Διαμαντένια_Προβλήτα Το σήμερα είναι το υπέροχο αύριο που ονειρεύτηκες χθές...

η ΑΝΑΤΟΛΗ!

Το γράφω με κεφαλαία γράμματα, γιατί μου αρέσει η λέξη...

Μου αρέσει το πώς με κάνει να νιώθω!

Μου αρέσει να την κοιτάω απο την Λυκαβηττό, με την φιλεναδίτσα μου και τις μπύρες μας!

Μου αρέσει γιατί μου θυμίζει το πόσο δύσκολα πέρασα σε διάστημα ενός μήνα!

Μου αρέσει γιατί τώρα μπορώ να την κοιτάω με αλλιώτικα μάτια και να καταλαβαίνω το πραγματικό της νόημα!

Είμαι εδώ!

Είμαι ζωντανή!

Ξαναγεννήθηκα και περιμένω την νέα αρχή!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση και συγχωρέστε μου χάθηκα!

Το είχα ανάγκη!

Και τώρα έχω ανάγκη να είμαι εδώ μαζί σας!

Θα προσπάθησω να διαβάσω κάθε σας ανάρτηση...Είναι όμως πολλές!

Έχουμε χρόνο όμως ε?

Σιγά σιγά θα περάσω απο όλους!

Και απο τους παλιούς αγαπημένους φίλους και απο τους καινούριους!

Σιγά...σιγά....

Δεν θέλω να βιάζομαι πιά!

Δεν θέλω να κάνω κι άλλα λάθη!

Σας φιλώ γλυκά όλους!

Να με περιμένετε στα βλογοσπιτάκια σας!! Και ναι! αυτό είναι απειλή! ;)

Στο τσίρκο τα πάντα είναι έτοιμα για ακόμα μια παράσταση...

Οι θέσεις είναι όλες γεμάτες, μπαλόνια στον αέρα, φωνές απο τα παιδιά, χαρούμενα πρόσωπα...

Πίσω απο την σκήνη, ο κλόουν αλλάζει πρόσωπο..

Βάζει το μεγάλο του χαμόγελο, παίρνει τα απαραίτητα "συμπράγαλα" και είναι έτοιμος να διασκεδάσει τον κόσμο για ακόμα ένα βράδυ...

Η παράσταση που δίνει είναι και πάλι καθ'όλα άψογη!

Χοροπηδάει στην σκηνή, κάνει μαγικά τα οποία όλα αποτυγχάνουν και τα παιδιά ξεκαρδίζονται, τρέχει πάνω κάτω, γελάει, πέφτει κάτω-ξανασηκώνεται..

περιμένει υπομονετικά να περάσει η ώρα..

να σταματήσει να φοράει το χαμόγελο..

τον πονάει.. τα χείλη του τραβηγμένα...

μέχρι τα αυτιά νιώθει να φτάνει.. και  πονάει πολύ...

Και η παράσταση τελειώνει επιτέλους!!!

Ο κόσμος φεύγει σιγά σιγά, οι θέσεις αδειάζουν, τα μεγάλα φώτα σβήνουν και ο κλόουν αποσύρεται..

Και όταν πλέον το θέατρο (του παραλόγου) έχει αδειάσει, ο κλόουν ξαναβγαίνει στην σκηνή..

Κάθεται στο κέντρο και νιώθει σαν στόχος...

Εύχεται να μπορούσε να μαζέψει λίγο απο τα παιδικά γέλια.. να είχε έναν μαγνήτη και να ρουφούσε τα γέλια, την ζωντάνια, την ανεμελιά και όταν έμενε μόνος του, να πατούσε ένα κουμπάκι και να τα ένιωθε και αυτός...

Τίποτα όμως απο όλα αυτά δεν συμβαίνει και έτσι καθισμένος, αφήνει τα δάκρυα του να ποτίσουν την παγωμένη σκηνή.. να την μαλακώσουν, να πάψει να είναι ξύλινη...

Και όταν αύριο, τα φώτα ξανανάψουν κι αν είσαι κι εσύ ενάς απο αυτούς που θα κάθονται στις κερκίδες, μην σε κοροιδέψουν τα διαμαντάκια στην σκηνή...

Εσύ ξέρεις τί ακριβώς είναι...

Κι εγώ πονάω πολύ..

Και έχω πολλά τέτοια διαμαντάκια να σας χαρίσω......

Σάββατο βράδυ...

Ελάχιστες στιγμές πριν αλλάξει ο χρόνος...

Σε μια αίθουσα με έντονα λευκά φώτα, φωνές πόνου να σκίζουν την ησυχία...

Απ'έξω ένας άντρας, σκυφτός, σαν λυπημένος, σαν χαρούμενος.... Γεμάτος αγωνία είναι...

Για Εκείνη και για το μωρό....

"Θα είναι το πρώτο μωρό της νέας χρονιάς", τους είπε ο γιατρός όταν τον διέκοψαν απο τον ρεβεγιόν του, καθώς η γυναίκα του είχε ήδη αρχίσει να νιώθει τους πρώτους έντονους πόνους.... Εκείνη την στιγή όμως καθόλου δεν τον ένοιαζε...  Ήθελε να σταματήσει να πονάει Εκείνη και να μπεί μέσα να τις κρατήσει και τις δυό στην αγκαλιά του.. Εκείνη και χιλιοστή φορά και την μικρή Εκείνη για πρώτη.....

Δεν ξέρει πόσες ώρες πέρασαν...

Δεν ξέρει πόσα τσιγάρα έκανε......

Δεν ξέρει πόσες φορές περπάτησε τον διάδρομο έξω απο την αίθουσα τοκετού πάνω-κάτω...

Ξέρει όμως ότι κάποια στιγμή, επικράτησε απόλυτη ησυχία.....

Κοίταξε το ρολόι του....

00:03..... χρονιά δεν μπορεί να θυμηθεί....

νιώθει να κρυώνει και να ζεσταίνεται μαζί...

και περιμένει....

μερικά δευτερόλεπτα ήταν, ελάχιστα...αλλά του φάνηκαν αιώνες....

Και τότε το άκουσε.....

Το κλάμα της... το πρώτο της κλάμα....

Και τότε μπήκε μέσα...

Και τις είδε.....

Τις δύο γυναίκες της ζωής τους...

Κρύφτηκε στην αγκαλιά Εκείνης και έκλαψε.. έβγαλε την αγωνία του.....

Και μετά πήρε στην αγκαλιά του την νεογέννητη κορούλα του....

Έσκιψε στο αυτί της και της υποσχέθηκε μια υπέροχη ζωή....

Με αγάπη και ευτυχία...

Και όλα τα υπόλοιπα θα ερχόντουσταν.....

Και έτσι έγινε...

Γέρος πια εκείνος, με την μαγκουρίτσα του στο ένα χέρι και στο άλλο την γυναίκα του... Εκείνη που περάσανε μια ολόκληρη ζωή μαζί...

Είδε την κόρη του.. και τον "γιό" του.... Γιός του έγινε, αφού αγάπησε τόσο την κόρη του.... Και τα εγγονάκια του....

Και λίγο πρίν ανοίξει την αγκαλιά του, για να σφίξει όλους τους αγαπημένους του, έγειρε το κεφάλι του, έκλεισε τα μάτια του και προσευχήθηκε ....

για όλα εκείνα τα παιδιά, που δεν είναι το ίδιο τυχερά......

11 Δεκεμβρίου : Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού