέπει να κοιτάξεις εσένα.», την παρακαλούσε κάθε τόσο, αλλά εκείνη ανένδοτη. Φοβόταν το κακό που μπορεί να τους έβρισκε, όπως εκείνο το πρωινό. Στίγματα ανεξήτιλα άφησαν μέσα της τα λόγια του γιατρού, όταν ενώ κρατούσε τον όμορφο γιό της στα χέρια της, μάθαινε ότι ο άντρας της ζωής της δεν υπήρχε πιά. Νέο κορίτσι ήταν, εικοσιπέντε χρονών και ζούσε και τις δύο πλευρές της ζωής.

Σε όλες αυτές τις αναμνήσεις χανόταν ο Μάρκος, μόνος αυτή την φορά, χωρίς την συντροφιά της καλύτερης του φίλης, της Έλενας. Ήθελε να είναι μόνος απόψε, να μπορεί να κλάψει σαν παιδί για εκείνον, να του μιλήσει με τα λόγια της ψυχής του. Έζησε ευτυχισμένα μέχρι τώρα και το όφειλε στην Μάνα του, αλλά πάντα του έλειπε ο πατέρας του κι ας μην το είχε παραδεχτεί ποτέ για να μην την πληγώσει βαθιά. Έβλεπε τα άλλα παιδιά στο σχολείο, στο δρόμο και αναλογιζόταν πώς θα ήταν να τον είχε εκεί κοντά του. Πώς θα έπαιζε μπάλα, πώς θα περπατούσε, πώς θα ήταν ο ήχος της φωνής του. Κάθε απορία και τσιγάρο. Κάθε χαμένη ανάμνηση και ποτό.

Τα βλέμματα τους δεν είχαν συναντηθεί καθόλου όλη την βραδιά. Η μουσική, ο καπνός, οι παρέες που περνούσαν ανάμεσα στα τραπέζια, οι σκέψεις, τα γέλια, δημιουργούσαν ένα τείχος και κανείς από τους δύο δεν είχε αντιληφθεί την παρουσία του άλλου στον ίδιο χώρο. Κανείς δεν αντιλήφθηκε το περίεργο παιχνίδι της μοίρας που τους έφερνε κοντά. Μόνο όταν η Μάνια, σηκώθηκε από την θέση της για να φύγει, ένιωσε ένα δροσερό, σχεδόν μεθυστικό αεράκι, να χαϊδεύει τα μαλλιά της. Στάθηκε μερικά δευτερόλεπτα να το απολαύσει και η αγκαλιά της που κρατούσε το παλτό της, άνοιξε σαν έτοιμη να δεχτεί έναν καινούριο άνθρωπο. Το παλτό, έπεσε κουβάρι στα πόδια της και σκύβοντας για να το μαζέψει το βλέμμα της διασταυρώθηκε με του Μάρκου. Την κοιτούσε απαθής, δεν έκανε κάποια κίνηση να την βοηθήσει και αυτό την θύμωσε. Το σήκωσε βιαστικά, τράβηξε τις φίλες της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο, έχοντας ήδη βγάλει από την σκέψη της, τα γλυκά μελιά μάτια του νεαρού από το διπλανό τραπέζι.

Ήταν όμως ο αέρας τόσο δυνατός που κίνησε τα νήματα της μοίρας και θα συναντιόντουσταν οι δύο νέοι, εκείνο το βράδυ. Εκείνη την νύχτα που για ακόμα μια φορά, κάποιος γιόρταζε και κάποιος θρηνούσε.

Καληνύχτα Μοναξιά.....

2011-01-20T13:31:00.004+02:00

Βραδάκι, περίπου 2 παρά... Βολτάροντας σε βλογοσπιτάκια... Διαβάζοντας σκέψεις... Ανακαλύπτοντας ψυχές πίσω απο τις λέξεις... Βλέποντας μουτράκια.... άλλα χαμογελαστά, άλλα θλιμμένα... Δαχτυλάκια στα πληκτρολόγιο και το "ξέσπασμα" της ψυχής....Θύμησες περνάνε μπροστά απο μάτια καρφωμένα σε μια οθόνη... κάποια θολώνουν, κάποια σμίγουν τα φρύδια με θυμό, κάποια απλά κοιτούν χαμένα σε σκέψεις... σκέψεις.... που πονάνε, που σε κάνουν να χαμογελάς, που σκίζουν τα σωθικά...

Και τόσοι άνθρωποι...εκείνοι που έρχονται και μένουν στην ζωή μας... εκείνοι που ερχονται, αρπάζουν βίαια ότι μπορούν απο την ψυχή σου και μετά φεύγουν...και κάποιοι δεν το επέλεξαν οι ίδιοι να φύγουν, αλλά το απαίτησε η ίδια η ζωή και δεν ζούν πιά...

Και στιγμές... τόσες πολλές στιγμές... κάθε μια και απο ένα τσιγάρο.. και το τασάκι όσο περνάει η ώρα γεμίζει... και το μυαλό δεν ηρεμεί, δεν χαλαρώνει... αλλά πιέζει και ψάχνει τα κουτάκια του ένα-ένα..

Αυτά τα κουτάκια, που έχουμε όλοι στο μυαλό και στην καρδιά (όπως πρόσθεσες εσύ....)... Και κλείνουμε εκεί μέσα, όσα μας πόνεσαν, όσα μας πλήγωσαν... Κλείσαμε εκεί μέσα όσους θα θέλαμε να είχαμε ακόμα στην ζωή μας... Και δεν το κάναμε.. δεν είχαμε το θάρρος; δεν είχαμε την δύναμης δεν είχαμε την θέληση; απλά κουραστήκαμε να μιλάμε πάνω απο έναν τάφο; άπειροι οι λόγοι.. ατέλειωτες οι δικαιολογίες... και το αποτέλεσμα το ίδιο...

Μοναξιά....

Μόνο που η μοναξιά δεν κλείνεται σε κουτάκι... μένει εκεί έξω, στέκεται στην γωνία, σε κοιτάει και γελάει σαρκαστικά... Και περνάει ο καιρός,... και την συνηθίζεις.. σιγά σιγά την ερωτεύεσαι... και κλείνεσαι όλο και περισσότερο στον εαυτό σου.... Και βρίσκεις κι άλλες δικαιολογίες.. πιο ικανοποιητικές αυτή την φορά... πιο πειστικές... για σένα....

Και ο εαυτός σου γίνεται ο καλύτερος σου φίλος.... όμως δεν μπορείς να τον πάρεις τηλέφωνο, δεν μπορείς να τον αγκαλιάσεις όταν πονάει... δεν μπορείς να του χαιδέψεις τα μαλλιά.. δεν μπορείς να σκουπίσεις τα καυτά δάκρυα που κυλούν....

Και η τριάδα ολοκληρώνεται....

Εσύ, ο εαυτός σου και η μοναξιά σου.......

Ανάρτηση που γράφτηκε 18.01.2011, με ένα ποτήρι κρασί.. αφορμή;; το άδειο σπίτι.... ένα τραγούδι... και έτσι ξαφνικά ένα μήνυμα ήρθε στην οθόνη του υπολογιστή... και τέλος οι δικαιολογίες... τέλος τα κουτάκια... τέλος η μοναξιά που είχε φωλιάσει στην καρδιά.... λόγια πολλά.... λόγια που δεν σου φαινόντουσταν σωστά... κι όμως αυτά μας λύτρωσαν..

Χρησιμοποιώ τις λέξεις σου.. συγχώρεσε με.... είσαι κομμάτι μου... είμαι κομμάτι σου είπες.. δεν θα μπορούσαμε να λέγαμε διαφορετικά λόγια....

Καληνύχτα μοναξιά.......

Μην σκεφτείτε ερωτική ανάρτηση....

Αφιερωμένη σε μια φίλη...

Σε ένα κομμάτι του εαυτού μου....

Που έχασα... και ξαναβρήκα... με ξαναβρήκε...

Η δική μου κα. Σοφία

2011-01-18T16:41:00.000+02:00

Την Δευτέρα συνάντησα την κα. Σοφία... Είναι η δασκάλα της Αθηνούλας μου στο σχολείο της και είναι και η αδερφή του κου. Νίκου που έχει την Σχολή!

Η κουμπάρα μου, μου έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για την κα. Σοφία. Πόσο πολύ αγαπαέι το μικρούλι, πόσο την νοιάζεται! Της θυμίζει όπως έχει πεί και η ίδια τον εαυτό της όταν ήταν μικρή και θέλει να την βοηθήσει όσο μπορεί, να την διδάξει, να την στηρίξει και να την δεί να προοδεύει!

Η Αθηνούλα μου, μέγα πειραχτήρι, της κάνει πλάκες συνεχώς! Λέει στην μαμά της μπροστά στην κα. Σοφία, ότι αγαπάει τις άλλες δασκάλες πιο πολύ! Και την κοιτάει με τα υπέροχα ματάκια της να δεί αντιδράσεις!

Γεμάτη ιδέες, κάθε μέρα που περνά, το ζουζούνι μου γυρνάει κάθε μέρα και πιο μεγάλη στο σπίτι! Γεμίζει το τετράδιο επικοινωνίας, γεμίζει η ζωή της στιγμές, γεμίζουν τα δικά μου μάτια απο συγκίνηση!

Αυτά άκουγα και λύσσαγα όλο και περισσότερο να την γνωρίσω!

Ένας τέτοιος άνθρωπος, για μένα φαντάζει ο καλύτερος του κόσμου!

Μια δασκάλα που φέρει επάξια τον τίτλο και είναι η πρώτη επαφή της μικρής μου με τον κόσμο των κωφών!

Την είχα βρεί της κα. Σοφία στο facebook, είχαμε ανταλλάξει μερικά μηνύματα και μου είχε πεί ότι 1η Φεβρουαρίου θα ξεκινήσει και η ίδια την διδασκαλία της στις Γέφυρες! Είχα σκεφτεί άπειρα πράγματα να της πώ, να την ρωτήσω, να της εκφράσω τον σεβασμό μου, να μάθω πώς φαίνεται το σκατούλι μου στα μάτια κάποιου άλλου! Το χαμόγελο της όμως όταν την αντίκρυσα ξαφνικά στους διαδρόμους της σχολής, πάγωσε κάθε σκέψη!

Ένα πρόσωπο φωτεινό, χαμογελαστό και μάτια που λένε πολλά! Ένας άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, με θέληση να προσφέρει.. Κι εγώ εκεί δίπλα... Σαν μωρό να την χαζεύω.. Να κοιτάω τις κινήσεις των χεριών της... Να καταλαβαίνω πολύ λιγότερα απο τα μισά και όμως το κεφάλι μου να γεμίζει απο φωνές χαρούμενες και γέλια.

Μου είπε πολλά.... κατάλαβα ελάχιστα.... λέξεις μόνο.... αθηνά, νονα, νηπιαγωγείο.. Κάτι πρέπει να μου είπε ότι κάνω καλά που ξεκίνησα μαθήματα γιατί θα έχει ανάγκη η μικρή μου απο επικοινωνία.. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη!

Δύο πράγματα είμαι απόλυτα βέβαιη ότι είπε... Ότι έχει όμορφη οικογένεια... Και χαμογέλασα... Και μου είπε ότι το αγαπάει πολύ το σκατούλι αν και πειραχτήρι! Και εκεί είναι που έλιωσε το μέσα μου!

Μου έκανε τόσο θετική εντυπώση και λυπήθηκα τόσο πολύ που δεν μπόρεσα να της πώ όσα ήθελα... Να της εκφράσω το πόσο πολύ την ευχαριστώ για όσα προσφέρει στην Αθηνά μου. Να της πώ πόσο ζηλεύω που εγώ δεν είχα τέτοιους δασκάλους! Να την παρακαλέσω, να μου την προσέχει, γιατί έρχονται δύσκολα (θα σας τα πώ σε άλλη ανάρτηση).

Και να συνεχίσει να της μαθαίνει την ζωή με τον υπέροχο τρόπο που έχει!

Τα κρατάω όμως μέσα μου και κάποια στιγμή θα τα καταφέρω και θα τα πώ! Κατάφερα να της πώ με λέξεις "της έχω αδυναμία" και αν με άκουγε θα καταλάβαινε το σπάσιμο στην φωνή.. Θα καταλάβαινε ότι πάλι πηγαίνανε να με πάρουνε τα ζουμιά! Και θα γινόμουνα πάλι κλαψιάρα!

Η κα. Σοφία....

Η δασκάλα της Αθηνούλας μου!

Η δική μου κα. Σοφία...

Η δική μου Δασκάλα!

Σκατουλονέα!!!!

2011-01-15T18:03:00.001+02:00

Μάλλον είναι δύσκολο κάποιος να καταλάβει τί εννοώ με αυτόν τον τίτλο!

Ελάτε όμως.. προσπαθήστε!!! Δεν είναι και τόσο δύσκολο!!! Δύο λεξούλες είναι! Σκατούλι + Νέα!

Αναρτησούλα αφιερωμένη λοιπόν στην μικρή μου Αθηνούλα, καθώς όσο πάει και γίνεται καλύτερη, σε πολλά επίπεδα! Το ξέρω ότι είμαι πολύ ψώνιο με το μικρούλι μου, αλλά μου το συγχωρείτε έτσι??

Το πρώτο που έμαθα δεν ειναι και τόσο ευχάριστο δυστυχώς! Ο κουμπάρος μου, παρατήρησε ένα μικρό εξόγκωμα χαμηλά στην κοιλιά της μικρής όταν την έκαναν μπάνιο. Αν τα έπαιρνε στο κρανίο και άρχιζε να κλαίει, αυτό γινόταν εντονότορο. Την πήγαν λοιπόν σε γιατρό, τους είπαν να κάνουν έναν υπέρηχο και τελικά τους είπαν, ότι το εξόγκωμα αυτό είναι βουβωνοκήλη και κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστεί χειρουργείο. Δεν είναι κάτι τρομερό, εύκολη επέμβαση είναι, απλά το θέμα είναι ότι θα πάρει για πολλοστή φορά ολική νάρκωση! Τέλοσπαντων, την Τρίτη, έχουμε ραντεβού με τον χειρουργό στο Παίδων και θα δούμε τί θα μας πεί! Να επιβεβαιώσει αρχικά ότι όντως χρειάζεται επέμβαση και στην συνέχεια να δούμε το πότε!

Εντωμεταξύ, το σκατούλι, έχει αρχίσει και βλέπει εφιάλτες! Είναι φυσιολογικό, λένε, στην ηλικία της, με τόσα ερεθίσματα που παίρνει, να ξεσπάει στον ύπνο της! Και κάθε τόσο ξυπνάει στα κλαμματα και τρέχει και κρύβεται ανάμεσα στον μπαμπά και στην μαμά! Θα περάσει κι αυτό....

Ωστόσο, για ακόμα μια φορά με έκανε να συγκινηθώ και να κλαίω σαν μωρό! Την Δευτέρα, την είχανε πάει να κάνει αξονική, για να δούνε πώς πάει το μόσχευμα απο το προηγούμενο χειρουργείο. Αρχικά, έκανε μια πανοραμική, στην οποία ήταν κυρία, μόνο που ρωτούσε συνέχεια με τα χεράκια της τί της κάνουνε! Στην συνέχεια έπρεπε να την πάνε για την αξονική, στην οποία όμως θα έπρεπε να μείνει εντελώς ακούνητη, κάτι το οποίο για ένα παιδάκι 4,5 χρονών είναι αρκετά δύσκολο! Το θέμα είναι ότι θα έπρεπε και πάλι να πάρει ολική νάρκωση. Οπότε, την πιάνει η μαμά της, της εξηγεί ότι πρέπει να κάτσει ακίνητη και της υποσχέθηκε ότι αν το κάνει μετά θα την πάει στο σούπερ μάρκετ! Εδώ να προσθέσω ότι έχει φάει ένα απίστευτο κόλλημα με το σούπερ μάρκετ, το οποίο κανείς μας δεν έχει καταλάβει ακόμα!!!! Και βρε παιδιά, το μικρούλι μου, έκατσε ακούνητη εντελώς! Και μετά είπε στην μαμά της, ότι όταν άκουγε τον θόρυβο απο το μηχάνημα, απλά έκλεινε τα ματάκια της!

Ωστόσο, όταν την πήγανε για αξονική και πανοραμική δεν είπανε για ποιόν λόγο τις χρειάζονται! Και όταν έγινε η αξονική, βγήκε ο ακτινολόγος και ρώταγε τί είναι τα δύο ξένα σώματα που βρήκε στην γνάθο της! Και έμεινε κάγκελο όταν η απάντηση που πήρε ήταν "βίδες"! Την Δευτέρα θα δούμε πώς πάει και αυτό το θέμα! Ελπίζουμε να είναι όλα καλά!

Και έκλαιγα η χαζονονά απο περηφάνια όταν μου τα έλεγε όλα αυτά η κουμπάρα μου! Και στεναχωριόμουνα ταυτόχρονα, που ένα παιδάκι τόσο μικρό, έχει μάθει να καταλαβαίνει τόσα πολλά σχετικά με νοσοκομεία, γιατρούς, ναρκώσεις, αξονικές!

Και κάθε φορά μας αποδεικνύει το πόσο πολύ δυνατή είναι!!!!!! :)

Έχει μεγαλώσει τόσο πολύ το καλό μου! Έχει γίνει πιο άνετη, πιο κοινωνική, πιο ανοιχτή! Μου έκανε και μαθήματα, όταν της είπα ότι έχω ξεκινήσει κι εγώ νοηματική! Και ήταν τόσο υπομονετική για να μου τα δείξει και να τα κάνω σωστά!

Μαθήματα ζωής δίνει κάθε μέρα και νιώθω τόσο περήφανη για αυτήν!!

Καλό Σαββατόβραδο να έχετε!

Εξομολόγηση

2011-01-13T14:19:00.000+02:00

Έχω ένα κακό... ίσως και καλό κάποιες φορές, αλλά όσων αφορά τους δικούς μου ανθρώπους είναι μάλλον κακό...

Δεν μου αρέσει να χαλάω την εικόνα που έχουν οι γύρω μου για μένα. Γενικά είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο, και φροντίζω οτιδήποτε μου συμβαίνει να το αντιμετωπίζω με χαμόγελο και καλή διάθεση (όσο μου το επιτρέπουν τα γεγονότα). Προσπαθώ γενικά να έχω καλή διάθεση και να την μεταδίδω σε όποιον είναι κοντά μου. Οι φίλες μου έτσι με ξέρουν, ο καλός μου το ίδιο, ο περισσότερος κόσμος. Σίγουρα με έχουν δεί και στις κακές, στραβές και ανάποδες μέρες μου, αλλά συνήθως έχω πολύ καλή δικαιολογία-κάτι σοβαρό συμβαίνει.

Απο την άλλη, όταν είμαι μόνη μου, με πιάνουν οι μαζοχιστικες μου μανίες, βάζω καφέ-κρασί (ανάλογα την ώρα), βάζω την μουσική που ενδεχομένως βοηθάει το ψυχοπλάκωμα και σκέφτομαι διάφορα. Εμένα με αναζωογονεί όλο αυτό και συνήθως με βοηθάει μετά να ξαναβρώ το χαμόγελο μου! Ξεσπάω και τελειώνει η υπόθεση! Είναι κάτι όμως που δεν θέλω να δείχνω στους άλλους, το κρατάω για μένα, και μόνο κατά τύχη ίσως να μαθευτεί (αν κάποιος με πάρει τηλέφωνο, ή σκάσει απροειδοποίητα μύτη στο σπίτι!). Πάντα όμως αλλάζω διάθεση (την έχω στο τσεπάκι η αλήθεια είναι την αλλαγή διάθεσης!) και έτσι "κρύβω" καλά τις ας το πούμε πιο προσωπικές στιγμές που αναζητώ την μοναξιά (αν με διάβαζαν οι κολλητές μου τώρα θα γελούσαν με αυτό! Εγώ και μοναξιά, σπάνια πάμε πακέτο!).

Τον τελευταίο καιρό όμως, κάτι τα οικονομικά προβλήματα που σκάνε μύτη (πρώτη φορά που κρατάω εξ ολοκλήρου το σπίτι με όλα του τα έξοδα), κάτι τα νεύρα απο την ανασφάλεια στην δουλειά, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, εχω τις στραβές μου! Και δυστυχώς προκειμένου να το κρύψω και να "χαλάσω" την εικόνα που λέγαμε, μου έβγαινε με νεύρα και με γκρίνια. Τσακώνομαι με όλο τον κόσμο (και ευχαριστώ όλον αυτόν τον κόσμο που δεν μου κρατάει κακια!) και η διάθεση μου πάει απο το κακό στο χειρότερο! Κρύψε, κρύψε λοιπόν, έρχεται η ωραιότατη Δευτέρα, και κατά τις 2 το μεσημέρι, βρίσκω μια δικαιολογία του κ@λου, και την κάνω με ελαφρά απο την δουλειά! Φτάνω στα Διόδια της Αττικής Οδού και με το που μου εύχεται η κοπέλα "Καλή Χρονιά", αρχίζω και κλαίω! Κάγκελο η κοπέλα! Φτάνω σπίτι και δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω! Πάω σε μια φίλη, δηλωνώ σε όλο τον κόσμο, ότι δεν θέλω να συζητήσω τίποτα, περνάει η μέρα, χωρίς άλλα κλάμματα.. Το απόγευμα πάω σχολή, ξεχνιέμαι και είναι όλα καλά! Γυρνάω σπίτι και ξανά πάλι τα ίδια. Κλάμα ατέλειωτο! Κι αν με ρωτούσε και κανείς τί έχω, έκλαιγα ακόμα περισσότερο, γιατί δεν ήξερα ποιός ήταν ο πραγματικός λόγος...

Τελικά, μετά απο συζήτηση με τον εαυτό μου πίνοντας οι δύο μας καφέ, κατέληξα, ότι είναι κρίμα να μου το κάνω αυτό. Δεν θα με νοιάζει πλέον τόσο για την εικόνα μου, γιατί τελικά δίνω μια γερή και ίσως και να τα καστρέψω όλα, γιατί θα με περάσουνε το λιγότερο για ψυχασθενή!!!!!

Ότι νιώθω θα το δείχνω σε αυτούς που θα επιλέξω κι αν τους αρέσει! Αν δεν τους αρέσει, τα κουβαδάκια τους και σε άλλη παραλία!!!!!!!

Σας φιλώ γλυκά όλους!!

Υ.Γ. 1 : τί έχετε πάθει όλοι με τα Υστερόγραφα;;

Υ.Γ. 2 : Ετοιμαζω ένα τολμηρό εγχείρημα. Θα δείξει πώς θα πάει. Η θετική σας ενέργεια είνα καλοδεχούμενη, και όταν το προχωρήσω θα σας πώ και περί τίνος πρόκειται!

Υ.Γ. 3 : Όσο έγραφα το Υ.Γ. 2, σκέφτηκα να σας πώ τί είναι! Και δεν το έσβησα για να παραμείνει αυτή η ανάρτηση αυθόρμητη! Σκέφτομαι να λάβω μέρος σε αυτόν τον διαγωνισμό! Δεν ξέρω πώς θα πάει, ούτε αν θα στείλω κάτι τελικά! Αλλά η προσπαθεία και μόνο θα με μάθει πολλά!

Υ.Γ. 3 : Μια και μιλάμε για αυθόρμητες αναρτήσεις, να σας ενημερώσω ότι χρησιμοποίησα το "backspace" μόνο για να σβήσω λέξεις που δεν είχαν τόνους!! Τα υπόλοιπα είναι ατόφια!

Έκτακτος Απολογισμός

2010-12-30T11:10:00.000+02:00

Άλλα σκεφτόμουν να γράψω σε αυτήν την ανάρτηση! Μέχρι και σημειώσεις κρατούσα όλο τον χρόνο! Έτσι για να είναι πραγματικός απολογισμός, να τα γράψω όλα με την σειρά, με τα δυσάρεστα, τα ευχάριστα, τα ανούσια, τα χλιαρά. Αλλά τελικά για ακόμα μια φορά η ζωή με πρόλαβε! Και όλος ο χρόνος ήρθε και χώρεσε σε δύο συγκεκριμένες μέρες!

Όλα σε μερικές ώρες ήρθαν μπροστά στα μάτια μου, με γέμισαν εικόνες, δάκρυα χαράς, δάκρυα ευτυχίας, δάκρυα νοσταλγίας.

Τα Χριστούγεννα ήταν η μια εκ των δύο ημερών!

Στο σπίτι στο χωριό, όλοι μαζεμένοι, στο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι! Είμασταν όλοι εκεί! Εγώ, τα γονίδια, ο παππούς, η θεία! Μετρηθήκαμε και βγήκαμε τα ίδια άτομα, όπως πάντα! Περίεργο μας φάνηκε... Μα η λύση ήταν ακριβώς μπροστά μας..... Ένας αγαπημένος μας, έλειπε.. και γέμισαν τα μάτια δάκρυα... και μιλήσαμε πολύ.. και θυμηθήκαμε... και τα δάκρυα στέγνωσαν.. και ξαναμετρηθήκαμε.... και πάλι ίδιοι βγήκαμε.... Ένας νέος αγαπημένος, προστέθηκε στην παρέα μας! Και τα έφερε έτσι η ζωή και νιώσαμε σαν να μην έλειπε κανείς!

Και το χαμόγελο σχηματίστηκε αυθόρμητα στα χείλη, και το μυαλό γέμισε με όμορφες, ζεστές εικόνες!

Η χθεσινή μέρα! Η πιο υπέροχη του χρόνου που με αποχαιρετά!

Η επίσκεψη στο Σκατούλι μου, να της πάω τα δώρα της, αν της μιλήσω για πρώτη φορά στην γλώσσα της, να μάθω τα νέα της, χωρίς να χρειάζεται να αυτοσχεδιάζουμε και οι δύο!

Εκεί στο σπίτι της κουμπάρας μου, και πάλι με τα γονίδια, και πάλι με τον έρωτα μου και το ζουζούνι μου, να γυρνάει γύρω γύρω όλο το σπίτι να μου κάνει μαθήματα! Για όσα δεν έχω μάθει ακόμα στην σχολή, για όσα έκανα λάθος, να με διορθώνει, να γελάει με τις γκριμάτσες μου, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει!

Βάλαμε και είδαμε το βίντεο απο την Χριστουγεννιάτικη Γιορτή που έκανε στο σχολείο! Κλάμα η χαζονονά! Να γελάει το μικρό και να με κοροιδεύει! Και για το τέλος, η πιο γλυκιά κουβέντα.

"Σε ευχαριστώ"....

Το μικρό της χεράκι, να ακουμπάει το στήθος της, να προσπαθεί να το πεί με τα χειλάκια της και να μου χαμογελάει....

"Μαθαίνω Νοηματική Αθηνά μου!"

"Σε ευχαριστώ"!!!!!!!

Καλή Χρονιά να έχουμε!

Να μας φέρει όσα με στέρησε το 2010, να μας κάνει πιο δυνατούς, πιο χαμογελαστούς!

Σας αφήνω με μια φωτογραφία!

Το σκατούλι που έφτιαξε κουραμπιέδες στο σχολείο της!

Θα τα πούμε του χρόνου!!!!!!!

Σας φιλώ γλυκά όλους και σας στέλνω τις καλύτερες ευχές μου!!!!!!!!

Αταξία για καλό σκοπό!

2010-12-28T15:44:00.000+02:00

Μαντέψτε ποιός σας γράφει... όχι μαντέψτε....

.......

.......

........

Εγώ είμαι! Η Αθηνά!
Και θα μου πείτε τώρα γιατί σας γράφω εδώ ε? Και δίκιο θα έχετε! Αλλά να! Είπα να κάνω μια αταξία κι εγώ! Μπήκα στο σπιτάκι της νονάς, για να δώ αν γράφει τί δώρο θα μου πάρει.. Ψάχνω απο δώ, ψάχνω απο κεί, τίποτα δεν βρίσκω... Και απευθύνω έκκληση σε εσάς, να μου πείτε!
Ξέρετε, θα έρθει αύριο το απόγευμα απο το σπίτι, να με δεί και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα έρθει με άδεια χέρια! Με έχει φάει η αγωνία όπως καταλαβαίνετε, να δώ τί θα μου πάρει. Βλέπετε, έχω κι αυτές τις βλακείες για αυτιά που δεν ακούνε τίποτα και δεν μπορώ να καταλάβω τί λένε με την μαμά στο τηλέφωνο!

Πάντως χαίρομαι πολύ που θα την δώ, γιατί έχει καιρό να έρθει και μου έχει λείψει! Μην μου την κατηγορίσετε όμως! Δεν φταίει εκείνη! Εμείς τρέχουμε όλη την μέρα!
Μου είπε η μαμά ότι ξεκίνησε κι εκείνη να μιλάει με τα χέρια και τώρα θα μπορώ να της πώς πιο εύκολα όσα θέλω!
Αφήστε που έχω κι ένα μυστικό! Δυστυχώς η μαμά το έχει μάθει, αλλά κανείς άλλος! Και στην νονά μου θέλω να το πώ!
Είναι ένα αγοράκι στο σχολείο, που έρχεται κάθε μέρα και μου δίνει φιλιά! Είναι τόσο καλός! Μόνο μια μέρα του νευρίασα πάρα πολύ! Ήταν η μύτη του γεμάτη μύξες και ήρθε πάλι για φιλί και με γέμισε κι εμένα! Μπλιαααχχχ....

Έχω πάρα πολλά νέα να σας πώ, αλλά δεν προλαβαίνω και είμαι και πολύ κουρασμένη τον τελευταίο καιρό! Γι'αυτό θα αφήσω αυτή την φορά την νονά να σας τα πεί, μόλις έρθει να με δεί!

Στο θέμα μας λοιπόν....

Ξέρει κανείς τί δώρο θα μου φέρει??????

Αθηνά!

Κουράγιο Αγάπη μου!

2010-12-22T16:57:00.000+02:00

Με αφορμή την ανάρτηση απο ένα πολύ πολύ αγαπημένο και γλυκό σκατζοχοιράκι, θυμήθηκα μια απο τις γλυκές εικόνες που έχω δεί ποτέ....
Χειμώνας, κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Το κρύο τσουχτερό, ο κόσμος συνωστισμένος στις στάσεις, τα λεωφορεία να αργούνε και τα πόδια να πονάνε απο την ορθοστασία.

Δίπλα μου, όρθιος ένας κύριος, με λευκό, γλυκό ζαρωμένο πρόσωπο, με ένα μαύρο σκουφάκι και ένα μακρύ καφέ παλτό.
Κοιτάζω τα χέρια του... Μπλεγμένα δάχτυλα, ζαρωμένα κι αυτά, να τρίβονται μεταξύ τους...

Και μια ήρεμη φωνή...

"Κουράγιο αγάπη μου.... Κάνε λίγο υπομονή και όταν πάμε σπίτι μας, θα σου ζεστάνω τα χέρια στην σόμπα και θα σου ψήσω κάστανα"!

Ένα ζευγάρι, ηλικιωμένων, μα τόσο νέων στην καρδιά...

Κουράγιο λοιπόν και θα ψήσουμε κάστανα στην φωτιά και θα ζεσταθούν πάλι τα χέρια μας.....

Η Γνωριμία μου με την Ε.Ν.Γ.

2010-12-20T11:03:00.001+02:00

Αγαπημένοι μου,

γεια σας!

Πόσο πολύ μου έχετε λείψει όλοι εσείς εδώ!!! Τρέχω όμως! Για ευχάριστα πράγματα, αλλά τρέχω!!! Η κάθε μου μέρα είναι γεμάτη, απο χρώματα, μουσικές, γνώσεις, αγαπημένα πρόσωπα, λατρεμένες καθημερινές ασχολίες!

Ίσως και να περνάω μια απο τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου!!!!!!!

Δεν θέλω να χάνομαι, αλλά κάποιες φορές, η ζωή εκεί έξω είναι τόσο όμορφη, που η οθόνη του υπολογιστή, δεν έχει και πολλά πράγματα να σου προσφέρει!

Ήρθα όμως να σας πώ τα νέα μου, να διαβάσω τα δικά σας και θα δούμε πώς θα πάει!!!!!!

Θέλω να ξεκινήσω να σας πώ για την μαθήματα στην Σχολή! Την Νοηματική ντέ!!!!!!!

Δεν έχω λόγια για να περιγράψω το πόσο υπέροχη γλώσσα είναι η Ε.Ν.Γ (Ελληνική Νοηματική Γλώσσα).

Τόσο πολύ εκφραστική.. πρέπει να δίνεις όλο σου το είναι για να μπορέσει να κάνεις πλήρως κατανοητό, αυτό που θές να πείς! Χρησιμοποιείς τα δάχτυλα, τα χέρια, το σώμα, το πρόσωπο! 'Εχουμε επιστρατεύσει, με τα υπόλοιπα παιδιά, τις πιο περιέργες γκριμάτσες, αλλά ακόμα ο δάσκαλος μας δεν είναι πλήρως ικανοποιημένος! Το προσπαθούμε όμως αλήθεια σας λέω! Το προσπαθούμε γιατί εκτός απο υπέροχη γλώσα, για εμάς είναι και δύσκολη! Περιττό, βέβαια να σας πώ,ότι κάθε φορά που τελειώνει το μάθημα τα χέρια μου πονάνε! Απο τα δάχτυλα, μέχρι τους ώμους! Νιώθω σαν να έχω κάνει δύο ώρες γυμναστική, αντί για μάθημα!!!!

Κάθε φορά, γυρνάω σπίτι, κάθομαι μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη και μιλάω μόνη μου! Κάνω εξάσκηση όσα κάναμε στο καινούριο μάθημα! Και κάθε μέρα, το δουλεύω και απο λίγο! Μου λένε ότι θα γίνω καλή, ότι επειδή πάντα έκανα γκριμάτσες και χρησιμοποιούσα πολύ τα χέρια μου όταν μιλούσα, ότι τώρα θα τα καταφέρω! Η νευρόσπαστηόπως με λέγανε οι ακούοντες, έχει γίνει η εκφραστική Μάρθα για τους κωφούς!

Τόσο ίδιοι, αλλά και τόσο διαφορετικοί! Αρχίζω και μπαίνω σιγά σιγά στον κόσμο των κωφών! Γνωρίζουμε άτομα, προσπαθούμε να μιλήσουμε, τους κάνουμε όλους φίλους στο facebook, στο msn, οπουδήποτε μπορούμε κι εμείς να επικοινωνήσουμε μαζί τους! Σε ένα πάρτυ που είχαμε πάει ένα Σαββατόβραδο, γνωρίσαμε ένα παιδί! Θέλαμε τόσο πολύ να προσπαθήσουμε να μιλήσουμε, αλλα μας ήταν πολύ δύσκολο! Ξεκινήσαμε λοιπόν, να λέμε όσα είχαμε μάθει μέχρι τότε! Φανταστείτε λοιπόν την σκηνή... Να είσαστε κάπου με την παρέα σας, να πίνετε το ποτό σας και να συναντήσετε μια άλλη παρέα, η οποία αφού με το ζόρι συστήθηκε, μετά άρχισε να λέει στην σειρά όλα τα χρώματα!!!! :)))

Ο δάσκαλος μας! Ο Γιώργος!Λατρεύω τις εκφράσεις, λατρεύω τον τρόπο που κινείται, λατρεύω τον τρόπο που κινεί τα χέρια του! Δοτικός, προσπαθεί να μας κάνει πλήρως κατανοητό το κάθε νεύμα, την κάθε λέξη, την κάθε έκφραση! Με χιούμορ, με καλή διαθέση και ανοικτός να μας βάλει μέσα στην κοινωνία των κωφών!

Τα παιδιά στην σχολή! Μεγάλα σούργελα!!! Ήρθε και έδεσε το γλυκό με όλους μας! Είμαστε μια παρέα, το διασκεσάζουμε και προσπαθούμε! Βοηθάμε ο ένας τον άλλον, όσο μπορούμε, γνωριζόμαστε δενόμαστε!!!!!!

Την άλλη εβδομάδα θα πάω να δώ την μικρούλα μου, να της πώ μια ιστορία που μάθαμε στην Σχολή, να την ρωτήσω επιτέλους αν είναι καλά! Αν είναι χαρούμενη! Να την ρωτήσω για το σχολείο της, για τις δασκάλες τις, για τους φίλους της! Θα είναι η πρώτη μας πραγματική κουβέντα και ανυπομονώ τόσο πολύ γι'αυτό!!!!

Σας αφήνω προς το παρόν με ένα βίντεο, απο έναν ακόμα δάσκαλο της σχολής! Τον κο. Νίκο. Ένα βίντεο στην Νοηματική με υπότιτλους! Έαν βίντεο, με μεγάλες αλήθειες! Και ένα ανέκδοτο στο τέλος, που εμένα με ανατρίχιασε, αλλά τελικά κρύβει μια δόση αλήθειας μέσα! Έτσι για να μπείτε κι εσείς μαζί στον υπέροχο κόσμο της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας!!!!!!

Περιμένω τα νέα σας και σιγά σιγά θα με δείτε και στα δικά σας μέρη!!

Σας φιλώ γλυκά όλους!!!

Είναι και δικός μας ο κόσμος

2010-11-11T15:22:00.000+02:00

"Αναρωτιόμουν για ποιό θέμα να γράψω αυτό το μήνα στο περιοδικό "Νέα της Κοινότητας των Κωφών". Για λίγα λεπτά πανικοβλήθηκα σκεπτόμενος ότιδεν υπάρχουν άλλες ιστορίες στο μυαλό μου.

