Σεπτέμβρης... Ιούνιος....

27

Posted by next_day | Posted in | Posted on 5:00 μ.μ.

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας κατά του καρκίνου...
Μου το θύμισε ένας φίλος κι εγώ με την σειρά μου θυμήθηκα μια παλιά μου ανάρτηση....
Την ξαναβάζω εδώ...
Στην θύμηση της νονάς μου, που έφυγε τον Ιούνιο του 2006 και που ακόμα με πονάει σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα.... Τότε είχε περάσει μόλις 1,5 περίπου χρόνος... Σήμερα έχουν περάσει 3 χρόνια, 3 μήνες και 1 ημέρα...


"19 Ιουνίου 2006…..
Ένα αρκετά ζεστό πρωινό στην Αθήνα…
Μια μέρα που θα αλλάξει όλη μου την ζωή ξεκινάει..

Ένα όνειρο με στοιχειώνει….Η αλυσίδα σπάει και ο σταυρός πέφτει σε μια λίμνη αίματος.. Καθαρό αίμα.. Ανακούφιση…

Η μέρα προχωράει ανέμελη… Τίποτα δεν υπάρχει που να δείχνει τι πρόκειται να συμβεί… 

Μεσημεράκι…Μιλάω στο κινητό…. Ώρα δεν θυμάμαι…. Είχε σταματήσει ο χρόνος…
Χτυπάει το σταθερό… Στην αναγνώριση το τηλέφωνο του μαγαζιού… Μάλλον θα θέλουν οι δικοί μου να ζεστάνω το φαί…

- «Ναι;»
- «Έλα παιδάκι»
- «Έλα μαμά»
-……………………….(σιωπή)…Η μεγαλύτερη στιγμή ησυχίας.. ατέλειωτη μου φάνηκε….. Και μετά.. Η φράση που με συγκλόνισε….. «Πάει η νονά………………………………»

Πάει….;;;… Πού πάει…..;;;…… Γιατί να φύγει… Γιατί να μας αφήσει……;;
Απορίες ενός μικρού παιδιού… Που δεν ξέρει τι σημαίνει θάνατος…..
Απορίες ενός ενήλικα που ακούει το αναμενόμενο και όμως το μυαλό αρνείται να δεχτεί….
Πόνος… Ατέλειωτος πόνος… Δάκρυα ακαριαία στα μάτια…. 


Η ώρα περνάει… Ξεκινάμε για Πάτρα… Το χειρότερο ταξίδι της ζωής μου…. Ένα ταξίδι με πολλαπλά συναισθήματα… Πρώτο και κυρίαρχο ο πόνος… Η θλίψη… Η καρδιά να ετοιμάζεται να σπάσει… κι όμως να αντέχει…. Τρία σώματα μέσα στο αυτοκίνητο… Κι όμως τόσο μόνος ο καθένας… Και ανακούφιση.. ΟΧΙ για τον άνθρωπο που έφυγε… Αλλά για τον πόνο που έφυγε από το σώμα και την ψυχή που ηρέμησε…. 

Και μέσα σε όλα αυτά ανακαλύπτεις πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος… 
Δύναμη για να στηρίξει όλους τους υπολοίπους και εσένα κάποιος άλλο θα βρεθεί να σε στηρίξει… 

Δύναμη για τον άντρα σου.. Αυτόν τον υπέροχο σύζυγο που ήταν δίπλα σου.. Πραγματικά δίπλα σου.. Με σώμα και ψυχή… Δύναμη για τον πατέρα.. Ένα πατέρα που παλεύει ακόμα με νύχια και με δόντια να κρατήσει μια γροθιά όπως έλεγε την οικογένεια σας… Και στο λέω να το ξέρεις αγαπημένη μου νονά, τα έχει καταφέρει άριστα μέχρι τώρα…. Δύναμη για τον νονό…. Ο οποίος με αγαπάει όπως με αγάπησες κι εσύ… Ένας νονός ο οποίος μέσα στον πόνο του στήριξε κι εμένα…

Δύναμη για τα παιδιά σου… Μα τι υπέροχα παιδιά… Δίπλα σου συνέχεια… ακόμα και στο τέλος… στο τελευταίο αντίο.. ΠΑΝΤΑ δίπλα σου.. να μην σε αφήσουν στιγμή μόνη σου…. Τρεις αγγέλους έχεις αφήσει κληρονομιά… Που με την σκέψη τους, τα δάκρυα τους και κυρίως την ατέλειωτη αγάπη τους για την υπέροχη μανούλα είναι ΠΑΝΤΑ δίπλα σου….

