Διαμαντένια_Προβλήτα Το σήμερα είναι το υπέροχο αύριο που ονειρεύτηκες χθές...

Update : Η απόφαση μόλις βγήκε και δυστυχώς είναι αρνητική. Η υπόθεση θα επανεξεταστεί σε λίγους μήνες και είναι πλέον στο χέρι του προϊσταμένου μου, αν θα διώξει προσωπικό ή αν θα μας κρατήσει με την λογική ότι αργότερα πάλι θα έχουμε δουλειά...

Δύσκολες μέρες έρχονται φίλοι μου, αλλά θα χαμογελάμε όλοι έτσι;;;;;;;;;

Πίσω της ακριβώς υπάρχει μια πλατεία.. Δεν είναι ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη, δεν θυμίζει καν πλατεία.. Για αρκετά χρόνια, υπάρχει μια παρέα, απο αγόρια και κορίτσια, που μαζεύονται απο νωρίς το απόγευμα και χαλάνε τον κόσμο με τις φωνές σου, τα γέλια τους.. Όλες τις ημέρες του χρόνου, έχουν σημείο συνάντησης την πλατεία... Την Κόκκινη πλατεία όπως την λένε, γιατί είναι στρωμένη με κόκκινα τουβλάκια.. Υπάρχει κι άλλη μια πιο κάτω, η Κίτρινη, γιατί τα τουβλάκια της είναι γκρί. Αλλά το γκρί δεν είναι ωραίο όνομα για πλατεία!

Ξεκίνησανε να μαζεύονται στην πλατεία, απο μικρά παιδιά. Μεγαλώσανε, ερωτευτήκανε, τσακωθήκανε, κλάψανε, γελάσανε, χαλάσανε φιλίες, ξανασμίξανε φιλίες, όλα τα έζησαν σε αυτή την πλατεία. Και η λάμπα πάντα στεκόταν σιωπηλά δίπλα τους. Να τους φωτίζει τον δρόμο τους... Ποτέ δεν έμπλεξαν σε φασαρίες με αγνώστους, παρά μόνο αν κάποιο μέλος της "ομάδας" τους, βρισκόταν σε κίνδυνο. Ήταν τόσοι δεμένοι.

Και τα χρόνια περνούσαν, ψηλώνανε, παχαίνανε, αλλάζανε τα πρόσωπα τους.. Τα αγόρια γινόντουσταν άντρες και φέρνανε στην παρέα κοπέλες να περάσουν τα "τεστ".. Τα κορίτσια γινόντουσταν γυναίκες, αλλά ποτέ δεν έφερναν τα αγόρια.. Η πλατεία ήταν ιερός χώρος, ήταν δικός τους....

Μόνο εχθές το βράδυ, η πλατεία έμοιαζε περιέργα ήσυχοι.. Όλα τα παιδιά ήταν εκεί... Μαζεμένα σε έναν κύκλο, καθισμένη στα κόκκινα τουβλάκια, κρατώντας τα χέρια τους σφικτά, τα κεφάλια τους σκυμμένα, και μια παράκληση να καίει τα χείλη όλων. Ένας φίλος τους, ένας απο την "ομάδα" τους, πήρε το απόγευμα την μηχανή του και βγήκε στον δρόμο τρομακρατημένος, βιαστικός.. έτρεχε για να προφτάσει.. κανείς δεν ξέρει τί.. κανείς δεν ξέρει τί συνέβη.. κανείς δεν ξέρει τί θα γίνει απο εδώ και πέρα.. Πήγαν όλοι να τον δούν στο νοσοκομείο, αλλά δεν τους αφήσανε.. Χρειάζεται πολλά χειρουργία, τους είπαν οι γονείς του, αλλά μάλλον δεν θα καταφέρουν τα σώσουν τα πόδια του. ..

Ανάπηρος για την υπόλοιπη ζωή του.....

Οι ημέρες πέρασαν, η παρέα ξαναέσμιξε, τα πρώτα χαμόγελα ξαναφάνηκαν στα πρόσωπα, προστέθηκε ένα ακόμα μέλος στην παρέα.. Το αναπηρικό καροτσάκι.. Και εκείνος, πάντα δυνατός, να κάνει πλάκες, να γελάει, να μην χάνει την θέληση του για ζωή. 

Η παρέα ξαναέμπαινε σιγά σιγά στους κανονικούς της ρυθμούς, μέχρι που ένα απόγευμα, τους ανακοίνωσε ότι πρέπει για κάποιο καιρό να απουσιάζει απο την Πλατεία. Δεν τους εξήγησε τον λόγο και κανείς δεν ρώτησε, σεβάστηκαν την επιλογή του... Υποσχέθηκαν όμως ότι δεν θα αφήσουν την Πλατεία, μέχρι να επιστρέψει, έστω για μια βόλτα, όταν εκείνος νιώσει έτοιμος. Χαμογέλασε σε όλους γλυκά, υοπσχέθηκε με την σειρά του ότι θα γυρίσει και έφυγε...

Και όντως γύρισε....

Ένα απόγευμα, πήγε στην αγαπημένη του πλατεία, βρήκε τους αγαπημένους του φίλους, και τους έκανε την μεγαλύτερη έκπληξη.. την ίδια έκπληξη, που έκανε και ο ίδιος στον εαυτό του.... Ένα δώρο ζωής, για την ίδια του την ζωή.... Εμφανίστηκε στην πλατεία, χωρίς το καροτσάκι του, αλλά με δύο πατερίτσες...Μετά απο 3 χρόνια φυσιοθεραπείας και σκληρής δουλειάς, μπόρεσε και να ξαναπάτησε στα πόδια του! Είχε ακόμα δουλειά μπροστά του, αλλά τόσα είχε καταφέρει! Τους αγκάλιασε έναν έναν, τους διηγήθηκε την ιστορία του με όλες τις λεπτομέρειες, τους έδειξε τις πληγές του και τους έδωσε το μεγαλύτερο μάθημα ζωής!

Όταν πήρε τον δρόμο της επιστροφής, όλη του η εικόνα φώτιζε! Η λάμπα έριχνε πάνω του το πιο ζεστό της φώς, να τον βοηθάει στα καινούρια του βήματα, να μην σκοντάψει πουθενά!