Τελικά, με έσωσε μια κατσαρίδα. Θα σας πώ τί συνέβη. Καθώς πήγαινα στους γονείς μου, στη μέση περίπου του δρόμου σταμάτησα σε ένα εστιατόριο. Όταν ήρθε η σερβιτόρα να πάρει την παραγγελία, της έδειξα στον κατάλογο τί ήθελα. Αυτή συνέχισε να μιλάει. Ίσως έλεγε ποιό ήταν το πιάτο της ημέρας. Την διέκοψα, της έκανα χειρονομία ότι δεν ακούω και έδειξα ξανά την παραγγελία μου.

Ενοχλήθηκε και είπε δείχνοντας τα χείλη της : "Γιατί δεν μιλάς;". Όταν πρόφερα με δυσκολία "ένα χάμπουργκερ με τυρί", ταράχτηκε και έφυγε. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα ξαναγύρισε φέρνοντας το φαγητό μου και ένα σημείωμα που ήταν γραμμένο με πολλά λάθη. Καθώς το διάβαζα αναρωτήθηκα πού έμαθε να γράφει, ήταν τόσο ανορθόγραφη. Το σημείωμα έλεγε : "Έχω έναν κωφό αδελφό ο οποίος παρακολούθησε ένα πολύ καλό σχολείο στα βόρεια. Τώρα μιλάει καλά. Πρέπει να μάθεις να μιλάς, ποτέ δεν είναι αργά. Τελοσπάντων, ζείς σε έναν κόσμο ακουόντων".

Θύμωσα, σκεπτόμενος με ποιό δικαίωμα υποστήριζε ότι δεν έκανα λογοθεραπεία. Παρακολούθησα σχολείο που ενσωμάτωνε την λογοθεραπεία στην φιλοσοφία του. Εκτός του ότι αφιέρωσα πολλέ ώρες προσπαθώντας να προφέρω τον ήχο Π αντί για ΜΠ στοιχείο το οποίο - σύμφωνα με την παραπάνω φιλοσοφία - θα μου επέτρεπε να επικοινωνώ επιτυχώς στον "Κόσμο των Ακουόντων".

Ήμουν τόσο εκνευρισμένος με το σημείωμα, που δεν κατάλαβα ότι η σερβιτόρα στεκόταν και περίμενε για την απάντηση μου. Καθώς την κοίταξα, τα μάτια και το στόμα της άνοιξαν τρομαγμένα και έφυγε γρήγορα. Επέστρεψε αμέσως με ένα αεροζόλ. Σηκώθηκα αμέσως να τρέξω, να προφυλάξω τον εαυτό μου, σκεπτόμενος "τί έκανα που πρέπει να με ψεκάσει;". Πέρασε γρήγορα απο μπροστά μου κατευθυνόμενη στο τραπέζι πίσω απο μένα όπου περπατούσε μια κατσαρίδα. Άδειασε σχεδόν το μισό μπουκάλι για να τα καταφέρει. Παρακολουθούσα την σκηνή έκπληκτος. Φυσικά, δεν μπόρεσα να τελειώσω το φαγητό μου. Πλήρωσα κι έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα παίρνοντας το σημείωμα μαζί μου.

Στον δρόμο ξαναδιάβασα το σημείωμα και αυτή την φορά κόλλησα στην φράση "Ζείς σε έναν κόσμο ακουόντων".

Με ποιό δικαίωμα οι ακούοντες επιβάλλουν σε μας την επικράτηση του κόσμου τους; Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν κωφοί, οι οποίοι υποστηρίζουν τις αξίες του κόσμου των ακουόντων σε μας τους κωφούς, λέγοντας συνεχώς ότι πρέπει να μάθουμε να μιλάμε γιατί ζούμε σε έναν κόσμου ακουόντων. Είναι αξιοπεριέργο, γιατί με αυτό τον τρόπο αρνούνται την δική τους ύπαρξη σαν κωφά άτομα.

Προτείνω σε όλους εμάς να διαλαλούμε ότι "είναι και δικός μας ο κόσμος". Βέβαια, δεν μπορώ να αρνηθώ το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότεροι ακούοντες από ότι οι κωφοί, αλλά αρνούμαι το δικαιώμα τους να διεκδικούν τον κόσμο. Εγώ ως κωφός έχω τα δικά μου δικαιώματα και την δική μου θέση σε αυτόν τον πλανητή. Εμείς που μιλάμε τη νοηματική γλώσσα, λειτουργούμε εξίσου καλά σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Κερδίζοντας την θέση μας σε αυτόν τον κόσμο, θα πρέπεθ διδάξουμε την νοηματική γλώσσα στους ακούοντες.

Με αυτόν τον τρόπο, γεφυρώνουμε τους δύο κόσμους....."

Κεφάλαιο απο το βιβλίο "American Deaf Culture, An Anthology", Baham B. (1989)

Την Δευτέρα ξεκινάω επιτέλους μαθήματα!!!!

Δύσκολη Μέρα

2010-11-04T15:00:00.002+02:00

Αυτή την εβδομάδα δεν το έχω καθόλου. Όλα μου φταίνε, όλα με ενοχλούνε, όλα με εκνευρίζουνε! Και ξέρω τί φταίει... και δυστυχώς είναι η δουλειά. Και λέω δυστυχώς γιατί κάνω το τραγικό λάθος και παίρνω τα πρόβλημα, το άγχος και τα νεύρα απο το γραφείο, μαζί μου στο σπίτι. Και ξεσπάω στους δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι ναι μεν είναι δίπλα μου και με στηρίζουνε και έχουν απεριόριστη υπομονή, αλλά δεν μου φταίνε σε τίποτα, να βλέπουν τα δικά μου τα μούτρα.

Σήμερα, εντός λίγων ωρών, περιμένουμε μια πολύ σημαντική απόφαση, για την εταιρεία γενικότερα, και η οποία θα επηρεάσει άμεσα το τμήμα μου. Εάν είναι θετική, για εμάς, τότε για αρκετούς μήνες θα έχουμε δουλίτσα. Θα είναι δύσκολοι μήνες βέβαια, αλλά δεν θα μιλήσω καθόλου,σας το υπόσχομαι! Αν όμως είναι αρνητική, τότε η κάθε μέρα θα είναι επικίνδυνη για απόλυση.

Ήδη σε διάστημα περίπου μισής ώρας, μάθαμε για τρία άτομα!

Όλη αυτή η κατάσταση και η αναμονή, με έχει τσακίσει. Είμαι πολύ πιεσμένη ψυχολογικά. Και ναι, το ξέρω ότι υπάρχουν και χειρότερα. Ότι υπάρχουν άτομα με οικογένεια απο πίσω, με χρέη να τρέχουν, με υποχρέωσεις πολύ περισσότερες απο τις δικές μου, αλλά το κάθε πρόβλημα του ο καθένας το βλέπει μεγάλο! Ξέρω ότι δεν θα μείνω στον δρόμο, ευτυχώς οι γονείς μου έχουν την δυνατότητα να με βοηθήσουν και χωρίς να στερηθώ τίποτα απο όσα ήδη έχω.

Απλά με πιάνει αυτό το άγχος, γιατί ποτέ στην ζωή μου δεν αντιμετώπισα κάτι τέτοιο! Και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Τώρα που αποφάσισα, να μείνω με τον φίλο μου, να δούμε πώς μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές μας υποχρεώσεις, τώρα που προσπαθώ να φτιάξω την ζωή μου, έρχεται αυτό και με καταρακώνει! Υπερβολική θα με πείτε και να σκέφτομαι θετικά και δεν θα έχετε και άδικο! Αλλά το να λέω και να τα μεγαλοποιώ, λειτουργεί για μένα σαν να ξορκίζω το κακό!