Δύναμη για μένα δεν βρήκα εκείνη την μέρα… Και τελικά ακόμα και εγωισμός μπήκε στην μέση… Γιατί να φύγεις;;;…. Δεν ήσουνα καλά μαζί μας;;… Δεν σε αγαπάγαμε;;…Δεν σε προσέχαμε….;;
Αχ… Γλυκιά μου νονά… Συγνώμη από τα βάθη της ψυχής μου για αυτές τις σκέψεις… Ξέρεις ότι ο πόνος δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά….

Έχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος από τότε που έφυγες… Κι όμως…. ΔΕΝ ΕΦΥΓΕΣ…… Είσαι πάντα εδώ… Δίπλα μου… 

Δεν έχει υπάρξει μια μέρα που να μην πέρασες έστω και στιγμιαία από το μυαλό μου….
Υπάρχουν και μέρες όμως που χάνομαι στην γλυκιά σου ανάμνηση… Σε όλες εκείνες τις υπέροχες στιγμές που μου έχεις χαρίσει… χάνομαι στις ζεστές σου αγκαλιές και στα γλυκά σου φιλιά… 

Σε ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, για όσα μου έμαθες, για το γλυκό σου χαμόγελο..
Σε ευχαριστώ που με έκανες να νιώθω ότι έχω δυο μανούλες…..

Σε ευχαριστώ όμως πάνω από όλα για τα μαθήματα που μου έδωσες έστω και με αυτόν τον τρόπο…
Μέσα από τον Γολγοθά σου μου δίδαξες πολλά…

Τι σημαίνει αξιοπρέπεια…. Τόσους πόνους άντεξες και μπροστά μου ποτέ δεν παραπονέθηκες, παρά με κοίταζες με το υπέροχο, γλυκό χαμόγελο σου το οποίο έσπαγε ο πόνος.. Αλλά εσύ έσφιγγες τα δόντια…

Θυμάμαι………

…Την μέρα του πρώτου χειρουργείου.. Σε πήρα τηλέφωνο και η γραμμή Αθήνα – Πάτρα γέμισε με μια εκκωφαντική σιωπή και δάκρυα… Και μετά, συνέχισες να στεναχωριέσαι…. «Το στεναχώρησα το παιδί…», είπες στην μαμά….

…Την τελευταία σου Κυριακή σε αυτόν τον κόσμο ήρθαμε και σε είδαμε…. Μπήκα στο δωμάτιο και ξαναβγήκα.. δεν άντεχα αυτό που έβλεπα… Βρήκα όμως την δύναμη και ήρθα.. δεν μπορούσα να μην έρθω… «Ευανθία μου, ήρθε το παιδί να σε δει…», σου είπε ο νονός.. Και άνοιξες τα μάτια… Και μου χάρισες το ποιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου… Και πάλι τα έκλεισες…

…Για χρόνια μιλάγατε με την μαμά κάθε μέρα στο τηλέφωνο.. Και πάντα ρώταγες.. «Το παιδί, τι κάνει;»…

Πάντα έτσι με έλεγες.. και πάντα έτσι με ένιωθες…
Είχαμε όλοι δύο μαμάδες… Την μαμά Μαρία και εσένα….

Πόσους πόνους άντεξες… Πόση στεναχώρια κατέκλυζε την ψυχή σου κάθε μέρα… Πόση αγωνία για όλα όσα θα αφήσεις πίσω….

Αχ.. μακάρι να ήσουν εδώ να δεις τι έχουμε καταφέρει…..
Ίσως όμως και να μας βλέπεις…. Και να είσαι περήφανη…."

Θα επανέλθω σύντομα με την παλιά καλή Μάρθα (ναι! εγώ είμαι αυτή!)
Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης..... Θα σας απαντήσω! Σας το χρωστάω.. μου χαρίσατε πολλά χαμόγελα!

.....

28

Posted by next_day | Posted in | Posted on 9:51 π.μ.

Περνάω δύσκολα...
Ψάχνω να βρώ την δύναμη, να συνέλθω μόνη μου....
Δεν ξέρω τί μου φταίει, δεν ξέρω ποιός μου φταίει, δεν ξέρω τί μου συμβαίνει....
Ξέρω όμως ότι θέλω να τα καταφέρω μόνη μου.... Και ξέρω ότι θα μπορέσω.....
Δεν σας αφήνω, σας διαβάζω, απλά δεν έχω κάτι να πώ...
Είμαι εδώ κι ας μην με βλέπετε...
Θα επανέλθω....

Σας φιλώ γλυκά όλους....

Μια Σταγόνα Ζωής - Μέρος 3

12

Posted by next_day | Posted in | Posted on 10:41 π.μ.