Τέλοσπαντων, μέχρι τις 4:30 μάθαμε ότι λογικά θα έχουμε απάντηση! Ελπίζω να είναι θετική! Και χαλάλι οι δύσκολοι μήνες που θα έρθουν! Τουλάχιστον, θα πηγαίνω σπίτι μου ήρεμη! Ευελπιστώ στην θετική σας ενέργεια!

Και πάλι, αν δεν πάει καλά, θα γκρινιάξω, θα στεναχωρηθώ, θα εκνευριστώ, αλλά πάλι θα χαμογελάσω (γιατί είμαι και λίγο χαζοχαρούμενο!) και θα την βρώ την άκρη! Απλά θα υποστείτε την γκρίνια μου! :ppp

Σταυρώνω δαχτυλάκια λοιπόν και αναμένω την θετική απάντηση και τίποτα λιγότερο απο αυτήν!

Καλό απόγευμα να έχουμε!

Update : Η απόφαση μόλις βγήκε και δυστυχώς είναι αρνητική. Η υπόθεση θα επανεξεταστεί σε λίγους μήνες και είναι πλέον στο χέρι του προϊσταμένου μου, αν θα διώξει προσωπικό ή αν θα μας κρατήσει με την λογική ότι αργότερα πάλι θα έχουμε δουλειά...

Δύσκολες μέρες έρχονται φίλοι μου, αλλά θα χαμογελάμε όλοι έτσι;;;;;;;;;

Μέσα από τα μάτια της #6

2010-11-02T15:08:00.002+02:00

Πίσω της ακριβώς υπάρχει μια πλατεία.. Δεν είναι ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη, δεν θυμίζει καν πλατεία.. Για αρκετά χρόνια, υπάρχει μια παρέα, απο αγόρια και κορίτσια, που μαζεύονται απο νωρίς το απόγευμα και χαλάνε τον κόσμο με τις φωνές σου, τα γέλια τους.. Όλες τις ημέρες του χρόνου, έχουν σημείο συνάντησης την πλατεία... Την Κόκκινη πλατεία όπως την λένε, γιατί είναι στρωμένη με κόκκινα τουβλάκια.. Υπάρχει κι άλλη μια πιο κάτω, η Κίτρινη, γιατί τα τουβλάκια της είναι γκρί. Αλλά το γκρί δεν είναι ωραίο όνομα για πλατεία!

Ξεκίνησανε να μαζεύονται στην πλατεία, απο μικρά παιδιά. Μεγαλώσανε, ερωτευτήκανε, τσακωθήκανε, κλάψανε, γελάσανε, χαλάσανε φιλίες, ξανασμίξανε φιλίες, όλα τα έζησαν σε αυτή την πλατεία. Και η λάμπα πάντα στεκόταν σιωπηλά δίπλα τους. Να τους φωτίζει τον δρόμο τους... Ποτέ δεν έμπλεξαν σε φασαρίες με αγνώστους, παρά μόνο αν κάποιο μέλος της "ομάδας" τους, βρισκόταν σε κίνδυνο. Ήταν τόσοι δεμένοι.

Και τα χρόνια περνούσαν, ψηλώνανε, παχαίνανε, αλλάζανε τα πρόσωπα τους.. Τα αγόρια γινόντουσταν άντρες και φέρνανε στην παρέα κοπέλες να περάσουν τα "τεστ".. Τα κορίτσια γινόντουσταν γυναίκες, αλλά ποτέ δεν έφερναν τα αγόρια.. Η πλατεία ήταν ιερός χώρος, ήταν δικός τους....

Μόνο εχθές το βράδυ, η πλατεία έμοιαζε περιέργα ήσυχοι.. Όλα τα παιδιά ήταν εκεί... Μαζεμένα σε έναν κύκλο, καθισμένη στα κόκκινα τουβλάκια, κρατώντας τα χέρια τους σφικτά, τα κεφάλια τους σκυμμένα, και μια παράκληση να καίει τα χείλη όλων. Ένας φίλος τους, ένας απο την "ομάδα" τους, πήρε το απόγευμα την μηχανή του και βγήκε στον δρόμο τρομακρατημένος, βιαστικός.. έτρεχε για να προφτάσει.. κανείς δεν ξέρει τί.. κανείς δεν ξέρει τί συνέβη.. κανείς δεν ξέρει τί θα γίνει απο εδώ και πέρα.. Πήγαν όλοι να τον δούν στο νοσοκομείο, αλλά δεν τους αφήσανε.. Χρειάζεται πολλά χειρουργία, τους είπαν οι γονείς του, αλλά μάλλον δεν θα καταφέρουν τα σώσουν τα πόδια του. ..

Ανάπηρος για την υπόλοιπη ζωή του.....

Οι ημέρες πέρασαν, η παρέα ξαναέσμιξε, τα πρώτα χαμόγελα ξαναφάνηκαν στα πρόσωπα, προστέθηκε ένα ακόμα μέλος στην παρέα.. Το αναπηρικό καροτσάκι.. Και εκείνος, πάντα δυνατός, να κάνει πλάκες, να γελάει, να μην χάνει την θέληση του για ζωή.

Η παρέα ξαναέμπαινε σιγά σιγά στους κανονικούς της ρυθμούς, μέχρι που ένα απόγευμα, τους ανακοίνωσε ότι πρέπει για κάποιο καιρό να απουσιάζει απο την Πλατεία. Δεν τους εξήγησε τον λόγο και κανείς δεν ρώτησε, σεβάστηκαν την επιλογή του... Υποσχέθηκαν όμως ότι δεν θα αφήσουν την Πλατεία, μέχρι να επιστρέψει, έστω για μια βόλτα, όταν εκείνος νιώσει έτοιμος. Χαμογέλασε σε όλους γλυκά, υοπσχέθηκε με την σειρά του ότι θα γυρίσει και έφυγε...

Και όντως γύρισε....

Ένα απόγευμα, πήγε στην αγαπημένη του πλατεία, βρήκε τους αγαπημένους του φίλους, και τους έκανε την μεγαλύτερη έκπληξη.. την ίδια έκπληξη, που έκανε και ο ίδιος στον εαυτό του.... Ένα δώρο ζωής, για την ίδια του την ζωή.... Εμφανίστηκε στην πλατεία, χωρίς το καροτσάκι του, αλλά με δύο πατερίτσες...Μετά απο 3 χρόνια φυσιοθεραπείας και σκληρής δουλειάς, μπόρεσε και να ξαναπάτησε στα πόδια του! Είχε ακόμα δουλειά μπροστά του, αλλά τόσα είχε καταφέρει! Τους αγκάλιασε έναν έναν, τους διηγήθηκε την ιστορία του με όλες τις λεπτομέρειες, τους έδειξε τις πληγές του και τους έδωσε το μεγαλύτερο μάθημα ζωής!

Όταν πήρε τον δρόμο της επιστροφής, όλη του η εικόνα φώτιζε! Η λάμπα έριχνε πάνω του το πιο ζεστό της φώς, να τον βοηθάει στα καινούρια του βήματα, να μην σκοντάψει πουθενά!

Η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, λίγο μπλεγμένα όμως.. Και εξηγώ... Υπήρξε η Κόκκινη Πλατεία, στον Βύρωνα, και εκεί έζησα τα καλύτερα μου χρόνια!