Η θύμηση της πρώτης τους συνάντησης, το ζεστό της χέρι μέσα στο δικό του, τον έκαναν να ανατριχιάσει, να πονέσει βαθιά, να μπήξει τα νύχια του τόσο βάναυσα στο δέρμα του, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να καλύψει τον πνευματικό του πόνο με τον σωματικό. Μάταια όμως, καθώς η εξάρτηση του πλέον είχε ξεπεράσει την θέληση του για ζωή. Θυμήθηκε την ημέρα που τον είδε να τρυπάει το δέρμα του, τις κόρες των ματιών του να μεγαλώνουν και ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπο του. Ήταν τόσο βυθισμένος στην απόλαυση που το προσέφερε η δόση του που δεν μπόρεσε να καταλάβει, να δεί, να νιώσει, την απελπίσια που τύλιξε την καλύτερη του φίλη, αντικρύζοντας ένα θέαμα που ποτέ δεν είχε φανταστεί. Εκείνον, με την σύριγγα στο χέρι, να την κοιτάει σαν αγρίμι εγκλωβισμένο σε κλουβί και λίγα δευτερόλεπτα μετά να της χαμογελάει, χαμένος πλέον στις παραισθήσεις του ναρκωτικού.

Τώρα όμως το βλέπει καθαρά. Ήταν μια παράξενα πολύ ζεστή ημέρα του Δεκέμβρη, λίγο πρίν τα γενέθλια της, που περίμενε απο το καλοκαίρι που είχαν περάσει τις πρώτες τους διακοπές. Τις πρώτες διακοπές χωρίς γονείς, ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και τόσο ευτυχισμένοι, αγκιστρωμένοι και οι δύο στους ισχυρούς δεσμούς της φιλίας που τους ένωνε. Εκείνο το καλοκαίρι έβαλαν κάτω την ζωή τους, συζητήσανε τα πάντα, έδιωξαν απο το μυαλό τους όλες τις κακές θύμησες και έκαναν σχέδια! Σχέδια για το πώς θα κάνανε τις πιο έξυπνες φάρσες στους καθηγητές, τί δικαιολογίες θα έβρισκαν για να καλύψουν τις κοπάνες τους, τα μέρη που θα επισκέπτονταν μαζί, οι σχέσεις που θα κάνανε! Σε όλα ήταν μαζί! Και είχαν κανονίσει μια μεγάλη γιορτή για τα γενέθλια της, με κόσμο, φαγητά, ποτά! Θα έδιωχναν και τους γονείς της και θα μπορούσανε να καπνίσουνε και κανά τσιγαράκι χωρίς να παγώνουν τα δάχτυλα τους στα μπαλκόνια.

Τα γενέθλια της πλησίαζαν και κάθε μέρα περνούσανε τα απογεύματα μαζί, όπως εξάλλου έκαναν και τα τελευταία δύο χρόνια. Σε κάθε διάλλειμα μαζί, σε κάθε κοπάνα μαζί, κάθε μεσημέρι μαζί! Της έπαιρνε την τσάντα της, γιατί είχε ανηφόρα μέχρι το σπίτι της, και δεν μπορούσε να βλέπει ένα τόσο κοντό ανθρωπάκι να κουβαλάει μια τσάντα διπλάσια σχεδόν απο εκείνη. Την άφηνε κάτω απο το σπίτι, την φιλούσε γλυκά στο μέτωπο και επέστρεφε στο δικό του, έτοιμος για ακόμα μια διαμάχη με την μάνα του. Μεγάλη γυναίκα δεν μπορούσε να καταλάβει πώς γίνεται ένα αγόρι κι ένα κορίτσι να είναι μόνο φίλοι. Και τον πίεζε να του πεί την αλήθεια, γιατί ένιωθε περίεργα για εκείνο το κορίτσι. Δεν είναι ότι δεν την συμπαθούσε, απλά κάτι την προβλημάτιζε στα μάτια του γιού της όταν μιλούσε για εκείνη. Τρώγανε και οι δύο βιαστικά, κλεινόντουσταν για μια ώρα στα δωμάτια τους παριστάνοντας ότι διαβάζουν και μετά συναντιόντουσταν, στο πάρκο που είχαν γνωριστεί.

Τον τελευταίο καιρό εκείνος της είχε ξεφουρνίσει ότι η μητέρα του είχε ένα διαμέρισμα κοντά στο σπίτι του, πολύ καιρό ανοίκιαστο και είχε αποφασίσει να το κάνει το καταφύγιο τους. Της φαινόταν περίεργο, πως δύο χρόνια δεν είχε ακούσει  τίποτα για το σπίτι, αλλά δεν το είχε ψάξει περισσότερο. Του είχε τόσο πολύ εμπιστοσύνη. Πόσες στιγμές είχε φιλοξενήσει αυτή η μικρή γκαρσονιέρα. Χαρές, λύπες, γέλια, δάκρυα, παιχνίδια μεταξύ των δύο φίλων.

Σε αυτό το σπίτι σχεδιάζαν τις τελευταίες μέρες τα γενέθλια της και εκεί πήγε εκείνο το απόγευμα. Νωρίτερα απο ότι είχαν κανονίσει. Κάτι την έσπρωχνε να πάει κοντά του και δεν το σκέφτηκε. Μέσα στην αγωνία της δεν τον πήρε καν τηλέφωνο. Πήγε να τον αγκαλιάσει, να του ψιθυρίσει τις φοβίες της που ξαφνικά την κατέκλιζαν και εκείνος να την κοροίδευε που φοβόταν τόσο. Δεν θα χτύπουσε το κουδούνι. Της είχε δώσει κλειδιά, αλλά ποτέ δεν τα χρησιμοποίησε. Θα έμπαινε αυτή την φορά ανοίγοντας μόνη της. Είχε χαθεί τόσο πολύ στις σκέψεις της που ήταν σχεδόν σίγουρη, ότι θα έμπαινε μέσα και θα τον έβρισκε στην καλύτερη περίπτωση σκοτωμένο στο πάτωμα, στην χειρότερη τεμαχισμένο.

Τελικά, αυτό που αντίκρυσε ήταν χειρότερο, απο κάθε τρελή σκέψη που είχε κάνει.

~~Συνεχίζεται~~

Γέφυρες Επικοινωνίας

28

Posted by next_day | Posted in , | Posted on 2:34 μ.μ.

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη! Υπερβολικά πολύ χαρούμενη!
Γέφυρες με γερές βάσεις! Που θα έχουν μεγάλους δρόμους χωρίς λακούβες! Με λουλούδια στην άκρη και όμορφα ψηλά καταπράσινα δέντρα!

Βρήκα επιτέλους μια σχολή νοηματικής που μου άρεσε! Για αρχή το site! Μου αρέσουν οι φωτογραφίες, μου αρέσει ο απλός τρόπος γραφής! Πήρα ήδη τηλέφωνο! Και μίλησα με μια κοπέλα, ευγενέστατη! Έβλεπα το χαμόγελο της στην φωνή της! Κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα, να πάω να δώ τον χώρο και απο κοντά, να μιλήσω με τον δάσκαλο, να συναντήσω φοιτητές που ήδη έχουν προχωρήσει σε υψηλά επίπεδα!

Το συζητήσαμε εχθές με την κουμπάρα μου και καταλήξαμε ότι απο φέτος πρέπει να ξεκινήσουμε! Η μικρούλα θα ξεκινήσει παιδικό σε λίγες μέρες και θα πηγαίνει κάθε μέρα σπίτι με καινούρια νοήματα και εμείς θα την κοιτάμε σαν χάνοι! Ίσως και να το καθυστερήσαμε δηλαδή, αλλά οκ, ποτέ δεν είναι αργά!

Τα μαθήματα ξεκινάνε τον Οκτώβριο! Θα είναι δύο φορές την εβδομάδα, δύο ώρες το μάθημα! Θα έχουμε και ασκήσεις για το σπίτι! Αμέ!!!! Ανυπομονώ τόσο πολύ! Δεν ξέρω σε ποιό επίπεδο θα το φτάσω! Πάντως στα τέσσερα χρόνια μπορείς να δώσεις εξετάσεις για επάρκεια, απ'ότι διάβασα! Με βλέπω να αλλάζω δουλειά και πεδίο σπουδών και να γίνομαι διερμηνέας! Πάντα ήθελα να μαθω νοηματική και τώρα πλέον έχω κι ενα πολύ πολύ σχυρό κίνητρο!!!!! Τα μυστικά που θα μου λέει η έφηβη βαφτιστήρα μου σε λίγα χρόνια!!!! Όλα αυτά βέβαια θα γίνουν σιγά σιγά! 
Ανυπομονώ τόσο πολύ να ξεκινήσω!

Χθες που πήγα και είδα την μικρή, προχωρήσαμε επίπεδο! Έμαθα πώς είναι στην Νοηματική τα εξής :

Θέλεις να πάμε βόλτα;

Θέλεις να φάς/πιείς/κοιμηθείς;

Σ'αγαπώ!

Είναι νύχτα και πρέπει να κοιμηθείς!

Θέλεις να πας σχολείο;;;;; Σε αυτή την ερώτηση είδα και πώς είναι να λές ένα τρανταχτό "όχι" και να μην δέχεσαι καμία αντίδραση!!! χαχαχαχα!!!!!!

Αυτά!
Δεν σας απαντώ ακόμα στα σχόλια για την ιστορία μας!!! Θα απαντήσω λίγο πρίν ανεβάσω την συνέχεια!!!!

Σας αφήνω τώρα!
Πάω να συνεχίσω την αλφάβητο!



Καλό μήνα να έχουμε! Γεμάτο απο λόγια που δεν ακούγονται, αλλά αγγίζουν την ψυχή!!!