Όσο για το παλληκάρι, είναι ενά παιδί που γνώρισα στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων (ΕΙΑΑ) που γνώρισα πριν μερικά χρόνια, κάνοντας την πτυχιακή μου εργασία, με θέμα την Κοινωνική & Επαγγελματική Αποκατάσταση των ΑμΕΑ. Και η ιστορία της ζωής του είναι ακριβώς αυτή.. Τράκαρε με την μηχανή του, του είπαν ότι θα έμενε παράλυτος και τεράστια υπομονή, δύναμη και σκληρή δουλειά (και απο τον ίδιο, αλλά και απο όλους στο ΕΙΑΑ) τα κατάφερε και περπατούσε με πατερίτσες!

Ένα τεράστιο μάθημα για εμένα, και για όλους μας!

Γιατί τελικά η ζωή, δεν χαρίζεται, αλλά με προσπάθεια, μπορείς να την ζήσεις πραγματικά!

Χρόνια Πολλά Μπαμπά!!!!

2010-10-26T11:45:00.000+03:00

Τα Χρόνια μου Πολλά σε όλους τους εορτάζοντες σήμερα!

Και τις καλύτερες ευχές μου, για τον μπαμπά μου! Εύχομαι να είναι πάντα γερός, χαμογελαστός να χαίρεται την ζωή του και να τον χαίρομαι κι εγώ!!!!!!

Πατερούλη μου, να μείνεις πάντα, αυτό το τρυφερό παιδί που είσαι πάντα, να μας χαρίζεις δύναμη και αγάπη! Και η ζωή να σου φέρει όλα όσα ακόμα σου έχει στερήσει!

Χρόνια Πολλά όμως και στην θεία μου, η οποία έχει τα γενέθλια της σήμερα!!!

Μπορεί να είναι δύσκολη μέρα η σημερινή γλυκιά μου θεία, αλλά θα δείς ότι όλα θα πάνε καλά!

Έναν χρόνο μετά απο την περσινή γιορτή και είναι ημέρα περισυλλογής!

Πόσα πράγματα αλλάξανε σε αυτό το διάστημα! Πέρυσι είμασταν στο χωριό και ετοιμαζόμασταν για γλέντι! Φέτος, οι δικοί μου στο χωριό, εγώ στην Αθήνα, να μου αφήνουν τον χώρο μου να ξεκινήσω την ζωή μου!

Άνθρωποι έφυγαν, ένας μεγάλος έρωτας ήρθε στην ζωή μου, έχασα φίλους, βρήκα καινούριους, συνάντησα παλιούς....

Η κάθε μέρα είναι τόσο διαφορετική τελικά απο την προηγούμενη και βλέπω πλέον καθαρά ότι η ζωή προχωράει και τα δύσκολα περνάνε!

Φέτος δεν θα γιορτάσουμε... ποτέ δεν κατάλαβα ακριβως το ορισμό του πένθους. Είναι λένε η λύπη που νιώθουμε, η έλλειψη ανάγκης να ασχοληθούμε με πράγματα που μας ευχαριστούσαν. Είναι όμως και τα έθιμα που ακολουθούνται για ένα χρονικό διάστημα απο την απώλεια του αγαπημένου μας προσώπου.

Συγχωρέστε με, αλλά εγώ δεν συμφωνώ μετά... Θα ήθελα σήμερα να κάναμε μια μεγάλη γιορτή! Για τον μπαμπά μου, για την θεία μου, για την ζωή που προχωράει! Αλλά κυρίως για εμάς.... Γιατί παρά τις δυσκολίες και τις αναποδιές που μας έχουν βρεί είμαστε δυνατοί και στεκόμαστε στα πόδια μας και σήμερα ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον!!

Εγώ σήμερα, θα κάνω μια μικρή γιορτή.. έστω και μόνη μου... θα πιώ ένα ποτήρι κρασί για τον μπαμπά μου, ένα για την θεία μου, ένα για οσους λείπουν απο δίπλα μας, ένα για όσους είναι κοντά μας...

Κοινώς εγώ σήμερα θα γίνω κουρούμπελο!!!!! ;)

Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλους!!!!!!!!!!

Χρόνια Πολλά και σε εμάς τους ίδιους!!

Μα κυρίως.......Χρόνια Πολλά στην ζωή!!!!!

Στο Σπιτάκι της μικρούλας μου,

μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες εντυπώσεις της

απο το σχολείο της!!

Φόβος.....

2010-10-25T00:58:00.000+03:00

Και εκεί που λές ότι όλα πάνε καλά..

Και εκεί που πατάς σε όμορφα ρόζ συννεφάκια...

Και εκεί που χαμογελάς όλη την μέρα..

Έρχεται μια σκέψη και σου σφηνώνεται στο μυαλό.....

Και σε βασανίζει ώρες...

Και δεν μιλάς σε κανέναν γι'αυτήν... ούτε καν στον άμεσα ενδιαφέρομενο... Ίσως γιατί και ο ίδιος δεν ξέρεις αν είναι σωστή.. ίσως γιατί φοβάσαι ότι είναι χαζομάρα... ίσως γιατί φοβάσαι τελικά να παραδεχτείς ότι μπορεί και να είναι αλήθεια....

Και ακούς τραγούδια που πονάνε.. και ξύνεις την πληγή συνέχεια... και όταν για λίγο στεγνώνει το αίμα, βάζεις τα νύχια ακόμα πιο βαθιά, να ματώσει πάλι.. η απόλυτη σκληρότητα, αλλά έτσι έχεις μάθει....

Και απλά ελπίζεις ότι το αίμα θα στεγνώσει, η σκέψη θα χαθεί, η ψυχή θα ηρεμήσει.....

Και ηρεμώ κάθε φορά που βρίσκομα στην αγκαλιά σου... και ξέρω ότι θα κοιμηθώ ήρεμα, γιατί θα έχω δίπλα μου το κορμί σου....

Όμως αύριο πάλι θα με βασανίζουν οι σκέψεις....

Απλά γιατί φοβάμαι..........

Φοβάμαι την μοναξιά...

Φοβάμαι το μετά που μπορεί να είναι χωρίς εσένα...

Φοβάμαι το αύριο χωρίς εσένα.....

Και όσο φοβάμαι ίσως και να σε διώχνω... Αλλά έτσι είναι τώρα.......

Φοβάμαι.......

Χαμένη στο Διάστημα

2010-10-21T14:19:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό είμαι εντελώς στον κόσμο μου.... Μου συμβαίνουν τόσα πολλά, κυρίως ευχάριστα και προσπαθώ να είμαι όσο πιο μακριά απο τον υπολογιστή γίνεται, τις ώρες που είμαι εκτός γραφείου.

Μου έχει λείψει όμως πολύ το blogging.. Κάθε μέρα, εδώ και αρκετό καιρό, προσπαθώ να στίψω το κεφάλι μου να κατεβάσει καμιά ιδέα να σας γράψω. Τίποτα όμως... Ίσως γιατί πάντα είχα συνδιάσει το γράψιμο με πεσμένη ψυχολογία, πίεση ή νεύρα.. Είναι κάτι σαν το αγχολυτικό μου.

Μου είναι αρκετά δύσκολο να σας διαβάζω απο την δουλειά, ή να γράφω, γιατί πάντα το έκανα με καφεδάκι απο τον καναπέ μου.. Όπως είπα όμως προσπαθώ στο σπίτι να μην τον ανοίγω καθόλου.

Κατέληξα όμως ότι θα βρώ μια ημέρα της εβδομάδας την οποία θα την αφιερώνω στα αγαπημένα μου blogs, στις ιστορίες σας, στις σκέψεις σας. Είναι κάτι που αγαπώ και μου έχει λείψει πολύ. Τώρα που θεωρητικά μπαίνει και ο χειμώνας, απολαμβάνω ακόμα περισσότερο το διάβασμα.

Δεν ξέρω τί άλλο να σας πώ...

Επανήλθα, να σας απειλήσω ότι είμαι ακόμα εδώ! ;)